TILBURG – Het zijn begin november heldere dagen. Het geeft de mogelijkheid voor vergezichten op wat lijkt op haast een lentedag in de herfst. Bij de horizon is het einde van de Popronde alweer in zicht en daarachter Eurosonic. In het Noorden resteert alleen nog Emmen op 20 november voor de Popronde, maar ook daar is vanouds veel te genieten. Eén van de bands die naar Emmen zal afreizen is Crybabies, die al opviel begin dit jaar tijdens een showcase tijdens het Eurosonic / Noorderslag gebeuren in Groningen. Naast Emmen, waar ze in het Atlas Theater te vinden zijn, zal in januari de band nu op het hoofdprogramma van ESNS staan. De Popronde introduceert Crybabies met de mooie woorden: “Heb je er ooit over nagedacht hoe een onweersbui zou klinken bij een heldere, zonnige hemel? Crybabies weet dat gevoel perfect over te brengen in zware beats, fuzzy, dromerige gitaren en melancholische teksten. Geïnspireerd door de riot grrrl-beweging, brengt Crybabies een mix van luchtige humor, feministische woede en felle bubble grunge op het podium.” Max Knops, Suus Luyken, Myrte Driesenaar en Esmé van der Velden vormen samen de band. Het kwartet heeft frontpersoon Max Knops afgevaardigd om het woord te doen.
“Heel goed!” Enthousiast vertelt Max Knops over de ervaringen va Crybabies op de Popronde tot nu toe. De band heeft het al druk gehad en is nog lang niet klaar, want er staan nog tal van optredens op het lijstje. “We hadden in eerste instantie verwacht dat het best zwaar zou zijn, maar dat blijkt voor ons heel erg mee te vallen. Natuurlijk hebben we wel eens momenten waarop het even minder is, maar dat hoort erbij. We hebben het echt super erg naar ons zin, ontmoeten leuke mensen en komen op veel plekken waar we zonder Popronde nooit zouden zijn geweest, best bijzonder!” Het blijkt ook een leerzame ervaring, want de show wordt met alles wat opgestoken is aangepast. “Toevallig hebben we van de week een beslissing gemaakt om wat songs om te draaien in de set. Zodra je live gaat spelen voel je toch een beetje beter aan wat de vibe is, en dan is het nice om even te kunnen reflecteren en wat dingen aan te passen waar nodig!” Het doel is echter duidelijk. “We hadden ongeveer een jaar terug een uitgebreid plan gemaakt wat betreft het maken en uitbrengen van onze EP en wat we daarna zouden gaan doen. Popronde leek ons een goede kans om onze EP te showcasen aan een groter publiek en uiteraard aan de muziekindustrie. Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon leuk om heeeeel veel te kunnen spelen en ervaring op te doen.”
Een stapje terug in de tijd. Je wordt immers niet zomaar muzikant en artiest, “We hebben allemaal best wel een verschillend pad bewandeld, maar we zijn wel allemaal sinds jongs af aan bezig met muziek! Die verschillen zijn ook heel leuk want daardoor krijg je echt invloeden vanuit alle kanten van muziek. Suus is bijvoorbeeld best wel jazzy en R&B’ish, dat heeft ook overeenkomsten met mij, maar Ezzie en ik hebben dan weer een emo fase gehad toen we wat jonger waren. Knops lacht en merkt op: “It’s not a phase maar het zwakt wel af, daar moeten we eerlijk in zijn. We zijn allemaal in ieder geval wel opgegroeid met het luisteren van muziek en dat varieert ook echt van Jan Smit tot Norah Jones.” Vanaf de belangstelling en bezig zijn met naar Popronde deelnemer vraagt nog een stap. “Dat is voor ons ook echt allemaal anders. We zijn allemaal weleens door periodes gegaan waarin we dachten, “wil ik wel artiest zijn of is het het wel waard?”. Muziek studeren kan soms ook wel het tegenovergestelde effect hebben; dat je, omdat het moet, juist heel gedemotiveerd raakt. Door Crybabies hebben we echt het plezier in muziek maken en het durven dromen terug weten te vinden! Dat we het samen doen maakt het ook zoveel fijner, als iemand er een keer doorheen zit kunnen we elkaar weer helemaal op hypen of juist even samen sad zijn. We studeren allemaal vocals aan de Rockacademie, en daarbij moet je ook een uitstroomprofiel gaan kiezen. Ik koos voor de module Eigen Act maar voelde al snel dat het hem niet ging worden met alle mannelijke sessiemuzikanten. Ezzie zat in het tweede jaar ook in een soort put met de vraag ‘wat wil ik nou eigenlijk’. Toen kwam ik met het idee om gewoon een band te beginnen met hun vrienden en maar te kijken waar het schip zou stranden. Ezzie en ik begonnen steeds meer te dromen en toen Suus op een dronken avond haar drum skills liet zien was ze ook in”, grinnikt de Crybabies frontpersoon. “En nu zijn we hier!”, is de heldere conclusie.
