GRONINGEN – Verscholen in het gangetje dat naast het podium, de kleedkamers en niet voor publiek toegankelijke delen verbindt met de zaal stonden een minuut of tien na afloop van de show een aantal leden van Foxwarren toch nog even het enthousiasme van de zaal op te snuiven. We zijn verlegen, klonk het besmuikt, terwijl ze gespot werden door en aantal fans die nog graag met de Canadese band op de foto wilden. Dat brak het ijs en al snel stond de halve band te kletsen met de fans. Het Europese publiek is zo anders, concludeerden Colin Nealis en Dallas Bryson. We zijn net begonnen aan onze tour en we moeten nog acclimatiseren. Met de enthousiaste reacties in Vera zal dat niet lang duren. Foxwarren trekt de komende tijd door Europa en gaat dan in december op reis door Noord-Amerika.
Foxwarren bestaat uit gitarist Dallas Bryson, drummer Avery Kissick, bassist Darryl Kissick, Colin Nealis op toetsen en Andy Shauf als gitarist en zanger. Ooit begonnen als vier studie en huisgenoten werd al snel ook muzikaal, toen nog als kwartet, samen zaken ondernomen. Het duurde echter meer dan tien jaar voor het eerste album uitkwam, omdat zanger Andy Shauf inmiddels ook met succes aan een solo loopbaan werkte. In 2018 verscheen dan alsnog ‘Foxwarren’. Een uitstekend ontvangen album met sfeervolle, gevoelige en dromerige indie-rock. Hierna werd ook Colin Nealis, die tijdens optredens al meespeelde, definitief ingelijfd. Het duurde daarna enige jaren, maar inmiddels is ‘2’ verschenen. Het album kwam tot stand nadat aanvankelijke opnames niet het stempel van goedkeuring van de band kregen en dus iedereen in zijn thuisstudio bijdrages leverde en daar uiteindelijk een album uit werd gefilterd. Het resulteerde in een prachtig album, waarmee band nu op pad is.
Een aandachtig en verwelkomend publiek wacht in Vera op Foxwarren. Het is een optreden waar het respect van de toeschouwers voor de band en de waardering voor de prachtige klanken vanaf druipt. Al tijden van te voren staat een Duitse delegatie voor de nog gesloten Vera deur om maar niets te missen. Terecht want het werd een prachtig optreden. Verlegen zijn ze, maar muzikaal overtuigt Foxwarren van het eerste tot het laatste moment. De opening met ‘Dance’ gaf al veel blijk wat de rest avond zou volgen. Kalm opkomende heren die een rustig dromerig nummer prachtig inzetten, met fraaie zang van Shauf en helemaal prachtig was als de rest van de band vocaal ondersteuning bood. Het pitje in deze song werd verzorgd door het drumwerk van Avery Kissick. Het tempo werd wat omhoog geschroefd in ‘Sleeping’ en nog wat steviger in het uptempo ‘Say It’, waarin de zang nogmaals prachtig was. Waarna het het opening werd afgesloten met ‘Listen2Me’. Kort verwelkomde Shauf het publiek. De nadruk lag op spelen en veel van de nummers kregen geen aankondiging of een erg summiere, zoals “nog een liedje” of “een oud liedje”. Inhoudelijk werd het nooit. Rustig met fraai gitaarspel van Dallas Bryson overtuigde ‘Lost in a Dream’, terwijl het in ‘Everything Apart’ juist de ritmesectie van de gebroeders Kissick was die de hoofdrol opeiste. Prachtig was de samenzang van Shauf met Bryson en Nealis in ‘In another Life’. Een heerlijk warme deken van stemmen met mooi toetsenwerk van Nealis. Het mooiste deel van het optreden begon met ‘Strange’. Ongehaast en mooi opgebouwd werd dit in pracht geëvenaard door ‘Havana’ en fantastisch gezongen en verhalende ‘Yvonne’. Steeds is het die mooie warme sound die je pakt en omarmt, maar ook steeds met dat pitje her en der. Daarna bleef het erg mooi. Foxwarren had een uitermate goed gevulde setlist meegenomen en het driestemmige ‘Fall into a Dream’ met een lang net wat bruter outro was aansprekend net als ‘Sunset Canyon’. Op het podium bleef die ingetogenheid en verlegenheid, maar toch werd muzikaal contact met het publiek gemaakt, vooral door de schoonheid van de songs. Daarna werd langzaam naar het einde toegewerkt met ‘Deadhead’ en korte ‘Round & Bound’, waarna het tempo er nog even weer even inkwam via ‘Wings’ om weer rustig af te sluiten met ‘Give It’. Het publiek wilde meer en kreeg na de ovatie een toegift via ‘Green Glass’ wat een erg mooie toevoeging was. Een prachtig optreden van deze Canadezen, waarbij de band absoluut meer is dan Andy Shauf onder een andere naam. Heerlijke songs, waarbij elk van de bandleden een evenwichtige en belangrijke inbreng hebben. Laat ‘3’ maar snel komen.