GRONINGEN – Het is druk op straat voor de Lutherse Kerk in Groningen. Mensen negeren de verbodsborden van wege werkzaamheden en manoeuvreren langs een afgesloten stuk straat om bij de oude schuilkerk te komen met zijn mooie zwaan als kroon. De Spot gastvrouw probeert de fietsen in het juiste vak geparkeerd te krijgen, voor ze verschrikt op haar horloge kijkt en constateert dat het nog twee minuten zijn en verdwijnt haastig achterom om de kerkdeuren te openen. Een dame komt aangewandeld en als de deuren open zijn snelt ze naar de eerste rij, vlak voor de plek waar Steve Von Till straks gaat optreden. Ze wil niks missen en vertelt jubelend dat ze de vorige keer helemaal naar Londen is gereisd om Von Till te zien en dat ze nu gewoon in Groningen op de fiets naar zijn show kan. Snel fotografeert ze het orgel en de fraaie glas-in-lood ramen in een markante Groningse variant van de Amsterdamse School, want haar broer houdt er zo van. De kerk loopt snel vol met mensen die gezien de t-shirts toch een connectie met Metal hebben.
De connectie met metal is niet zo heel opmerkelijk. Von Till vertelt vooraf dat hij 31 jaar geleden voor het eerst in Groningen, op planken bij Vera een paar straten verderop, stond met zijn rockband. Die rockband is de bijzonder invloedrijke metal en punk formatie Neurosis. Daarnaast heeft hij eigenlijk altijd ook wel, vaak met grote tussenpozen, eigen werk uitgebracht. Albums als ‘As The Crows Fly’ uit 2000 of ‘A Grave is a Grim Horse’ uit 2008. De laatste jaren nu het wat stiller is rondom Neurosis brengt Von Till het ene na het andere album uit. In 2020 was dat ‘No Wildernis Deep Enough’, een jaar later gevolgd door ‘A Deep Voiceless Wilderness, er verscheen een album ‘Harvestman’ met 23 gedichten, fascinerend gebracht met de doorleefde donkere stem van Von Till. Zijn meest recente album is het onlangs verschenen ‘Alone in a World of Wounds’. Op deze albums laat Von Till de heavy post-psychedelic punk doorklinken, maar leunt hij toch veel meer naar de Americana en donkere omineuze folk mede geïnspireerd door zijn huis diep in de bossen van Noord-Dakota. Steve Von Till vroeg Dave French zijn synths, percussie en bas en Brent Arnold zijn cello in te pakken en met hem mee te reizen naar Groningen.
De Lutherse Kerk staat ook bekend als de zingende kerk. De cantate neemt een belangrijke plek in bij de dienst. Zang neemt ook de belangrijkste plek in bij het optreden van Steve Von Till om zijn prachtige teksten te laten klinken. Een diep resonerende bariton raakt je. Het concert begint met een inleiding van de hoofdpersoon. Hij vertelt over Vera, stelt zijn kompanen voor en kondigt aan dat ze nu 70 minuten in sound gaan verdwijnen en dat hij zijn publiek aan de andere kant daarvan weer zal zien. De eerste van die 70 minuten werden gespendeerd aan ‘The Corpse Road’. Een erg mooie weg naar binnen bij het werk van Von Till. Prachtige trage zang, een tekst om naar te luisteren en na afloop nog eens op te zoeken en na te lezen en gelardeerd met hele fijne cello accenten van Brent Arnold, klein, maar vol met impact, onderwijl werd in dit nummer het komende onheil geschetst. Nog een stuk trager en bijzonder intens volgde ‘Dreams of Trees’, een nummer dat een prima progressie kende en steeds een beetje steviger werd. Wat eigenlijk steeds imponeert gedurende de show is het stemgeluid van Von Till. Rauw, soms gruizig, maar steeds de emotie prima overbrengende en, op eigen manier vol soul, draagt dit een belangrijk deel van het optreden. In het iets vlottere ‘Watch Them Fade’ was het de bas van Dave French die mooi een hoofdrol pakte in dit eerste hoogtepunt van de show en ook het rustig opgebouwde ‘Horizons Undone’ met fraaie synths en prachtige zang met een berustende desperatie, wat ook ook voor hoop gaf als we verdwijnen onder het rijzende water. Een donker nummer met een glorend licht aan de horizon. Na de openingswoorden nam Von Till niet meer het woord. Geen aankondigingen, geen uitleg, maar toch werden de nummers niet aan één gesloten gespeeld. Nu en dan moest de frontman even een slok drinken of veranderen van instrument. Er viel geen stilte want een zachte drone toon verbond de nummers tot Von Till weer knikte en het volgende nummer werd ingezet. Een aanpak die goed werkte, maar richting het einde werd het toch iets onrustiger in de zaal. Misschien wel het mooiste nummer was ‘Know but not Named’. Traag, een beetje dreinend agendeerde deze zong, met weer die indrukwekkende zang, zich, terwijl het langzaam aan robuustheid won. De emoties die Von Till oproept zijn niet altijd aan de lieflijke kant. Het wat claustrofobisch aandoende ‘The Old Straight Track’, een nummer van ‘No Wilderness Deep Enough’ raakte je diep met herautende synths, uitgerekte donkere zang en een schitterende ijlheid, die je toch ook weer omsluit als een mist. Een gedicht volgde en het schitterende en lang uitgesponnen ‘Calling Down The Darkness’ met trage synths en hypnothiserende zang. Het zijn nummers die je als een trage golf meeslepen in de wereld van Von Till. Het voelt intiem, dreigend, maar dromerig. Het is een wereld vol prachtige muziek, maar het zijn ook stapvoetse liedjes die erg zwaar zijn en inspanning vereisen. Nog één keer die dreiging in ‘Indifferent Eyes’, nog één keer prachtig stevig gitaarspel van Von Till in ‘River of no Return’. Een luisterervaring, een concert om over na te praten om te duiden wat je net allemaal gezien en gehoord hebt. Een prachtig uur van drie vakmensen met een eigen visie en wat te vertellen.