GRONINGEN – Eeden stapte in een prachtige traditie. Het Der AA Theater, in de schaduw van de AA-Kerk en op steenworp afstand van het Hoge der AA en Lage der AA, gelegen in, het door dichter Jean Pierre Rawie in een gedicht zo fraai geschilderd, AA Kwartier is een centrale culturele hotspot in de buurt. De wijk is vernoemd naar de rivier de Drentsche AA, waarvan de schippers hier aanlegden, net als de schepen die van zee kwamen via het Reitdiep. Het AA Kwartier staat synoniem voor de bloei van de stad vanaf de Middeleeuwen. In de voortgang van marketing en de moderne tijd, wordt de tweede A geofferd en moeten we tegenwoordig spreken over A Kerk en ook het kenmerkende Der AA-Theater zal helaas de komende 100 jaar bekend staan als A-Theater en dan niet meer typisch Gronings zijn, maar in om het even welke stad kunnen staan. Een naamswijziging waar hopelijk nog op wordt terug gekomen, niet elke traditie is er om te behouden, maar deze naam is zo typisch Gronings voor een Theater dat decennia de thuisbasis was van de Grunneger Sproak, indertijd een baken in het verzet tegen het verlies van de eigen identiteit en cultuur, elke toneelvoorstelling begon met een uit volle borst meegezongen Gronings volkslied. Wat wel blijft is dat het theater prachtige optredens biedt aan Groningers en Ommelanders. Het heeft een echte functie en de zaal zal binnenkort weer up to date worden gemaakt om ook de komende eeuw klaar te staan voor het publiek en een keur aan artiesten. Eeden had de zaal uitgezocht voor het eerste Nederlandse optreden van de band uit Berlijn überhaupt. In een gezellige jazz setting werd het een heerlijk optreden.
Pip van Eeden trok vanuit Amsterdam naar Berlijn. De jonge Nederlandse gitariste verzamelde in de Duitse hoofdstad een aantal, vaak jazzy, muzikanten om zich heen om haar liedjes vorm te geven. Het resulteerde in 2024 in de band Eeden. In de liedjes van Eeden combineert Pip van Eeden soul, singer-songwriter en jazz, waarbij ze zich kwetsbaar durft op te stellen en ook heel persoonlijke onderwerpen durft aan te snijden. Warme liedjes, maar met ook zeker her en der een emotioneel scherp randje waarbij je je kan vereenzelvigen met de onderwerpen. In de band rondom Pip van Eeden zitten de Zweedse zangeres Irma Neumüller. Darius Blair op saxofoon, Dominik Witte drumt, op bas Salim Bouamana en Käthe Johanning op toetsen. De huidige toer is ter ere van het uitkomen van het debuutalbum van Eeden. ‘Train My Mind’ is een pracht album, dat zowel de jazz als de soul en pop liefhebber kan bekoren.
Een hitte golf trok over de stad. Twee belangstellenden voor het concert van Eeden waren op tijd. “We kunnen eerst nog wel even een ijsje halen”. Het duo sprintte weg om ruim op tijd terug te keren. Een bestuurslid van het Der AA-Theater kwam met het zand van Oerol nog achter haar oren op fiets aan gereden om het maar niet te missen. Terecht en gelukkig hield de hitte het publiek niet tegen. Een volle zaal begroette de band waarna Pip van Eeden rustig en delicaat ‘Downtown’ inzette op gitaar, waarna zangeres Irma Neumüller haar bij viel en even later ook de rest van de band. Een heerlijk openingsnummer, dat naast de kwaliteit van de musici, ook vooral de kracht van de compositie benadrukte met een mooi oplopende stevigheid en mooie wisselingen in tempo, wat verrassing bracht. Erg mooi was ‘Another Ground’. Het bracht het tempo fijn in de show en wist de emotie goed te raken met als kers op de taart een prima solo van ervaren toetsenist Käthe Johanning. Het eerste nummer dat de aantekening hoogtepunt kreeg was ‘Figure it Out’. Een typische Eeden opening met gitaar en zang voor het nummer gewicht kreeg met het bijvallen van de rest van de band, maar ook omdat de zang van Neumüller werd ondersteund met de stem van Van Eeden in prachtige harmonieën, wat echt wat toevoegde en een indrukmakende solo van Darius Blair op sax, wat een positieve vibe gaf. Prachtig was ook ‘Men’s Facade’ wat heel klein werd neergezet, maar steeds urgenter werd. ‘Beyond Sleep’ is een nummer dat in de loop steeds mooier werd en steeds meer zeggingskracht krijgt met hoofdrollen voor drummer Dominik Witte en de bas van Salim Bouamana, die als ritme sectie soms het gaspedaal intrappen, soms juist weer de vaart eruit haalden, wat een prima verloop in dit lied gaf. Die verrassing zat ook in het hele fijne ‘Rough Around The Edges’, wederom met gitaar zang intro, voor een natuurlijke progressie met het invallen van de rest van de band, voor de pauze werd bereikt met de meezinger ‘Gave it a Chance’. Na de pauze een andere opstelling. Pip van Eeden werd op podium vergezeld voor Neumüller en Johanning voor een aantal nieuwe nummers. Waar ze voor de pauze al, soms wat zoekende tussen meerdere talen, prima verhalen had, werden die na de pauze meer inhoudelijk. Aanvankelijk vertelde ze vaak achteraf iets over de inhoud, nu gaf ze meer vooraf betekenis mee. ‘Empty My Head’ en het daarop volgende ‘It All’, waren de vertolking van een heftige liefdesbreuk. Beide nieuwe nummer waren absolute hoogtepunten dit concert. Het tweestemmig gezongen ‘Empty My Head’ had een kleine begeleiding van gitaar en toetsen, Voor ‘It All’ was er alleen gitaar en schoof Johanning naar voren voor driestemmige zang wat het mooi intiem, maar toch ook krachtig maakte. De band kwam terug voor ‘Upperdog’. Enkele jaren geleden was Pip van Eeden vertelt dat ze het nooit zou maken. Ze was er nog boos over en rekende in dit robuuster nummer hiermee af. Een liedje over migraine met ‘Holes in my Head’ met een hoofdrol voor de zang van Neumüller en het afsluitende uptempo ‘Train My Mind’, dat stevig en vlot was waarbij de gitaar van Van Eeden nogmaals schitterde. Een korte tweede set, die gelukkig nog wel een toegift kreeg met ‘On The Edge’ voor een zeer geslaagd Nederlands debuut van Eeden. In een traditie van een eeuw, is Eeden een prachtige voetnoot in het Der Aa-Theater of toch A-Theater.