GRONINGEN – Er zijn mensen in Groningen die nog graag uit volle borst ‘I’m Gonna Be (500 Miles)’ van The Proclaimers meebrullen. Het nummer van de gebroeders Reid uit Schotland is nog immer erg populair. De appel valt dus niet ver van de boom, want de dochter van Craig Reid is de Americana zangeres Roseanne Reid. Haar moeder mag niet onvermeld blijven, want juist zij bracht haar dochter de eerste beginselen van de muziek bij. Nu hoeft niet zo te zijn dat de dochter van een succesvol artiest ook automatisch die richting opgaat. Roseanne Reid volgt, op eigen wijze, wel het pad van haar ouders en met steeds meer succes. De Schotse is gelukkig met enige regelmaat in Nederland te beluisteren, mede dankzij een prima Nederlandse boeker met goede connecties. Eind vorig jaar stond ze nog in De Amer in Amen, maar nu was de Lutherse Kerk in Groningen door Spot voor haar gereserveerd. Het bleek de juiste locatie voor een prachtig intiem concert zonder op schmuck en boordevol oprechte liedjes. Een avond waarop haar prachtige stem en de songwriting voorop werden gesteld.
Muzikaal debuteerde Roseanne Reid voor een groter publiek met het album ‘Trails’, na het uitbrengen van twee EP’s. Reid heeft dan al een songwriterskamp van Steve Earle bezocht en dat resulteert in een klik en een muzikale samenwerking. Het album bevat dan ook een duet met Earle, die haar ook regelmatig meeneemt als voorprogramma wat beide enkele jaren geleden ook samen in De Oosterpoort brengt. Het eerste album werd uitstekend ontvangen en bracht Reid onder de aandacht als één van de meest veelbelovende artiesten in het folk en americana genre van de Britse eilanden. Een nieuwe EP ‘Horticulture’ uit 2021 volgt en in 2023 brengt ze een tweede album ‘Lawside’ uit. In de jaren tussen en na beide albums was er wel het nodige te verhapstukken. Amper was haar debuut uit of de wereld ging op slot vanwege de pandemie. Uit haar relatie werd een baby geboren, maar inmiddels is deze relatie voorbij en verdeelt Reid haar tijd tussen het ouderschap, haar loopbaan als singer songwriter en haar baan in een kwekerij, waar ze met liefde planten groot brengt. Voldoende stof voor een aantal liedjes dus. In Groningen kan Reid dan ook onthullen dat er, streven is nog dit jaar, een nieuw album aankomt.
Solo komt Roseanne Reid het podium op. Dat ze alleen is vandaag is geen probleem. Natuurlijk zou een medemuzikant die de nodige accenten kan zetten of een tweede stem heeft het optreden versterken, maar in de intieme omgeving van de Lutherse Kerk komt de Schotse ook uitstekend solo tot haar recht. Dat blijkt onmiddellijk in ‘Passing Through’ waarmee ze het optreden opent. Direct weet ze de emotie te vangen, terwijl ze zichzelf rustig tokkelen op gitaar begeleiding geeft. Deze dag niet alleen haar eigen nummers, maar mooi verdeeld over het optreden ook een aantal covers met bijvoorbeeld het trage ‘True Love will Find You in the End’ die allen een fraaie interpretatie krijgen en mooi wat toevoegen aan haar eigen materiaal. Na een ingehouden en rustig begin versnelt Roseanne Reid met ‘Different kind of Brave’ waarin ze toont ook een uitstekende gitarist te zijn. Prachtig is dan ‘Made Just For You’.Erg gevoelig gebracht en de zaal voelt diep de emotie van een moeder voor haar zoon Brodie en hoe dit haar leven heeft veranderd, het thema wat centraal staat in dit nummer. ‘Sweet Annie’ is het nummer dat ze in duet song met Steve Earle. Nu staat ze solo voor dit klusje, maar klaart het, hoewel die tweede stem toch een mooie toevoeging zou zijn, prima. De zang van Reid zelf is heel fijn. De Americana is haar op het lijf geschreven en in haar stem en zang geeft ze steeds een inkijkje in haar zielenroerselen en die openheid maakt het prachtig en intiem, juist ook omdat er geen gordijnen worden opgehangen, maar alles zo nabij en welhaast tastbaar wordt gebracht. Dat blijk ook in een nummer als ‘Mona Lisa’. Nog een uitstekend gekozen cover met ‘Bleubird van Miranda Lambert, voor de eerste set prachtig wordt afgesloten met ‘I Love Her So’, waarin blijkt dat Reid ook over veel soul beschikt. Een korte pauze deert het programma niet, want direct pakt de Schotse uit Dundee de draad weer op met ”Couldn’t Wish More For You’. Het liedje is gebruikt in een film onder een sterfscene van Dustin Hofman, wat wel aangeeft hoe gevoelig deze track was. Eigenlijk elk nummer wordt mooi geïntroduceerd, waarbij Reid vaak iets inhoudelijks vertelt en ook hierin niet er om heen draait. ‘Het vlotte ‘Bring Me Down’ een echte prachtige sad song, gaat over het voor haar onverwachte einde van haar relatie bijvoorbeeld, vertelt ze zonder drama, hoewel het liedje duidelijk laat merken dat ze dit niet zo ervaren heeft. Het is één van de nieuwere nummers die ze speelt net als het vragende ‘Mama’. Het eindigt prachtig met een eerbetoon aan Townes van Zandt met diens ‘California Girl’, het bedachtzame en kwetsbare ‘All I Need’, dat ze opnam samen met collega Rory Butler en vooral het prachtige ‘Daisy Chain’. Het laatste liedje was ‘Young Hearts Run Free’ waarna mensen in het publiek spontaan opstonden en de jas aan deden, waardoor er geen toegift kwam. Dat had dit optreden nog wel verdiend. Na het verschijnen van dat nieuwe album hoopt Reid, dat mogelijk met volledige band, terug te komen. Solo was het in ieder geval en prachtig optreden.