GRONINGEN – Lang bleef het stil rondom Beans & Fatback. De formatie die zo’n dik decennium geleden furore maakte en een frisse wind in Nederlandse muziekindustrie was even druk met andere dingen. Dat ander was dat oprichters Onno Smit en Paul Willemsen zich bezig hielden met een ander project. Michelle David & The Gospel Sessions, later omgedoopt in Michelle David & The Treu-Tones bleek een doorslaand succes welke ze op alle podia in Nederland bracht en daarbuiten. Beans & Fatback was ondertussen een natuurbrand. Op het oog is er niks, maar onder het oppervlakte smeult het door wachtende op het juiste moment om weer de muziek in vuur en vlam te zetten. De muziek van de band is met name in films en series in binnen en vooral buitenland zeer succesvol gebleken en daarmee is Beans & Fatback nooit uit zicht geraakt.
Beans & Fatback is ooit opgericht toen Onno Smit solo een plaat wilde maken en daarbij bevriende muzikanten vroeg of ze een dagje met hem wilden meespelen in ruil voor een zelfgekookt bord eten. Dat leverde tal van toezeggingen op, waaronder die van Paul Willemsen op dat moment actief in de band Supersub. Een aantal nummers die uit deze dag kwamen liet Smit horen aan een platenbaas en diens enthousiaste reactie resulteerde in het uitkomen van de eerste plaat ‘Beans & Fatback’ met een bijbehorend kookboek. In de jaren daarna vormde zich een band rondom Onno Smit en Paul Willemsen en stond de formatie op menig podium, ook ter promotie van albums als ‘With Skin Attached’ uit 2013 en ‘Heroine Lovestruck’ uit 2015. Hierna stapten de heren even uit de schijnwerpers, maar de waakvlam bleef branden en na tien jaar was het tijd om die schijnwerpers weer op te zoeken met het album Hold Fast’ dat kersvers is uitgekomen.
Vera adverteerde Beans & Fatback als “Straight up garage rock ’n roll”, maar de soul is nooit ver weg. Dat bleek onmiddellijk bij het intro. Een jaren 60 soul deuntje klonk, terwijl Onno Smit, Paul Willemsen samen met kompanen Bas Bouma op drums, bassist Jet Stevens en gitarist Sam Verbeek het podium betreden voor een vlotte stevige openingssalvo met ‘Bombshell’ dat een lekkere navolging krijgt in ‘Tight Ripped Jeans’. Niks geen roest bij Beans & Fatback maar prima rockend en lekker swingend is de trein soepeltjes vertrokken en het eerste station met de hoogtepunt wordt al bereik bij het schitterende ‘Loaded Gun’. Een stevig nummer waarin Onno Smit zich bewijst als zanger. Soms zijn de nummers meer aan de soul kant, maar ‘Black and Blue’ is een duidelijk rock nummer en ook ‘Hold Fast’ leunt die kant op. ‘Sweet Unknown’ was het eerste rustpunt op deze muzkale reis. Niet te min een mooi nummer, met een fraaie wisselwerking van de toetsen en bas en een lekkere gitaarpartij. Het tempo kwam er weer in met ee oudje ‘Heart Attrack’, waarin Paul Willemsen ten overvloede kon tonen waarom hij zo hoog staat aangeschreven als gitarist. Fantastich was daarna ‘Turn Around’, net wat nadrukkelijker en een nummer waarin de zang van Onno Smit exceleerde voor het publiek met ‘Hooks in Me’ weer even kon bekomen. Smit bleek een degelijke frontman. Soms mag nog iets meer inhoudelijk over een nummer worden verteld, maar hij betrok het publiek er toch prima bij. Het op adem komen, was niet te lang in ook een prima progressie van de hele set, want ‘Hooks in Me’ was weer stevig en uptempo met een oplopende urgentie en ‘One Kiss’ weer een hoogtepunt met ook nu een opbouw van het nummer dat het publiek meenam naar die kus. Via het aanstekelijke, met een prima jaren 60 vibe in ‘Sally the Shape’ schitterde de band met de laatste loodjes nog een keer in ‘Use Me’ en het uptempo ‘Beggin’ als prachtige afsluiting. Beans & Fatback is terug. Als toegift nog het lekkere ‘Point of No Return’ als bewijs dat het waakvlammetje, nu weer gewoon lekker stevig kan branden.