AMEN – Over Inge Lamboo was een echt vakantiegevoel neergedaald. In het verleden was ze wel op vakantie geweest in Drenthe en haar optreden in De Amer bracht dat weer helemaal in herinnering. Begrijpelijk. De rit ernaar toe brengt je ver buiten de stad langs idyllische vergezichten op de Hondsrug. De ontvangst is hartelijk met een echte maaltijd in de gelangkamer aan de stamtafel van De Amer in Amen. Je podium is op de deel van een boerderij met historie, welke muziek ademt en als je de maaltijd op hebt en zit uit te buiken, komen de eerste toeschouwers binnen gedruppeld en is het gewoon gezellig. Er zijn echt mindere vakanties te bedenken en wellicht is het een handig idee voor Lamboo ook nog eens te bellen voor een buitenconcert in de tuin van De Amer als het echt vakantie is en haar Americana, pop en rock ook voor een groter publiek te kunnen laten klinken.
In de vakantiemodus was het inrichten van een merch stand er niet van gekomen. Wie na het optreden wilde weten hoe de toekomst zou klinken, moest toch even bij Inge Lamboo aan de bel trekken voor een exemplaar van haar nieuwe plaat ‘This is how the Future Sounds’. Naast het creatieve deel is het zakelijke deel ook van groot belang om als artiest het hoofd boven water te houden en in De Amer wil het regelmatig stormlopen bij de merch tafel, dus voor Lamboo toch wel een gemiste kans. Overigens is de zangeres normaliter wel goed in het grijpen van de mogelijkheden. Ze bracht haar muziek al onder de aandacht via mooie voorprogramma plaatsen bij onder andere Trixie Whitley, Orange Skyline, Floor Jansen en recent nog bij Pommelien Thijs in De Oosterpoort in Groningen. Haar eigen headline tour voor haar tweede album opende in Simplon in Groningen vorig jaar en pas stond ze nog op een Americana avond in Vera. Haar grootste claim to fame komt misschien nog wel door haar samenwerking met legendarische The Who gitarist Pete Townsend die op het nieuwe album meespeelt. Een andere specialiteit van Lamboo is het spelen van een cover in de stijl van een andere band. Via het zo mashen van een nummer van Pink kwam ze onder de aandacht van deze artieste die haar platenmaatschappij op Lamboo wees, wat haar eerste album ‘Black Heart’ opleverde en een mashup in Fleetwod Mac stijl kreeg een vette duim omhoog van Lyndsey Buckingham.
Lekker strak en vlot opende Inge Lamboo op het podium in Amen met ‘Like a Phoenix’. Een nummer dat ze schreef voor ‘Pride’ in 2024.Het gaf het optreden een mooie uptempo start en, iets rustiger, was ‘Lying Eyes’ een sterk vervolg. In dit nummer met een mooie opbouw kwam haar karakteristieke stemgeluid mooi tot zijn recht en werd het steeds prangender. Dit is het nummer waarop Pete Townsend meespeelt op de plaat, maar Lamboo nam diens deel over op het podium. Daarna was het weer lekker stevig met ‘Bleed’. Het nadrukkelijke ‘Call Out Your Name’ was vervolgens het eerste hoogtepunt van de show, waar heel mooi naar was opgebouwd. Steeds probeerde Lamboo har publiek mee te krijgen. Haar aankondigingen waren uitermate gezellig en ongedwongen, hoewel ze best nu en dan ook wat dieper op een liedje mag ingaan, maar mooi vertelde ze van alles en regelmatig vroeg ze haar publiek om te participeren in haar liedjes en zo werd het prachtige ‘Pray’ een mooie meezinger die erg goed uit de verf kwam. Dan lag de nadruk weer wat meer op spelen, zoals een aantal stevigere nummers achter elkaar met ‘Best I Can’ een meeklapper met fijn drumwerk en prima gitaarspel en waarbij het deels akoestisch werd gezongen, omdat de zangeres bij de microfoon wegstapte en dit werd gevolgd door ‘Will She Ever Know’ met een mooie intensiteit. In een goede opbouw van de set was daarna ‘Two Empty Eyes’ even intens, maar juist veel kleiner neergezet. In dit, maar eigenlijk elk nummer, valt de oprechtheid in de teksten op. Je gelooft Lamboo op haar woord, als ze moeilijke onderwerpen op tafel legt. Een sterke baslijn maakte het stevigere ‘Younger Me’ weer tot een hoogtepunt en al snel kon ook ‘Future Sounds’ deze aantekening krijgen. Niet alleen de set was mooi opgebouwd, ook in de liedjes zit steeds een fraaie progressie, zoals in deze rustig van start gaande meezinger of het steeds robuuster wordende ‘That’s My Life’. Solo speelde Lamboo vlak voor het einde de mashup die haar onder de aandacht van ‘Fleetwood Mac’ bracht om daarna energiek te eindigen met ‘Black Heart’. Een ovationeel applaus vroeg om een toegift. Daar had, zo zag de setlistmeelezer, de band niet direct op gerekend, maar Inge Lamboo stapte achter de Amer piano en, zonder versterking speelde ze haar toegift bij een prachtig concert. Een artieste, met haar prima band, die heerlijk bij De Amer past en hopelijk een regelmatige gast gaat worden op het Drentse land.