GRONINGEN – De meest gestelde vraag tijdens Rockit in De Oosterpoort in Groningen is wel: “Wat ga jij nog zien?” Mary Halvorson met haar Amaryllis Sextet was dan één van de namen die vaak werd genoemd. Er was reuring rondom de Rockit alumnus en de voor haar gereserveerde zaal vulde zich in snel tempo. De opstelling van het sextet riep toch wat vraagtekens op. Een V naar achteren met een open ruimte en veel grote lessenaren. Het laat een leegte in het midden en doet wat academisch aan. Mary Halvorson heeft voor dit optreden haar Amaryllis Sextet meegenomen van haar ‘Amaryllis’ album uit 2022, waarmee ze ook haar nieuwe album ‘About Ghosts’ heeft opgenomen. Naast de meester gitarist zelf bestaat dit sextet uit Patricia Brennan op vibrafoon, Nick Dunston op bas, drummer Tomas Fujiwara en de blazerssectie met Jacob Garchik op trombone en Adam O’Farrill op trompet. Allemaal namen die zich hebben bewezen in de jazz improvisatie.
Mary Halvorson is een uit Brookline, Massachusetts afkomstige gitarist die zich inmiddels meer dan bewezen heeft in de jazz. Aanvankelijk studeerde ze viool, maar de klanken van Jimi Hendrix deden haar switchen naar de gitaar. Rond 2008 begon ze muziek uit te brengen met albums als ‘Dragon’s Head’ en uit 2010 de platen ‘Saturn Sings’ en ‘Bending Bridges’. Haar faam groeide snel en diverse albums, onder ander uitgebracht onder de bandnaam Thumbscrew, volgden, maar haar grote doorbraak kwam in 2015 met haar solo album ‘Meltframe’, een waardering die werd geconsolideerd met prachtige LP’s als ‘Away With You’ en ‘Code Girl’ waarvoor ze voor het eerst ook met zang en tekst werkt. In 2022 bracht Halvorson twee albums uit. ‘Amaryllis’ en ‘Belladona’ waarmee ze werkte met het sextet waarmee ze nu op tour is. Meest recent zijn liefst drie albums die dit jaar werden uitgebracht. Met haar kwartet bracht ze ‘John Zorn: Bagatelles, Vol. 1’. In een samenwerking met de Zwitserse jazzpianiste Sylvie Courvoisier verscheen ‘Bone Bells’ en meest recent ‘About Ghosts’. Op dit album werkt ze samen met de muzikanten van het Amaryllis Quartet en deze tracks vormden de ruggengraat van het Rockit optreden.
Als het optreden begint zijn twee dingen onmiddellijk helder. Het is prachtig en virtuoos, maar ook statisch en Halvorson is amper zichtbaar gebogen achter haar lessenaar. Een pluk haar die dartelt voor haar bril en met regelmaat naar achter wordt geschoven is nagenoeg het enige dat zichtbaar is. Het meeste spektakel op het podium is afkomstig van Patricia Brennan die voortvarend met vier mallets de metalen toetsen raakt in het openingsnummer ‘Amaranthine’, waarin ook de blazerssectie en drums duidelijk aanwezig zijn. Een rustige opening, maar de nodige urgentie, vooral door het slagwerk, waartussen de gitaar van Halvorson dwaalt en de versnelling halverwege verrast. Het eerste hoogtepunt is er met ‘Orbital, but still’. Een prachtig ingetogen en weemoedig stuk, waarin Mary Halvorson weet te excelleren en Jacob Garchik op trombone en Adam O’Farrill op trompet dat weemoedige onderstrepen. Bij ‘Verdant glitters’ is het bassist Nick Dunston die het podium krijgt voor een lang intro voor de rest van het sextet invalt. In stukken als ‘Florid waning’ en het korte uptempo ‘Polyhedral’ blijkt het vermogen van het gezelschap om je steeds weer op het verkeerde baan te zetten. Je merkt dat mensen afhaken door het statische, maar ook dat steeds meer anderen geboeid luisteren naar het spannende werk van de blazers en het schitterende vibrafoon spel in deze compositie. Een prachtig indringende werk. Mooie tegenhanger is dan het klein en ingetogen beginnende ”Eventidal’ met eerst een muzikaal gesprek tussen Halvorson en de drums van Tomas Fujiwara die zijn instrument laat fluisteren, voor de blazers bijvallen en het al snel vlotter en hectischer wordt en je prachtig je weg kan verliezen in de muziek. Uptempo gaat het verder in ‘Absinthian’ dat in het spel van Halvorson weer die urgentie heeft. Je rent iets tegemoet, maar wat…. Het gezelschap lijkt rustig dan de deur te sluiten naar de wereld van Mary Halvorson met ‘Incarnadine’. Een mooie kleine opbouw, maar dan toch weer kleine versnellingen, maar ook mooie rustigere passages. Een virtuoos concert dat lekker inhakt op wat je verwacht, voortdurend andere wendingen neemt en eigenlijk het meest geschikt is om met je ogen dicht naar te luisteren en je dan te laten meevoeren in de fantasie.