GRONINGEN – De mensen die pas na 16.00 uur De Oosterpoort binnen kwamen wandelen voor een avond Rhythm & Bleus Night hoefden niet ver te lopen om aan te sluiten bij een prima act. Veel mensen die voor vieren al hun grande entree hadden gemaakt stonden al op tijd te wachten in de entreehal waar een podium stond opgesteld. De eerste naam die daar werd verwacht en de opening van het festival was Kendra Morris die er voor zorgde dat velen niet eens de act in de grote zaal haalden. De Amerikaanse gaf met haar band ongehaaste en regelmatig mooi ingetogen show, waarbij de emotie toch prima werd vertolkt, maar wist nu en dan ook goed gas te geven en zo was dit een mooi beginpunt om rustig te wennen en niet gelijk in het diepe te worden gegooid bij een heerlijke avond muziek.
Domicilie kiest Kendra Morris in New York City. De oorspronkelijk uit Florida afkomstige zangeres kwam voor het eerst echt in de schijnwerpers via een talentenjacht op TV. In de door de bekende worstelaar en bandleider Chris Jericho geleide show won ze niet, maar werd al wel snel opgepikt door een platenmaatschappij wat in haar in staat stelde haar muziek uit te brengen en op tour te gaan. In 2012 debuteerde ze met het album ‘Banshee’ al snel gevolgd door een cover album ‘Mockingbird’. In de jaren daarna heeft ze geen haast met het uitbrengen van platen. Haar derde album ‘Babble’ ziet het levenslicht in 2016 en pas in 2022 krijgt dat een opvolger met ‘Nine Lives’. Die plaat is de afrekening met een aantal bewogen jaren in het leven van Morris. ‘I Am What I’m Waiting For’ is er dan heel snel als opvolger in 2023. Haar huidige Europese tour, weer vol met haar soul en R&B sound, staat in het teken van haar meest recente album Next, dat verscheen in de tweede helft van 2025. Deze plaat staat ook centraal tijdens haar optreden met gitarist Supremo “Premo” Massiv, bassist Monti Miramonti en drummer Chauncey Yearwood bij Rhythm & Blues Night. Ze heeft de muzikanten die haar in de studio bijstonden ook mee op het podium in Groningen.
In de Martinistad neemt Morris haar publiek echter eerst mee naar haar aller eerste begin. Het eerste nummer op haar debuutalbum ‘Banshee’ is ‘Concrete Waves’ en deze track gebruikt ze ook als openingsnummer bij deze show. Een rustig opgebouwd nummer, waarin het publiek kennis kan maken met de fijne zangstem van Morris en een mooi contrast met scherpe gitaarklanken wat het nummer een fijne urgentie meegeeft. Al in het tweede nummer ‘Fine Right Here’ is er de eerste aantekening met hoogtepunt. Een heerlijk ingetogen song met prachtige zang. In deze soulvolle song weet Morris de emotie vol te raken. Het tempo gaat omhoog voor ‘Flat Tire’. Een lied dat steeds mooier wordt en waarin de band als achtergrondkoor ook vocaal een bijdrage heeft. Morris is steeds meer op haar gemak op het podium. Ze zoekt het contact met het publiek. Soms kijkt ze een individu in de toeschouwers recht en en open aan, voor haar blik verder glijdt, maar vooral begint ze meer te vertellen over haar songs. ‘This Live’ bijvoorbeeld, een lekker stevig gitaarnummer, gebruikt black jack als metafoor over hoe je soms ook een gok moet wagen in de liefde of het leven zelf. Na ‘Go Nowhere’, een rustige track waarin ook bassist Monti Miramonti en drummer Chauncey Yearwood de kans kregen hun kunnen te etaleren, vertelde ze voor het prachtige ‘Something in Common’ dat het leven maar kort is en dat je er beter wat moois van kan maken. Een song die heel persoonlijk aanvoelde was ‘Dear Buddy’. Geschreven voor haar dochter Opal is het de vertolking van een ouder die zijn kind wil beschermen tegen alle kwaad, maar ook beseft dat eigenlijk ondervinding de beste les is en dat je als moeder niet kunt voorkomen dat er ook diepe dalen op je dochters levenspad zullen zijn. Voelbaar is de liefde die ze in dit nummer stopt. Het is ook één van die mooie soulvolle opgebouwde tracks die in de loop van het nummer steeds meer aan tempo en zeggingskracht winnen. Dat trekt de formatie prima verder in ‘Dry’, met fijne accenten van gitarist “Premo” Massiv door en in het heerlijk catchy en swingende ‘In My House’, waar ze haar publiek meeneemt naar haar kleine appartement in Brooklyn als metafoor voor haar brein. Je kan letterlijk en figuurlijk bij haar binnenkijken. Publieksparticipatie in de vorm van meeklappen wordt gevraagd in het schitterende ‘Twist & Burn’ dat een prachtige progressie heeft en nogmaals ten overvloede laat horen wat voor fijne zangeres Kendra Morris is. Daarna wordt via ‘Call You All The Time’ en het heerlijke toetje ‘Banshee’ waarin ze alle emotie nog eens naar voren haalt, afscheid genomen en kan het gebiologeerde publiek zich uit de greep van Morris losrukken en op pad gaan naar elders. Een heerlijke soulvolle opening van Rhythm & Blues Night. Een