GRONINGEN – In 2017 stond een fel en compromisloos Hurray for the Riff Raff op Take Root en verzorgde één van de hoogtepunten van dat jaar op het festival in De Oosterpoort in Groningen. Alynda Lee Segarra cum suis pakten alle boosheid en verontwaardiging over het toenmalige politieke klimaat bijeen, namen het mee naar Groningen en lieten het op het hoofdpodium exploderen tijdens een fabuleus optreden, waarbij de frontpersoon in fel rood over het podium stormde. Alle frustratie kwam eruit. Zeven jaar later was Segarra met bandgenoten terug, weer op het hoofdpodium, maar nu werd het een heel ander optreden. Veel ingetogener, veel kalmer met ruimte voor introspectie, dat was even wennen, maar desondanks was ook dit een memorabel concert.
De geschiedenis van Hurray for the Riff Raff gaat terug naar 2007. In dat jaar zette Alynda Mariposa Segarra aka Alynda Lee de eerste stappen naar wat nu Hurray for The Riff Raff is. Segarra groeide op in de Bronx in New York, maar trok al jong door de Verenigde Staten als hobo. In de Bronx kwam de artiest in aanraking met zowel de muziek van Motown als ook met punk en natuurlijk met de wortels stevig in de cultuur van Puerto Rico. Als lid van Dead Man Street Orchestra toerde Segarra per trein door de VS en bracht ondertussen ook twee eigen albums ‘It Don’t Mean I Don’t Love You’ gevolgd door ‘Young Blood Blues’ uit als Hurray for The Riff Raff. In 2011 werd de muziek ook internationaal opgepikt met het album ‘Hurray for the Riff Raff’. Het Noorden van Nederland leerde Hurray for the Riff Raff onder andere kennen via een optreden tijdens de roemruchte live optredens op Camping Roodehaan aan de boorden van het Reitdiep in 2012. Het ging daarna snel en de formatie groeide uit tot één van de leukste, meest geëngageerde en uitgesproken Americana en folk acts met een hele eigen vibe. In 2017 kwam de band naar Take Root met het album ‘The Navigator’ prominent op de merchtafel en nu is het ter promotie van het laatste album ‘The Past is Still Alive’ dat eerder dit jaar uitkwam als opvolger van ‘Life on Earth’ uit 2022.
“You don’t have to die, if you don’t want to die”, waren de geruststellende eerste woorden die Segarra zong op het moment dat ‘Alibi’ werd ingezet. Het eerste liedje van dit optreden gaf direct aan dat het een heel ander concert zou worden dan de eerste keer. Rustig en verhalend had het een andere vibe. De vaart kwam er wat meer in met ‘Rhododendron’. Lekker uptempo met aanzwellende gitaren was dit een prima track die steeds meer aan kracht won. Het culmineerde in ‘Hawkmoon’ dat prachtig was, het eerste hoogtepunt van het optreden. Een prachtige roadsong, een lied dat tegelijkertijd de vrijheid eert, een eerbetoon is aan Miss Jonathan de eerste transpersoon die Segarra tegenkwam en aanklacht tegen het geweld dat trans personen tegenkomen. Het kwam prachtig samen in dit nummer waarin de zang optimaal was en duidelijk was hoeveel emotie en hoe persoonlijk het was voor Segarra. Vlot met prima gitaarspel als onderstreping. Na een kort welkom dook Segarra, de frontpersoon was redelijk kort van stof in de introducties, in de tijd dat het springen op een rijdende vrachttrein de voornaamste manier was om te reizen en de risico’s die bij deze vorm van transport horen. Als een dynamo is Segarra echter niet te stoppen. Ook nu sprak er een groot gevoel van reflectie uit dit lied. Het laatste album is veel meer een vorm van terugkijken dan een oproep tot actie, wat ook de voornaamste verklaring is voor de hele andere vibe. Een nummer dat solo werd ingezet was ‘Buffalo’ met een mooie progressie kreeg op het moment dat de rest van de band inviel en het nummer vooral aan intensiteit won. Via ‘Colossus of Roads’, een teder eerbetoon aan de slachtoffers van een mass shooting in een nachtclub met vooral een queer publiek en de song is bedoeld als een veilige plek, ook nu met de nodige introspectie en voelbaar verdriet neemt de band je mee naar een heel intieme plek. Via het steeds gedrevener ‘Snake Plant ( The Past is Still Alive)’ was ‘Hourglass’ weer erg emotioneel. Een nummer over hoe kort heftige emoties duren, maar hoe lang ze invloed hebben. Een prachtige opbouw met een lang instrumentaal deel maakte het steeds intenser. Even kwam dan dat concert jaren eerder op dezelfde plek weer prominent naar voren met ‘Goodtime Blues’ dat felle en heerlijke passages had was en dat kwam ook terug in het robuustere ‘Vetiver’ waarin vooral de zang weer erg mooi was. Hierna kwam de band wat in tijd nood. ‘The World is Dangerous’ was prachtig, rustig maar groeide uit tot hoogtepunt en wat oorspronkelijk het laatste nummer was ‘Ogallala’ werd nu het toegift. Een optreden waarin het vooral draaide om terugkijken en na denken over hoe we er voorstaan, persoonlijk, maar ook in de wereld waarin kwetsbare groepen vooral in het nauw worden gedreven in plaats van gesteund. Wederom een optreden waarin Hurray for the Riff Raff een grote indruk achter liet, maar op een heel andere wijze, hoewel het wel dezelfde medaille was, maar dan de andere kant.