GRONINGEN – Hij leek wel de grootste fan van Chantal Acda en haar band. Tijdens de show van de Nederlandse die al zolang tot de Vlaamse muziekscene hoort was Michaël Lamiroy aanwezig in het publiek en de singer songwriter uit Antwerpen liet zich gelden. Met zijn enthousiasme voor het gebeuren op het podium, en dat was ook prachtig, vormde hij een gangmaker tijdens de show in Vera in Groningen. Michaël Lamiroy was niet een voorprogramma dat voor de hoofdshow begint alweer thuis op de bank zit of een kijkje komt nemen vanuit de coulissen, nee hij stortte zich tussen de Veranen en beleefde op even intense wijze wat zij beleefden en dat terwijl hij net nog op het podium stond. Daar bleek hij ook iemand die makkelijk die connectie maakte met het publiek. Voor het laatste nummer vroeg hij aan zijn toeschouwers of hij moest stoppen of nog één. Het publiek koos voor een deuntje meer.
Aanvankelijk leek voor Michaël Lamiroy een andere muzikale snelweg te worden aangelegd. Als violist ging hij het klassieke pad en soleerde onder andere bij het kinderkoor van de Vlaamse Opera. Op het moment dat naast de viool ook andere instrumenten, zoals de gitaar en de piano hun intrede deden, kwamen er ook andere paden die hij in kon slaan, helemaal toen hij zich ook een steeds bekwamere songwriter toonde. In plaats van het Vlaamse antwoord op André Rieux trad hij toe tot bands als Tin Fingers en Moanboat. Daarnaast brengt hij ook onder eigen naam en vlag werk uit. De EP ‘Sundrops’ zag in 2015 het levenslicht als resultaat van een langdurige samenwerking met jazz saxofonist Thomas Jillings en een paar jaar later verscheen de EP ‘Shelter’.
Op het podium van Vera zette de Bel rustig tokkelend het titelnummer van zijn laatste EP in. ‘Shelter’ was mooi en onderscheidde zich direct met een toenemende intensiteit. Veel van zijn nummers hebben die prangendheid. In ‘Other Day’ gaf hij dat vorm met zijn gitaarspel, welke steeds indringender werd in dit rustige nummer vol ingehouden kracht. Prachtig was het folky ‘Graveyard’. De Vlaming verruilde de elektrische voor de akoestische gitaar en toonde zich daarnaast een begenadigd fluiter in dit nummer dat wat steviger was de voorgaande tracks en vooral zijn zang kwam optimaal tot zijn recht. Deze lijn werd doorgetrokken in het even fraaie ‘Oh Valley’, nu met een mooie ijlheid en kleiner, maar weer met dat fluiten, dat echt wat toevoegt aan zijn songs en wederom op de akoestische gitaar, groeide dit uit tot een hoogtepunt van het optreden. Het was een memorabele show voor Lamiroy. Nooit stond hij op een Noordelijker podium. Tussen de nummer door toonde hij zich een charmante causeur die al vrolijk en enthousiast babbelend het gesprek met het publiek aanging, kleine feitje opdiste en zo zijn toehoorders meenam. Inhoudelijk over de nummers werd het eigenlijk nooit. Zijn blijheid was evident en had de overhand, maar soms een nummer ook op zijn achtergronden toelichten zou welkom zijn. Nu en dan verweefde hij liedjes in elkaar. Nadat hij toestemming had gekregen van het publiek om nog één nummer te spelen eindigde hij stevig heftiger met het rockende ‘Walls’. Michaël Lamiroy was gewoon een bijzonder leuke en vaardige singer songwriter. Veel liedjes waren wat ouder en het wordt hoogtijd voor een nieuwe lading songs en dan met band ze goed in de verf te zetten en wie weet ze nogmaals in Vera te komen presenteren.