GRONINGEN – Het was een ontmoeting waarbij van twee kanten ver was gereisd om elkaar in de hal van Vera in Groningen te zien. Een Duitse fan had vier uur in de auto gezeten voor alleen de heenreis en ook het Australische Floodlights had niet alleen de reis naar Europa gemaakt, maar had ook die dag er ook die dag al een behoorlijke trip er op zitten, waarbij ze in twee dagen van Zwitserland, via een show in Antwerpen naar Groningen waren gereden. Het was een weerzien, want de Duitser had de show ook al in Hamburg bezocht. Hij bracht een geschenk mee, voor ieder bandlid een T-shirt ter herinnering aan hun vriendschap en aan de geslaagde Europese tour van Floodlights. Een prachtig gebaar dat door de band zeer op prijs werd gesteld. Terecht, wat het waren prachtige shirts en de inspanningen die sommige fans leveren om hun favorieten aan te moedigen mogen niet worden onderschat. In Vera had Floodlights promotie gemaakt. De band stond eerder in de kelderbar met hun rauwe en meeslepende post-punk, maar zag nu het hoofdpodium voor zich gereserveerd met als ondersteuning een prachtige poster van de hand van Kalle Wolters van de Vera Art-division.
In Groningen heb je Vera als voorname plek waar lokale, Nederlandse en internationale nieuwe, zich ontwikkelende en soms al meer gevestigde acts komen spelen. In Melbourne in Australië heb je met de The Tote een soortgelijk podium. Een voormalig hotel fungeert als podium voor bands, die eigenlijk ook in Vera zouden kunnen staan en soms ook gewoon staan. In The Tote ontstond Floodlights en dat liet de band de wereld weten met het uitbrengen van de EP ‘Backyard’ in 2019. Een jaar later verscheen het debuutalbum ‘From A View’. Internationaal ging de band echt met het tweede album ‘Painting of My Time’ uit 2023 dat ze een jaar later in de kelder van Vera deed belanden. Op de foto’s van Martsen Hut van dat optreden is trompettist Sarah Hellyer al te zien. De band, verder bestaande uit zanger Louis Parsons, gitarist Ashlee Kehoe, Joe Dumars Draffen op bas en drummer Archie Shannon, wordt dan een vijftal en het album ‘Underneath’ dat hen in Vera, maar dan op het hoofdpodium, terug brengt is het eerste met Hellyer als officieel lid.
In Vera is alleen Archie Shannon achter op het podium geplaatst met zijn drumstel, Vijf microfoons staan prominent vlak bij het publiek. Het is duidelijk dat de band de afstand tussen het publiek en het gebeuren op het podium. De band kwam in Vera op tijdens een oploopdeuntje en zette daarna ‘Small Town Pub’ in. Wat een enorm voordeel is het feit dat zanger Louis Parsons een welhaast ingebouwde urgentie in zijn zang heeft. Een beetje een mooie gejaagdheid maakt elk liedje prangend en urgent. In duit lekkere openingsnummer wordt die vibe nog versterkt door de trompet van Sarah Hellyer. Een mooi intro kondigt dan ‘Tricky’ aan. Weer zo’n prima song dat zich steeds meer ontvouwde mede dankzij het gitaarspel van Ashlee Kehoe, die daarnaast de vijfde microfoon gebruikt voor haar mondharmonica, waarna het begin deel werd afgesloten met het fantastisch mooie ‘Can You Feel It’, en het antwoord daarop was ja, Vera voelde het. Even een welkomstwoord om daarna prima verder te gaan in ‘Roll My One’ dat rustiger begon en waarbij Parsons vocaal assistentie kreeg van Hellyer in fijne harmonieën in de refreinen. De drums van Shannon brachten er, met assistentie van de bas van Joe Draffen het tempo er weer in bij ‘Love’, dat gevoelig en ruimtelijk begon met de zang en minimale begeleiding voor de band inviel. Het werd fel en zelfs wat bozig in ‘Joy’, dat mooie tempowisselingen had, waardoor de emotie steeds weer werd opgebouwd. ‘Things You Do’ was daarna weer heel mooi ingetogen en begon melancholisch en traag voor het erg mooi werd uitgewerkt naar een steeds robuuster nummer. Die prima opbouw zag je vaker. Het fantastisch mooie uptempo ‘Horses Will Run’ had het bijvoorbeeld, maar ook ‘You & Me’. Parsons had korte aankondigingen, die eigenlijk nooit inhoudelijk werden tot ‘The Light Won’t Shine Forerver’. Een nummer over ouder worden dat erg mooi was en heel persoonlijk aanvoelde. Sowieso is het de moeite waard om ook goed naar de teksten te luisteren. Hierna was het bijna tijd voor de afsluiting, dat werd ingezet met ‘Buoyant’ en het catchy vlot rockende ‘Lessons Learrnt’ om te eindigen bij het stevige ‘Painting of my Time’. Een impressionant optreden dat nog een vervolg kreeg met een lekker rustig toegift en niet veel later stond de band bij de merch gezellig met het publiek te kletsen. De promotie was terecht en ook op het hoofdpodium bleek Floodlights een heel overtuigende en prachtige act.