GRONINGEN – Het voordeel van ervaring met het spelen op straat is dat muzikanten leren om eigenlijk in de vijf tellen dat een passant langsloopt hun aandacht te vangen. “He, wat is dat… dat klinkt leuk….. even blijven luisteren……stop een dollar of twee, drie of meer in de tipjar”. Een goede straatmuzikant heeft niet veel tijd nodig om zijn of haar zaak te presenteren. Johanna Rose is zo’n uitstekende straatmuzikant, die het vak leerde op de straten van New Orleans. Inmiddels heeft ze de overstap naar het podium gemaakt en stond ze, met een aantal uitstekende muzikanten, op het podium in De Oosterpoort in Groningen. Gezien de rij voor haar merchstand na afloop van het optreden was Rose er ook nu in geslaagd om met haar typische New Orleans sound het publiek in haar web te vangen. Haar muziek is ooit prachtig omschreven als: “ergens tussen de sterren en goot”. Rose vangt het leven in haar songs op meer dan oprechte en geloofwaardige wijze.
De weg van de straten van New Orleans naar het podium van De Oosterpoort kent een belangrijke mijlpaal in 2020. Johanna Rose brengt dan de EP ‘Only Good Nites’ uit en een verzameling van demo’s en opnames op ‘postponedalone’. Haar eerste echte album verschijnt een jaar later met ‘Lunar Eclips’. Een emotioneel album uitgebracht tijdens de maansverduistering in 2021 en grotendeel geschreven in een boomhut waarin Rose in die dagen leefde. Op het album kijkt ze terug op dat eerste jaar van de pandemie, waarbij mensen ook vaak in botsing kwamen met zichzelf en gedwongen werden diep hun eigen spiegelbeeld te confronteren. Weer een jaar later verschijnt ‘can’t love you from the ground’. Een EP over omgaan met de kapitalistische wereld, geschreven rondom een stoof op een prachtige plek in de natuur. Haar huidige tour, samen met Bridge City Saints, is ter promotie van haar laatste album ‘Chain Smoking Below Sea Level’ dat dit voorjaar verscheen. Om haar heen heeft Rose inmiddels een aantal fantastische muzikanten verzamelt, waaronder de topgitarist miss Myra Burnette ook bekend van haar eigen werd met Miss Myra and the Moonshiners, op resonator Badger en een blazerssectie bestaande uit Nicolas Harrison en Nathan Berry om haar gutter jazz, tot leven te brengen. Een aantal van de leden van deze band vind elkaar ook terug in The Dirty Rotten Vipers, waarmee een aantal overlappende liedjes wordt gebracht.
De avond opende prachtig met ‘Rats’. Rustig, ingehouden en onmiskenbaar met een smaak injectie van New Orleans was dit prachtig. De zang van Rose, waarin het leven zo doorklinkt, fraai gitaarwerk van Badger en Myra Burnette en accenten van de blazerssectie, die het dan ineens overnemen voor een intermezzo en zo dit nummer fraai opbouwen. Een dijk van een opening. Het tempo ging omhoog in het tweede nummer ‘Don’t Believe, een nummer waarin voor Burnette op de voorgrond trad met haar fenomenale gitaarspel. Prachtig zwoel vervolgde het in ‘Summer Song’. Hoewel de zomer weleens vervloekt zal zijn deze toer die ook een afzegging kende vanwege de extreme hitte. Het nummer kende een prachtige intensiteit en broeierigheid. Vaak met mooie harmonieën, was de hoofdrol daarnaast in deze track toch voor de blazers. Rose toonde zich een charmante frontvrouw. Fijne, soms inhoudelijke introducties en voldoende ruimte voor haar bandleden overlatende. Een zeurpuntje is dat de opstelling het iets statisch maakte, mede ook omdat niet ieder instrument zich erg leende voor beweging en alle bandleden naast elkaar voor op het podium stonden. Erg mooi was ‘Tuba in the Sand’. Die heerlijke zang van Rose, met een fijn rauw randje, was prachtig, maar dit nummer kreeg erg veel urgentie dankzij de blazers en vooral de trompet van Nathan Berry speelde hierin een grote rol. Daarna volgde de mooiste nummers. ‘Devil’s Song’ heeft zoveel soul, zoveel gevoel in een verhalende song heeft dit veel melancholie over een misgelopen liefde, maar ook een prachtige baslijn en en lekkere versnelling naar het einde. Het eindige met nog twee prachtige nummers. ‘Shallow Grave’ was een nummer waarin heerlijk intens nogmaals die doorleefde zang van Rose op de voorgrond werd gezet in dit stemmige nummer, waarin ook Burnette nogmaals naar voren werd geschoven met haar heel fijne spel. New Orleans staat bekend om zijn marching band songs. Dit kwam terug in het fijn catchy ‘Frenchmen Street’. Op papier was het een voorprogramma, maar Johanna Rose and the Dreamboats hebben de kwaliteit voor een eigen show. Een prachtige zwoele avond in New Orleans of Groningen, who cares.