MOARRE – De temperaturen stijgen die middag snel. Het kwik slecht de 30 graden grens zonder moeite en figuurlijk is er de WK koorts, want die avond neemt het Nederlands Elftal het op tegen Zweden. Her en der onderweg naar Moarre zijn in de fraaie dorpjes die gepasseerd worden al WK feestjes begonnen of is men druk doende de oranje slingers op te hangen. Een geïrriteerde motorrijdster flirt met sterfelijkheid en trapt het gas duizelingwekkend ver in als de slagbomen van de brug eindelijk omhoog gaan. Haar rode paardenstaart kan het haast niet bijhouden. Een busje ramt bijna een voorligger in zijn drang om te passeren. Men heeft haast om uit de zon te komen of om op tijd voor de wedstrijd thuis te zijn. Jammer, het landschap is prachtig met vele kleuren groen als de lente plaatsmaakt voor de zomer. In en om de St Johannes kerk in Moarre is er weinig te merken van Oranje koorts of haast. In een hoekje buiten op het kerkhof rondom de kerk staan Eva Waterbolk en Wyno Bruinsma nog wat zaken door te nemen. De kerk is het gewend. Als sinds de 13de eeuw komen hier mensen samen. Binnen houden de dikke muren de temperatuur onder controle. Met de terugloop van het aantal kerkgangers is er plek voor andere activiteiten om het gebouw toch een functie te laten behouden. De eenbeukige Romano-Gotische kerk met zijn prachtige spitsboogvensters is de plek waar de St. Johannes Sessies een thuis hebben gevonden. Eerder dit jaar deden ZEA en Kinou de kerk al aan. Nu is het de beurt aan Eva Waterbolk.
Eva Waterbolk werd bekend als de Groningse academicus die prachtige, maar met een vileine donkere humor gelardeerde, liedjes schrijft. Aanvankelijk bracht ze die als singer songwriter uit, maar sinds 2018 kreeg dat een plek in de band WATERBOLK. Solo stond Waterbolk al op prachtige festivals als Noorderzon en het zo gemiste Melodica festival. Met band voegt ze daar namen als Grasnapolsky en wederom Noorderzon aan toe. WATERBOLK, waarin ook Wyno Bruinsma speelt, brengt in 2020 een in Vera gepresenteerde EP uit die dezelfde naam draagt als de band en in 2023 volgt ‘EP II’. Daarna wordt het wat stiller rondom WATERBOLK, maar dat is vooral omdat Eva Waterbolk niet stilzit. Naast haar werk als kunsthistoricus begint ze met muzikale kameraden het platenlabel Zeevonk, zingt ze in de band Mesofauna en in het project De Messen. In beide vindt ze onder andere Wyno Bruinsma als gitarist aan haar zijde. Voor de St. Johannes Sessies keert het duo terug naar eigenlijk hoe het begon. Mooie singer songwriter liedjes gebaseerd op de kracht van het verhaal.
De bankjes van de kerk vullen zich. Het weer heeft duidelijk niet iedereen kunnen overtuigen, dat de gang naar de St Johannes Kerk de moeite waard was, maar een dankbaar en aandachtig publiek zit klaar voor Waterbolk cum suis. ‘Ze Onderwater Danst’ is het eerste nummer dat op de setlist staat. Een rustige vertelling, waarbij in deze setting het meer dan de moeite loont om ook nauwgezet naar de tekst te luisteren. De zangeres en haar kornuit nemen je zo mee in de show. ‘Bang Hondje’ vraagt al veel meer van het publiek. Het nummer krijgt een zekere tragiek en wordt zelfs een beetje schrijnend op het einde op een goede manier als het de emotie mooi raakt. Het tempo gaat omhoog en ook in haar zang zoekt Waterbolk een hoger register. In haar liedjes blijkt Eva Waterbolk een uitstekende observant. Het zijn vaak kleine vluchtige gebeurtenissen die ze voor de eeuwigheid wil vastleggen. Aan de andere kant twijfelt ze aan de notie van voor altijd en wat het waard is om te bewaren, maar op één punt komt ze altijd terug en dat is haar liefde voor de natuur. Het komt eigenlijk allemaal samen in ‘Duinbloem’ Als participant gaat ze, op weg naar een Waddeneiland waar ze enkele dagen wil doorbrengen in het huisje van haar familie, het gesprek aan met een man die voor een natuurexcursie naar het eiland reist. Al snel gaat het gesprek vooral over zijn overleden vrouw. Een praatje tussen vreemden dat eigenlijk bij het aanmeren vervlogen zou zijn, maar nu voor eeuwig vastgelegd. Een liefde die voor eeuwig leek, maar tijdelijk bleek en waar de natuur berusting kan bieden. Een prachtig gebracht monumentje voor deze liefde. Herkenbaar is ‘Joapke Jong’ dat eigenlijk al sinds haar eerste jaren door haar wordt gebracht. Een gedicht van de Canadese Groninger Abel Tjalling Huizinga in het Grunnigs, werd door haar op lied gezet. Een fijn a capella intermezzo met ‘Niet Vergeten’, want, en dat was terecht, het leek haar zo gepast bij de kerk. Het zwaartepunt van het optreden ligt dan bij ‘Die Leven Nog’ een prachtige uptempo song en het even impressionante nieuwe nummer met als werktitel ‘Zodat mijn keuze niet bestond’ dat heel oprecht is en klein, traag maar vooral erg intens zich binnen wurmt. Dan wordt het na het einde steviger met ‘Dak in Barcelona’, een liefdesliedje, met pittiger gitaar werk van Wyno Bruinsma en even vlot en robuust gaat het dan over sterfelijkheid in ‘Vriendin haar borst’, waarna deze fermere passage op de setlist wordt afgesloten met ‘Slaap in huis’. Eva Waterbolk zit lekker relaxt op haar praatstoel. De meeste liedjes worden voorzien van een inhoudelijke aankondiging, maar soms ook is het een mededeling. Ze constateert dat het gros op de setlist toch wel zware liedjes vol melancholie zijn en om haar publiek toch wat vrolijker weer de warme in te sturen besluit het duo met ‘Kiewen’ waarbij Bruinsma mooie basloopjes speelt en het daarmee erg mooi maakt. Alles komt dan nog een keer samen in ‘Plezier Maken’ dat de vraag stelt; is er nog ruimte voor plezier als de wereld in brand staat. Hoe verhoudt zich dat tot vandaag de dag. Een heftige afsluiting, waarbij Waterblok haar blik omhoog richt en in de St Johannes Kerk haar worsteling voorlegt aan hogere machten en om een leidraad vraagt. Deze vraag wordt al sinds de 13de eeuw in deze kerk gesteld en daarmee plaatst Waterbolk zich mooi in een traditie.