GRONINGEN – Als de laatste mensen gaan zitten in de Lutherse Kerk in Groningen loopt Matthew Alexander Broadley onopvallend het podium op. Je zou hem eenvoudig kunnen verwisselen met een Spot geluidstechnicus die nog even wat checkt op de bühne. Broadley duikt onder de stellage waarop zijn harmonium oftewel pomp orgel staat. Hij ontsteekt een licht, dat weerschijnt door een soort venster in het doek. Jammer genoeg is het nauwelijks te zien voor de meeste mensen in de kerk. Een Palestijns vlaggetje is een kalm en bedaard statement. Dan staat Broadley stil. Hij kijkt lange tijd omhoog naar het plafond van de kerk, flesje drinken in handen. Wat ziet hij daar, waarschijnlijk niets, maar is op dat moment de transformatie van Matthew Broadley naar Greet of zoekt hij, wellicht, steun bij hogere machten. De Brit uit Leeds is duidelijk even lichamelijk in Groningen, maar zijn gedachten zijn heel ver weg. Om hem heen komt de kerk tot stilte, hij keert terug in zijn lichaam. Neemt een slok, zet zijn hand op het harmonium en laat de lucht door het instrument gaan. Greet is klaar voor vertrek.
Matthew Broadley is vooral bekend als drummer van de antifascistische Black Metal band Dawn Ray’d, maar speelde of speelt ook in Black Mass of Pennines. Zijn nieuwste project is Greet. Sferische dark folk songs met de harmonium als muzikale basis. Een project dat uitstekend wordt ontvangen, want als Greet stond hij al op Roadburn en verschillende andere prachtige festivals en inviteerde Steve Von Till, de Neurosis frontman, hem om mee te gaan op diens Europese toer die ook Groningen aandeed. Greet bracht in korte tijd twee EP’s uit. ‘Harmonium 1’ verscheen in het late najaar van 2024 en ‘Harmonium 2′, een spiegel en aanvulling op de eerste EP een half jaar later. Op deze EP’s neemt Greet je mee op een kronkelende reis door dood en tragedie; door verdriet en vreugde; door woede, revolutie en wraak. De revolutie brak niet uit in Lutherse kerk, maar de prachtige sferische klanken en hypnotiserende liedjes van Greet maakten indruk.
Op het moment dat de eerste klanken van het harmonium de Lutherse kerk vulden dook Greet ineen achter zijn instrument en onttrokken zijn lange haren zijn gezicht aan de vorsende blikken van een verwachtingsvol publiek. ‘Winter’ is niet alleen de opening van zijn eerste EP, maar de lang aangehouden droneachtige klanken waren ook de opening bij dit Spot optreden. Mooie ijle trage folk en dit nummer werd steeds mooier, vooral ook omdat de zang een fijne extra laag vormde op het fundament van de klanken en de mooie percussie met de voeten die wat felheid in dit nummer brachten. De zang kwam zelfs beter uit dan op de plaat. Van het ene openingsnummer naar het andere, want ‘Molly Leigh’ is het begin van zijn tweede EP en dit prachtige langzame nummer roept Schotse highlanden in herinnering. Nadrukkelijk en verhalend gezongen, maakte dit indruk, behalve op een bezoeker die halverwege het nummer opstond en om onbekende reden de kerk verliet, een verstoring die gladjes werd overwonnen. Een prachtige song met ongehaaste klanken die nooit ophielden, maar erg fraai waren. Het hele concert werd in één ononderbroken stuk gespeeld. De overgangen waren vaak herkenbaar door subtiele tempowisselingen in de golvende drones of de melodie en Broadley die even rechtstond, met zijn ene hand de luchtstroom door zijn instrument opgang hield en met de andere zijn keel smeerde met twee slokken water en twee slokken iets sterkers. Het mooiste nummer van de show zat mooi in het midden. ‘The Seer’ is nog niet uitgebracht, maar was prachtig met zijn lange instrumentale intro. Een nummer dat meer tempo had, opgestuwd door de percussie. Een zware song met heerlijke zang. Zeer fraai was ook ‘Pentecost’, ook wat meer uptempo, in Greet termen gemeten dan de eerste twee songs, dat zich wist te onderscheiden door een prima progressie waardoor het steeds mooier werd. Het eindige met het stevigere ‘John Barleycorn’ Traag van start gaande won dit nummer aan tempo en kracht, met mooie percussie en ijle zang. Een prachtige kennismaking met deze van de metal naar de Keltische folk geëvolueerde artiest, die je betoverd met zijn klanken en de impact van zijn liedjes, helemaal in een omgeving als de Lutherse kerk. Tijd om rustig terug te keren van Greet naar Matthew Broadle was er niet, maar dat was geen probleem. Nadat zijn instrumentarium was verwijderd had hij alle tijd voor zijn publiek. “Hi I’m Matthew, who are you”. Greet stelde zich prachtig voor inderdaad.