LEEUWARDEN – De liefhebbers van prachtige samenzang zullen de optredens van Amonia Caramel met vette letters in de agenda hebben staan. Wat is er dan een mooier podium als tal van troubadours zich verzamelen in de Prinsentuin in Leeuwarden voor het Troubadour Treffen. Heerlijk in het park is dit de gelegenheid om lekker te luisteren naar artiesten die wat te vertellen hebben met hun liedjes en dit op de kracht van hun stem en instrument doen. Een podium waar het Fries/Groningse duo prachtig past. Inmiddels is er versterking van een gitarist Bo Boer en een drummer Stefan van der Meulen, dus eigenlijk is er geen sprake meer van een duo. Sarah Dekker, solo ook bekend als Moonloops, en Cath Harryvan, naast deze formatie ook de leadzanger van Bad Luck Baby, ontmoeten elkaar op school, leerden elkaar kennen, maar vonden elkaar pas echt in de muziek toen eens werd afgesproken om samen wat te gaan schrijven. Het resultaat daarvan was één van de hoogtepunten van Troubadour Treffen.
Die samenwerking kreeg vorm in 2019 waar al snel duidelijk was dat hier toch echt 1+1 meer dan twee was. Er ontstonden fijne op de Americana geïnspireerde popliedjes. Aanvankelijk moest je naar het podium om die te beluisteren. Dat kon prima, want de band kreeg direct een reputatie met hun songs. In 2023 verscheen de EP ‘Amonia Caramel’ en werden onder andere het Fries Straat Festival, Eurosonic/ Noorderslag en de Popronde gedaan. De volgende stap werd gezet in Simplon in Groningen. In 2025 werd in Groninger popzaal het album ‘Breakfast on the Road’ gepresenteerd en lieten beide dames zich begeleiden door een complete band. Centraal echter blijven de kracht van de composities staan in de mooie folk- en Americana pop en die mooie harmonieën die vaak zo’n mooie weemoed en dromerigheid hebben.
Het was heerlijk toeven in het Prinsenpark. Mensen die loom genoten van de muziek of die voorbij kwamen slenteren en bleven staan om even mee te luisteren, gedrapeerd rondom een vijver. De echte diehard muziekliefhebbers zaten voor de muziekkoepel en schoven een stukje voorwaarts om maar niets te missen. Lekker vlot en met een mooie stevigheid werd geopend met ‘Walking Wonder of Wisdom’. Het was nu en dan even zoeken in de samenzang in dit openingsnummer, maar snel vonden beide stemmen elkaar. Een versnelling werd terug geschakeld voor ‘Grey Space’. In dit iets kalmere nummer wisselen beide dames de lead af. Het eerste hoogtepunt was ‘I Don’t Need You’. Schitterend werd a capella afgetrapt, voor uiteindelijk de gitaar bijviel. Het nummer is een viering van de zang, van de harmonieën en wat een dijk van een nummer. Zowel Dekker als Harryvan nemen een deel van de praatjes voor hun rekening. Dit gaat op een vanzelfsprekende wijze, waarbij ze indien nodig elkaar aanvullen. Soms zijn dat gewoon leuke gedachten en soms wordt ook echt dieper op een liedje ingegaan. Dat was bijvoorbeeld het geval bij ‘End of the World’. In dit geval was de inspiratie een gebroken hart bij een vriendin en verzekering dat ook gebroken harten wel weer helen. Deze diepgang mag wel vaker in de praatjes naar voren komen. ‘End of the World’ is een rustige track, waarbij de leadzang wisselt voor de stemmen elkaar weer versterken in de harmonieën. Dromerig met een mooie melancholie. Om die sfeer in de zonnige Prinsentuin niet de overhand te laten nemen was ‘Write Me Down’ wat vrolijker in het oor en werd ook steeds uitbundiger in een jubelende zang. Na het uptempo ‘Breakfast on the Run’, de titelsong van het laatste album werd aangegrepen om het publiek op het hart te drukken vooral dat album mee te nemen uit de merchstand, werd het fantastisch met ‘Desert’ dat een jaren 60 gevoel had met een surfsound uit de gitaar van Bo Boer en lekker catchy. Er werd geëindigd met ‘Dear Hollywood’, een liedje ingericht als een vraag en antwoord gebeuren wat erg mooi uitpakt. Amonia Caramel overtuigde nogmaals met weer een hele fijne show. Met de versterking van Boer en Van der Meulen op het podium zijn er meer mogelijkheden om de nummers ook muzikaal te ondersteunen, maar die samenzang staat absoluut centraal en dat is meer dan terecht. De setopbouw was fijn. Helaas ontbrak ‘Robin’, dat toch één van de mooiste liedjes van Amonia Caramel is, maar niet getreurd, de rest was ook zo mooi.