GRONINGEN – Het duurt nog even voor de de deur in De Oosterpoort naar de zaal open gaat als Kate al klaar staat. Kate heeft elk optreden van Marlon Williams op de Britse eilanden gezien. Nu is ze de Noordzee over gestoken, want ook de optredens in Groningen en Berlijn wil ze absoluut niet missen. Ja, morgen moet ik vroeg op en dan met de trein naar Berlijn, ik moet overstappen in Amersfoort, is dat logisch? Eerst echter is er het optreden in Groningen en Kate haast zich naar het podium en staat zichtbaar het hele optreden mee te genieten. Ze is niet de enige. Marlon Williams blijkt een internationale trekpleister want de voertaal in de zaal is deels Engels, omdat van heinde en ver mensen naar Groningen getrokken zijn om de Nieuw-Zeelander te zien. Een zaal vol echte fans die volledig geboeid worden door Williams en zijn band.
Vlak bij Christchurch zijn de overblijfselen van een uitgedoofde vulkaan. Tegenwoordig heet het de Port Hills en als je deze overtrekt kom je bij een natuurlijke haven aan de kust genaamd Lyttelton Harbour of zoals de oorspronkelijke naam in het Maori is Whakaraupō. Een plaats met een lange historie, maar die veel verder terug gaat dan dat James Cook als eerste ontdekkingsreiziger het zag op zijn reizen. De meeste faam geniet de haven misschien wel als de laatste plek die Sir Ernest Shackleton aandeed voor hij naar de Zuidpool voer, waar zijn schip in het ijs terecht kwam en na maanden werd gekraakt, waarna de expeditieleider vertrok in een kleine boot en zo zijn hele bemanning redde na een heroïsche tocht, maar dat is een ander verhaal. Aan deze haven ligt de plek Ōhinehou of Lyttelton en hier woont en werkt Marlon Williams. Williams is Māori, met een afkomst waarin Ngāi Tahu en Ngāi Tai bloedlijnen samenkomen. Belangrijke informatie, want voor zijn laatste album heeft Williams de spreuk “Ko te reo Māori, he matapihi ki te ao Māori” als leidraad genomen. Het is te vertalen als: De taal van de Māori is het portaal voor hun wereld. Dit album ‘Te Whare Tīwekaweka’ is zijn vierde studioalbum en een her connectie met zijn Māori wortels. Williams begon, samen met onder andere leraar Simon Brouwer op jonge leeftijd de The Unfaithfull Ways en leerde daarna het vak samen met de ervaren plaatsgenoot Delaney Davidson, voor hij solo ging en 2015 debuteerde met een titelloos album. Deze reis brengt hem nu naar Groningen.
In De Oosterpoort boog Kate zich voorover en bestudeerde de setlist. Waarschijnlijk kon ze hem al uit haar hoofd. ‘Ko Tēnā Ua’ stond bovenaan en het was voor de techniek even schakelen tussen soundcheck en volle zaal, maar dit was in een oogwenk vakkundig geregeld in dit nummer dat klein begon en rustig werd opgebouwd, waarna met ‘Easy Does It’ wat meer vaart in het optreden kwam en de heupen voorzichtig los konden komen bij ‘Me Uaua Kē’. De begeleiding van The Yarra Benders, bestaande uit Ben Woolley op bas, Gus Agars op drums en Dave Khan op gitaar, toetsen en viool zetten in ‘My Boy’ nog extra aan, waardoor in deze stevigere song de zang erg mooi was en de gitaar van Kahn een hoofdrol kreeg. Na de opening iedereen die zijn plek had gevonden op het podium, begon Williams ook meer te vertellen. Niet onhandig, want niet iedereen in de zaal sprak de taal van de Māori. Zo gaat het rustige ‘Ma Rere Mai Ngā Rau’ over dat je ook vrienden kunt zijn met leeftijdsverschillen en na het catchy, met fijn drumwerk van Agars en een mooie baslijn van Woolley, ‘Don’t Go Back’ is ‘Huri Te Whenua’ een love song die prachtig en gevoelig heel oprecht was en daarmee en hoogtepunt van de avond, niet het enige overigens. Zo halverwege krijgen The Yarra Benders even pauze, als Williams, na het uptempo ‘Korero Maori’, heel klein en gevoelig en meer dan impressionant ‘Kahore He Manu E’ inzet en dit laat volgen door ‘Make Way For Love’ voor de band terug keert en blijkt dat Gus Agars net even een langere pauze heeft uit onderhandeld, want na het mooie melancholische ‘The Lonely Side of Her’ keren Kahn en Woolley terug voor de Hirini Melbourne cover ‘Rongomai’ en het dan weer prachtig wordt met ‘I Know A Jeweler, waarin de zang weer optimaal is en in dit vlottere Americana nummer de emotie mooi wordt neergezet. Dan nadert het einde met ‘Thinking of Nina’ een stevige song geschreven tijdens de lockdown en het prachtige en robuuste ‘Nobody Gets What The Want Anymore’ als besluit. Dat telt overigens niet voor het publiek in De Oosterpoort, want dat wil meer en krijgt dat ook. Samen met Ben Woolley en Maggie en Elsie Rigby van The Maes, die een sterk voorprogramma waren, is het The Roches nummer ‘Losing Treu’ heerlijk waarna met band een geweldige avond werd afgesloten met ‘I’m Lost Without You’ en ‘Dark Child’. Iedereen zal na afloop Kate snappen dat ze na al die shows ook nog gewoon van Groningen naar Berlijn gaat voor nog een show van Marlon Williams.