GRONINGEN – De naam die je te binnen schiet als je luistert naar Elanor Moss op het podium van Vera in Groningen is Charlie Dore. Dat is absoluut een aanbeveling, want nadat Dore een hit had met ‘Pilot of the Airwaves’ al weer enige jaren terug schreef ze veel nummers voor wereldsterren en is nu één van de best gewaardeerde folk artiesten van de Britse eilanden. In haar doorleefde dromerigheid en prachtige zang en ingetogen songwriting zijn er zeker raakvlakken met enkele generaties verschil tussen beide folk artiesten. Zelf geeft de Britse folk en indierock zangeres Elanor Moss als inspiratiebron Judee Sill, Bridget St John en Fiona Apple op, terwijl ook Joni Mitchell naar voren komt. Allemaal vergelijkingen waar je helemaal niets aan hebt, want Elanor Moss bleek een veelbelovende folky singer songwriter die Vera doodstil kreeg met haar liedjes en zang en geheel haar eigen gang gaat.
Elanor Moss werkt momenteel aan haar debuutalbum dat voor volgend jaar op de planning staat. De oorspronkelijk uit Lincolnshire, maar nu Londen als woonplaats hebbende artieste, heeft al wel twee EP’s op de markt gebracht. In 2022 verscheen ‘Citrus’. Een album over de kracht vinden om jezelf weer gezond in het leven te zetten. Je verzetten tegen wegzakken en jezelf omhoog trekken. Twee jaar later werd ‘Cosmic’ de opvolger. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk, want op ‘Cosmic’ gaat Moss verder op dat thema, maar dan als ze al een heel stuk verder in het proces staat en genezing een stuk meer binnen handbereik lijkt. Het zijn liedjes met een sterk autobiografisch karakter. Complexe liedjes die zware onderwerpen behandelen met humor, melancholie en zelf onderzoek. Moss bouwt op verstandige wijze aan haar loopbaan. Op veel plekken is Elanor Moss nog niet degene wiens naam op het bovenaan het affiche staat, in Vera op een prachtige productie van Douwe Dijkstra staat zelfs haar naam helemaal niet, omdat pas op het laatste moment er werd gewisseld tussen Moss en eerder bekend gemaakte artiest, maar concentreert ze zich op mooie voorprogramma plaatsen bij onder andere Foxwarren, Benjamin Francis Leftwich, Cassandra Jenkins, Christian Lee Hutson en CMAT, hoewel ze ook al een prachtige festivals kan noteren.
Zelfs in Vera gaat het niet altijd goed, maar voor Elanor Moss laat het publiek zich van zijn allerbeste kant zien. Bij opkomst werd het doodstil, was alle aandacht voor de Britse en, op applaus en aanmoedigen na, bleef dat ook zo. Moss sprak haar waardering hier voor uit en het Vera publiek verdiende deze pluim op de hoed zeker. De stilte werd doorbroken met ‘Fixer’. Traag, klein en dromerig ontspon zich een prachtig liedje rondom de intrigerende stem van Moss en haar fraaie gitaarspel. Een mooi opening, maar die werd overtroffen door ‘Again My Love’. Een liedje met ingetogen kracht en door de zang een prachtige intensiteit. Prachtig sferisch was ‘You Are Coming Home’ wat naadloos overging in ‘Secrets’. Weer die aansprekende inertie in het liedjes, waardoor het de tijd kreeg zich volledig te ontplooien in zijn schoonheid en dankzij de overgang van nummer naar nummer was er sprake van een mooie opbouw. Drie trage tot heel trage liedjes achter elkaar, daar kwam op een slimme manier verandering in. Moss vroeg wie van Joni Mitchell hield en daar bleken liefhebbers van te zijn in Vera, die dan toch weer niet ‘The Cactus Tree’ konden. Tijdens haar eerste Nederlandse optreden corrigeerde ze hen met een gevatte kwinkslag. ‘The Cactus Tree’ was een goede keus, omdat het aansluit bij haar eigen werk, maar ook heel andere aspecten te bieden heeft. Een vlottere song, waar ze ook nog eens haar vaardigheden als gitarist kon etaleren. Het werd een mooie cover, die haar eigen nummers mooi kaderde. Het was de aanzet tot een prachtig slot dat begon met ‘Louise’. Het nummer, zo legde de zangeres uit, ging over moeder dochter relaties en het doorbreken van de cycli. Het nummer, vernoemd naar haar oma of haar therapeut, was prachtig en oprecht. Op elk moment had je het gevoel dat het heel dicht bij het hart van Moss lag en geloofwaardigheid is een groot goed voor een singer songwriter. Elanor Moss eindigde met evenzeer fraaie ‘The Way That It Feels’, waarin ze nogmaals haar boeiende, haast hypnotiserende zang liet schitteren in een dromerige song. Ooit komt die poster er vast nog wel eens met haar naam groot voor een show in Vera. Eerst dat album, dat vast prachtig gaat worden, als de liedjes deze dag een maatstaf zijn.