OSLO – In de Noorse hoofdstad Oslo woont Trygvi Danielsen. Het is echter niet Noorwegen dat hem afvaardigt onder de naam Silvurdrongur naar Eurosonic / Noorderslag in Groningen, maar op het showcasefestival vertegenwoordigt hij de Faeröer eilanden. De verhuizing naar Noorwegen is ook nog maar pril en hij is geboren en getogen op die eilanden diep verstopt op de Atlantische oceaan. ESNS weet over hem te melden. “Silvurdrongur is een Faeröerse multi-artiest die wilde, onvoorspelbare optredens combineert met een sjamanistische catharsis op het podium. Denk aan een combinatie van club, hiphop, punk en noiserock, die toepasselijk “extinction punk” genoemd wordt vanwege de thematische omgang met apocalyptische onderwerpen – en de algehele sfeer. Silvurdrongurs nieuwe album (zomer 2025) kreeg lovende recensies van grote media zoals The Fader: “… het album brengt wonderlijke, hypnotiserende soundscapes die een vreemde, ontwapenende setting vormen voor Silvurdrongurs venijnige bars.” Het zijn drukke dagen voor de artiest die net een nieuw album en nieuw boek uitbracht. De ESNS alumnus, hij stond eerder op het festival in 2024 als zanger van de band AGGRASOPPAR, keert nu terug.
Het is vandaag zonnig, maar wel koud in de Noorse hoofdstad! De gevoelstemperatuur ligt onder het vriespunt en een blik op een thermometer op een gebouw in de stad leert dat het vier graden vriest. Het enthousiasme wordt er echter geenzins door getemperd. “Je mag mijn showcase echt niet missen. Waarom? Omdat het anders zal zijn dan alles wat je ooit hebt gehoord”, barst Trygvi Danielsen van Silvurdrongur los over de aanstaande terugkeer in Groningen. “Ik wil gewoon een paar geweldige killer shows spelen. Hopelijk zijn de juiste mensen aanwezig en kunnen we iets tot stand brengen!”
Op het Curriculum Vitae van de Torshavnaar om utens staat schrijver, filmmaker en muzikant. “Mijn weg naar muziek is ontstaan door de wens om mezelf te uiten, iets waar ik altijd al de drang toe heb gevoeld. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik zoveel verschillende dingen maak, muziek, boeken, films, performances, om mezelf ten volle te kunnen uiten. Ik heb altijd een ontspannen houding gehad ten opzichte van een carrière in en de financiële aspecten van de kunst. Als ik gewoon doorga, mijn ding blijf doen, dingen voor elkaar krijg, is dat het belangrijkste voor mij, en het geld zal vanzelf volgen. Het lijkt redelijk goed te werken”, lacht de Eurosonic participant
“Ik heb steeds mijn horizon verlegt en nieuwe uitingsvormen gevonden, dat is altijd mijn belangrijkste doel geweest”, zoomt Danielsen dan meer in op de muziek. “In ontwikkeling zijn, het vinden van nieuwe wegen, nieuwe geluiden, nieuwe gevoelens. Ik ben beïnvloed door het bezoeken van veel liveshows, het zien van allerlei verschillende acts, het in me opnemen ervan, en geïnspireerd raken om nieuwe soundscapes te ontdekken die ik nog van niemand anders heb gehoord. Dat moeten bezoekers van mijn shows echt weten om het goed te begrijpen”, benadrukt hij. “Ik probeer soundscapes te creëren die nog nooit iemand eerder heeft gehoord.”
Dan geeft hij een inkijk in het ambachtelijke deel van het proces, de songwriting: “Eyðfinn, de producer van mijn vorige album, en ik gingen gewoon zitten met een paar samples die ik had uitgekozen, en dan gingen we verder. De ambitie was altijd om iets wilds en fris te maken, vooral de instrumentale stukken. Toen we voelden dat de instrumentale stukken vorm hadden gekregen, begon ik met het schrijven van teksten, melodieën en dergelijke. Ik was erg geïnspireerd door apocalyptische thema’s voor mijn laatste album, die de angst van onze tijd probeerden te weerspiegelen.” Nieuwsgierig vragen we dan naar de wisselwerking tussen het schrijven van boeken, het maken van films en muziek. “Ja, ze spelen in op elkaar, ondersteunen elkaar, geven elkaar creativiteit en ideeën. Ik vind het erg nuttig om aan meerdere dingen tegelijk te werken, zodat de thema’s met elkaar verweven zijn en in het volgende project verder uitgewerkt kunnen worden.” Komt het dan ook wel eens voor dat bijvoorbeeld ideeën die beginnen als een boek, uiteindelijk een album worden? “Nee, niet echt. Maar mijn nieuwe boek, ‘Hey :)’ genaamd, dat pas een week geleden is gepubliceerd, is erg apocalyptisch en ik schreef het terwijl Eyðfinn en ik bezig waren met het maken van ons album van vorig jaar, dus de teksten op het album zijn behoorlijk beïnvloed door het boek.” Om nog beeld te geven van de andere activiteiten van Trygvi Danielsen. Hij bracht een aantal boeken uit en publiceerde meerdere albums met poëzie en daarnaast bracht hij de film ‘111 Good Days (111 góðir dagar)’. Een film die internationaal de aandacht trok over het leven van twintigers in Tórshavn, alsmede verschillende andere korte films.
“Ik woon nu in Oslo, maar verder heb ik bijna altijd in Tórshavn, op de Faeröer, gewoond,” antwoord de man die de jong volwassenen van die stad portretteerde als we informeren nar de muziekscene in zijn geboorteplaats. “Er is hier altijd een zeer rijke en inspirerende muziekscene geweest in mijn tijd, en ik heb veel lokale muzikanten bewonderd en vond een geweldige, vriendelijke concurrentie om aan hun standaard te voldoen. Een zeer inspirerende omgeving.”
Tijd om verder te focussen op Silvurdrongur. Heel recent verscheen het album ‘nú æt eg eftir ánni’ als opvolger van het debuutalbum ‘Silvurpláta’. Hij vergelijkt beide albums “Ja, ik wilde een compleet nieuwe aanpak, iets wilds en totaal onvoorspelbaars creëren. We zijn erin geslaagd om iets te maken dat veel aspecten heeft. Het gaat van lucht naar aarde naar water naar vuur en het verhaal zit vol met doordachte verhaallijnen.” Een zaak die zowel op de plaat als zeker ook op het podium een rol speelt is dat het een plaat in het Faeröers is, niet een taal die veel mensen buiten de eilanden beheersen. “Het is lastig dat mensen Faeröers niet begrijpen”, beaamt Silvurdrongur, “maar het is ook bevrijdend. Dan gaat het meer om de klanken dan om de woorden, en dat vind ik wel leuk.”
We besluiten met een terugblik. In 2024 speelde hij met AGGRASOPPAR op Eurosonic. Een ervaring die hem beter in staat moet stellen om te weten wat er op hem afkomt en zich daar op voor te bereiden. “Ja!”, lacht de artiest. “Ik heb geleerd dat Eurosonic een gigantisch festival is met veel bands, groter dan alle andere showcasefestivals die we bezoeken. Dat maakt het minder intiem dan andere locaties, maar het betekent ook dat de potentie enorm is voor allerlei samenwerkingen en nieuwe vriendschappen.”