GRONINGEN – Het romantische beeld zou kunnen zijn dat Waddengids en curator van de optredens in Walters Bookshop in Groningen tijdens Eurosonic / Noorderslag Marit Nygard op haar reizen over de drooggevallen zeebodem ineens gegrepen werd door verre gitaarklanken en daar door gelokt tussen de mosselen en voor een publiek van zeehonden, vogels en krabben een bespiegelende singersongwriter aantrof onder de naam Nicht Rauchen, Wir Lieben Dich. Geen Duitse toerist, maar de bijna op het wad in Den Andel geboren David Helbig schuilt achter die naam. In de aankondiging gooide de curator dat hele beeld direct de prullenbak in, want het was niet op het Wad, maar aan een keukentafel in Vinkhuizen dat ze de liedjes van deze Groninger artiest had leren kennen en dat hij haar met pannenkoeken en zijn songs had overtuigt dat hij niet mocht ontbreken in Walter’s Bookshop.
David Helbig is niet een onbekende in de Groninger muziekscene. In 2025 debuteerde hij dan wel voorzichtig met solowerk, maar als drummer van Helen Jewett, de uit Zwolle afkomstige band en de Groninger formatie The Next Call heeft hij, ondanks zijn jonge leeftijd, al wel de nodige podium ervaring. Met Helen Jewett werkte hij bijvoorbeeld de Popronde af. Drummer was hij altijd al, maar sinds de lockdown door de pandemie, waar hij in Den Andel aan huis gekluisterd was, is hij begonnen om gitaar te leren spelen en schreef hij ook zelf zijn eerste, nog instrumentale stukken. In zijn visie op muziek wil Helbig heerlijk kunnen combineren tussen genre’s. Het is dus absoluut niet vreemd dat de drummer van een punkband, ook prachtige verstilde liedjes kan schrijven en brengen, gezeten op een trap. tussen een boeken rijkdom, een hondje naast zich die hem bewonderend aankeek en daarna maar weer op de scharrel ging of er niet ergens een koekje was gevallen.
Dat verhaal van die pannenkoeken aan een keukentafel werd benadrukt voor ‘Buckwheat Pancakes’. Een mooi klein en ingetogen nummer, dat onmiddellijk toonde dat Nicht Rauchen, Wir Lieben Dich een uitstekende gitarist is. Die zachte zang deed je voorover leunen om maar niet te missen, maar het gitaarspel kwam prachtig tot zijn recht in dit nummer dat ondanks zijn ingetogenheid wel de vaart erin had. Tijdens deze showcase werd akoestisch gespeeld. Geen versterking op de zang, waardoor de zanger dat eigenlijk had moeten opvangen door met meer brutaliteit en bravoure te zingen. Sowieso, ook bij versterkte optredens een goed advies om dat meer te durven doen en vooral ook te gaan staan om zo ook meer reikwijdte te hebben en meer ruimte voor de longen. Het bespiegelende karakter van de indie folk kwam mooi tot zijn recht in ‘Autumn Leaves’ en in ‘Sentimental Value’, één van de eerste liedjes van Nicht Rauchen, Wir Lieben Dich schreef, bleek dat Helbig ook nog uitstekend kon fluiten. Een showcase festival heeft ook altijd een zakelijke component. Prominent op de eerste rij stonden twee vertegenwoordigers van een mooi Drents podium. Na drie nummers hadden zij genoeg gehoord. Vier duimen gingen omhoog voor het duo scouts naar de uitgang van de boekenwinkel schuifelden op zoek naar meer talent om te ontdekken. Een mailtje naar dat podium van Nicht Rauchen, Wir Lieben Dich is een goede zaak om ook te kunnen oogsten. Het duo mistte daarmee wel het mooiste nummer van de set. In ‘Babyclothes’ kijkt de artiest vooruit als hij kleertjes koopt voor zijn toekomstige dochter. Een dochter uit een relatie met een vrouw die hij nog helemaal niet kent. Een prachtige tekst en goed gebracht was dit schitterend. Bijna alle teksten van Helbig hebben haast een literair karakter. Soms heeft hij wel teveel woorden in een zin en dan gaat de emotie net iets teveel ten koste van de boodschap, maar dat is een kwestie van ervaring opdoen en een grotere vanzelfsprekendheid en vertrouwen in het optreden met de liedjes. In de songs zit ook vaak een mooie melancholie, zoals bijvoorbeeld in ‘Walkman 1984’ dat toch ook weer mooi en uptempo is. Andere stukken zijn meer ingetogen zoals in ‘Golden Fields of After Light’, waarin hij vooral zijn kundigheid op gitaar etaleerde. Nog zo’n mooie bespiegeling en toch die connectie van de Wadden, want dat is een plek waar gierzwaluwen veel worden waargenomen was er met ‘The Speed with Which Swifts Fly’ voor hij afsloot met het aan Nygard opgedragen, die net een halve stroopwafel savourerende, ‘A Weight On The Table’, want dat was haar favoriete liedje. Dat had de curator goed gezien, want dit was een prachtige afsluiting. Heerlijke liedjes van Nicht Rauchen, Wir Lieben Dich die nog wat brutaler gebracht mogen worden en met meer ervaring in deze rol nog zullen groeien in zeggingskracht. Contact zoeken met Drenthe dus om die vier duimen om te zetten in een mooi optreden.