GRONINGEN – Jenny Don’t nam vorig jaar nieuwsgierig een kijkje bij de Vera Artdivision die voor het jaarlijkse uitje naar Take Root in De Oosterpoort in Groningen. Willem Kolvoort vooraanstaand lid van de kunstzinnige Veranen sprak haar aan, over de posters, maar ook over Toody Cole. Hoe het met de Dead Moon bassist was en of ze nog eens naar Vera kwam? Een goed idee vond de frontvrouw van Jenny Don’t and the Spurs en bevriend met de Vera legende. Een zaadje werd gepland en binnen een jaar stond in een dubbele headliner Toody Cole en haar band, samen met Jenny Don’t en haar band, waarbij er een aantal overlappingen zijn, samen in Vera met hun al decennia actueel blijvende underground rock ’n roll die, zo bleek, nog steeds jong en oud samenbrengt voor het podium.
Thuis, Toody Cole beschouwt Vera toch een beetje thuiskomen, zo sprak ze uit. Het is een liefdesaffaire die al generaties duurt. In 1990 werd de band van Fred en Toody Cole Deadmoon in de Vera poll gekozen als optreden van het jaar en prijkt de naam op de muur van het Groninger podium. Het artiesten verblijf in Vera, beschildert door diezelfde Kolvoort, heet de Dead Moon room, met een beschildering van een poster die de kunstenaar ooit voor een Deadmoon optreden maakte. Sinds 1990 kwam het echtpaar Cole regelmatig terug naar Vera. Het duo staat met Dead Moon, Pierced Arrow, Fred & Toody en gelegenheidsoptredens met grote regelmaat in Groningen. In 2017 komt Fred Cole te overlijden. Daarna worden de optredens minder frequent, maar nu en dan komt Toody Cole toch nog graag naar Vera. De laatste keer in 2023 en daar is nu weer vervolg aan gegeven door Toody Cole met Kelly Halliburton op drums en Christopher March op gitaar en een ruime greep uit dat rijke materiaal van een mensenleven aan muziek en met een publiek waarbij opa met zijn kleinzoon heen kon en beide onnoemelijk veel plezier hadden met Toody Cole en haar band.
Op het podium nam Cole en haar compagnons haar publiek mee terug naar de glorie dagen van Dead Moon. De gloriedagen van Toody Cole zijn echter nog lang niet over, want ondanks dat ze op een leeftijd is dat niemand het zou kwalijk nemen dat ze op haar lauweren zou rusten, trad ze op met een energie om u tegen te zeggen en zat er geen enkele roest op haar vakmanschap. Op een speaker geplakt een setlist die welhaast eindeloos leek en voor de scherpe tuurder stond ‘Walking on my Grave’ daar als eerste op genoteerd. Dat was beginnen met een hoogtepunt. Fel vloog het trio uit de startblokken en Toody Cole was uitstekend bij stem in dit eerste nummer en vloog er lekker in. Die felheid was er ook in ‘Caroline’ waarbij even een uitstapje werd gemaakt naar het Pierced Arrows materiaal. Erg fraai en met een toenemende urgentie keerde de band naar het Dead Moon materiaal met het trage en rauwe ‘Dagger Moon’. Het optreden was begonnen met een vliegende start. Van heel erg jong tot pensioengerechtigd genoot, zong en danste op de muziek van Cole cum suis, waarbij de hoofdpersoon in ‘Psychodelic Nightmare’ ook nog eens bewees dat ook op bas ze nog steeds in topvorm was. Het werd ook steeds gedrevener met ‘Going South’ en vooral het prachtig opgebouwde ‘All Sold Out’ en na de ‘You Must Be A Witch’ uit het materiaal van Fred Cole’s The Lollipop Shoppe uitstapje waren ‘Claim to Fame’, rustiger met een fraaie gevoeligheid in de zang en het stevige ‘Fire in the Western World’ met een lekker gitaarpartij van Christopher March fantastisch en zetten de zaal steeds meer in beweging. Die gitaar speelde ook de hoofdrol in ‘Running out of Time’. Het tragere ‘I Hate The Blues’ was even een rustmoment, waarna in ‘Diamond in the Rough’ Kelly Halliburton, de hele avond prachtig expressief en voor op het podium drummende, het tempo weer omhoog joeg in nogmaals een hoogtepunt. Introducties waren er nauwelijks. Nu en dan was er iets anekdotisch, maar de nadruk lag echt op spelen en in vlot tempo volgden de nummers elkaar op, maar door de mooie setopbouw hielden de nummers hun eigen karakter. Tegen het einde waren ‘Clouds of Dawn’ en vooral het iconische ‘It’s O.K.’ prachtig voor werd afgesloten met het lekker fors er invliegende ‘Dead Moon’s Night’. De zaal danste mee en had nog niet genoeg. Een ovationeel applaus zorgde voor een toegift met ’54/40 or Fight’. Laten we hopen dat dit niet de laatste keer was dat Toody Cole in Vera kwam en wie weet wint ze na 1990 in 2026 weer de poll, het concert was er meer dan goed genoeg voor. Toody Cole was thuis.