GRONINGEN – Berlijn is altijd al een stad geweest, waar verleiding en het opbouwen van spanning een grote rol heeft gespeeld. Soms blijft die spanning subtiel, soms is het into your face explosief. Roomer is wat dat betreft een echte band uit de Duitse hoofdstad. De Duitse formatie, zo stelt hun biografie verweeft noise, melodie en herinneringen in gitaarsongs, die de grens tussen emotionele directheid en sonische experimenten doen vervagen. De wereld is groter dan Berlijn en dus werd de boulevards van de Duitse hoofdstad ingeruild voor het even mooie Groningen waar Roomer zich kwam presenteren in Plato, tijdens Platosonic en op Eurosonic/ Noorderslag aan een Europees muziek publiek. Met succes, want de band toonde zich met een prima showcase, gewoon op een koude januari donderdag in Plato, van zijn beste kant. Het is niet het enige showcasefestival voor de Duitsers dit jaar, want ook The Great Escape in Brighton staat in de agenda.
Roomer werd geboren toen een aantal artiesten zich verenigden voor dit project. Het meest in het oog valt Ronja Schößler. Een bekende naam in Berlijn als één de meest avontuurlijke singer -songwriters. Ronja Schößler wordt bijgestaan door Luka Aron op synths. Zelf ook een vaardig componist. Ludwig Wandinger is de drummer van de band, die ook bekendheid geniet als producer. Aanvankelijk een kwartet en met gitarist Arne Braun, die hierna zijn eigen weg weer ging, op gitaar, werd het debuutalbum ‘Leaving it all to Chance’ in 2025 uitgebracht. Enkele jaren eerder al zag de EP ‘Skice’ het levenslicht.
De spanning was direct voelbaar in het eerste nummer dat Roomer bracht bovenaan de Platotrap. ‘I Guess’ is afkomstig van het album ‘Leaving it all to Chance’. Een rustige, maar broeierige, song met een mooie gitaar sound en wat omfloerste zang. Halverwege werd er langzaam wat meer robuustheid in deze track gebracht, wat de prangendheid alleen maar versterkte. Naast nummers van het album werden er ook nieuwere songs gespeeld. ‘Something New’ was donkerder en kalmer gelardeerd met gesproken teksten vanaf de band en klonk erg veelbelovend. Het trio maakte een beetje een timide indruk. Weinig aankondigingen en zeker niet inhoudelijk, lieten ze wat dat betreft hun songs zichzelf redden. Gelukkig deden de liedjes dat met verve. Vooral ‘Chance’ was fantastisch mooi. Heel ingetogen en met een prachtige ijle zang van Ronja Schößler ontpopte dit nummer zich tot het hoogtepunt van de show, waarin het steeds intrigerender werd en je steeds meer wilde weten over wat er nu gebeurde in het lied. Het eindige in de synths van Luka Aron in een sterke outro. De band eindigde met ‘Grey’, ook een nog niet uitgebracht nummer, met robuust drumwerk van Ludwig Wandinger, maar ook met een hele mooie ruimtelijkheid die heel Plato overvleugelde en erg catchy werkte. Eigenlijk net als al zijn voorgangers deze middag een nummer met een aansprekend verloop, wat je steeds meer intrigeerde, steeds dieper de wereld van Roomer introk. Een prima kennismaking met deze band die je ook muzikaal, weet te verrassen. Soms luister je naar folky soundscapes, dan weer naar gitaar aangedreven indie of ingetogen shoegaze. Het eindresultaat is in ieder geval erg aansprekend.