Crybabies formuleert dat naast de muziek ook het representeren en inspireren van FLINTA, de afkorting voor female, lesbian, intersex, non-binary, trans & agender mensen een voornaam doel is. Max Knops legt dit uit. Een serieuze blik. “In de tijd dat wij jong waren….”, dan een grote lach, “a nee zo oud zijn we nou ook niet,” hervat Knops, “was er weinig tot geen FLINTA-representatie, vooral niet als je je een beetje in de alternatieve kant van het aanbod bevond. Representatie en jezelf kunnen herkennen is zo belangrijk, hiermee doorbreek je stereotypes en het helpt mensen ook om zich meer betrokken te voelen. We worden als FLINTA zijnde best wel in een hokje geplaatst met allerlei vooroordelen, door bijvoorbeeld geluidsmannen die ervan uitgaan dat je niet eens weet hoe je amp werkt, of dat dingen die we zeggen niet van ons worden aangenomen omdat ze denken dat we er toch geen verstand van hebben. In plaats van dat we ons dit tegen laten houden, wordt ons tegengeluid juist harder. Onze boodschap is daarom ook dat je schijt moet hebben aan iedereen en gewoon moet denken: Fuck it, ik ga dit doen!”
Eerder in het gesprek vertelde Knops al dat de invloeden van de vier bandleden eigenlijk uit een heel breed genre komen. Van Hollandse hits tot Emo en Jazz wat uiteindelijk op haast onnavolgbare wijze resulteerde in punk, rock en grunge. “Het is veel experimenteren en gewoon doen wat goed voelt en klinkt. We zijn niet mega virtuoze muzikanten en hebben op een dag ook maar besloten, we gaan gewoon een band beginnen ongeacht of we ziek kunnen shredden of niet. Hierdoor doen we dingen vooral op gevoel en dat werkt tot nu toe heel goed! We hebben allemaal verschillende maar ook overeenkomende inspiratiebronnen, maar daar willen we ook niet te veel op focussen.” Het gesprek komt daarmee op de songwriting van de band. “Tot nu toe zijn de liedjes op meerdere manieren tot stand gekomen en is het niet echt één bepaalde manier. ‘FAKE ID’ is bijvoorbeeld ontstaan door een opzetje wat ik had, waar Ezzie dan op in is gesprongen en het een beetje had uitgewerkt in een demo. Een aantal liedjes zijn ontstaan doordat ik op de akoestische gitaar een liedje had geschreven, zoals onder andere ‘Crystallize’ en ‘UGLY ROTTEN GRRRL!!!’, die we vervolgens samen in een repetitie hadden uitgewerkt tot een band arrangement. Het laatste liedje dat we hebben geschreven, ‘Dizzy’, is weer ontstaan uit een soort jam in de repetitie en die hadden we helemaal gezamenlijk geschreven. Dat is overigens wel waar we nu naartoe willen, maar het gaat ook allemaal best organisch dus we willen niet te veel eisen stellen! Onze nummers draaien tot nu toe veelal om het beleven en verwerken van trauma, vaak voortkomend uit het opgroeien in een patriarchale en onderdrukkende samenleving, maar voornamelijk ook uit persoonlijke ervaringen. Vaak inspireert een bepaalde scène die opnieuw af blijft spelen, totdat er een verhaal omheen geweven wordt, wat meestal vanzelf gaat. Zoals bijvoorbeeld in een rijdende auto zitten, aan de eettafel zitten in het huis waar je bent opgegroeid of in het gras van de tuin liggen als kind, langs reclameborden fietsen et cetera. Meestal wekken deze scènes een gevoel op waar dan verder op geschreven wordt.”
“Geen enkel van onze nummers zijn liefdesliedjes of gaan over romantische relaties. Veel lyrics komen uit herinneringen, observaties of we proberen met onze muziek een bepaald gevoel te uiten die anders moeilijk uit te leggen is met alleen woorden”, geeft Max Knops dan nog mee. Op de net uitgebrachte EP ‘Crybabies’ dus geen lovesongs, maar wat dan wel. “In een polariserende wereld waarin verbittering en uitsluiting groeit en mensen steeds meer hun gevoelens voor zich houden, willen wij een stem bieden en laten zien dat gevoelig zijn oké is. Onze EP vertelt eigenlijk een soort coming-of-age verhaal, waarbij er veelal gereflecteerd wordt op volwassen worden, je gebroken en leeg voelen en die kinderlijke onschuld en speelsheid weer terug willen vinden in jezelf. Dat laatste gebeurt vooral achter de schermen. Het proces van het opnemen van de EP voelde ook echt alsof we zelf in een coming-of-age verhaal zaten; hoe we samen groeiden als muzikanten en producers, maar ook als beste vrienden en hoe we elkaar door moeilijke tijden door sleepten. Het ene moment zijn we mega geconcentreerd bezig met opnemen, en het andere liggen we op de grond van het lachen, omdat één van ons de clown uithangt. Het komt niet zo vaak voor dat we volledig onszelf kunnen zijn, ons creatief en emotioneel gehoord en gezien voelen. We hopen dat we anderen kunnen inspireren om minder fucks te geven om wat mensen van je vinden en jezelf te zijn; hoe eng en eenzaam dat in het begin misschien ook wel lijkt.”
Het gesprek komt weer terug in de richting van de Popronde in januari Eurosonic/ Noorderslag. “Optreden vinden we heel leuk! We kunnen echt een soort grotere, more cunty version van onszelf zijn. We maken voor elk optreden een moodboard of we kiezen een thema, en we stemmen onze make-up en outfits op elkaar af! We gaan ook vaak samen thriften of we upcycelen een oud kledingstuk dat we niet meer echt dragen. Vaak wordt er ook een naaimachine, veiligheidsspeldjes en een schaar bij gehaald om onze outfits extra uniek te maken. Dit houdt ons ook gemotiveerd, omdat we het heel leuk vinden om op meerdere manieren creatief bezig te zijn met Crybabies. Op het begin vonden we optreden best eng, omdat we nog niet echt in die rollen met deze instrumenten op het podium hadden gestaan maar doordat we elkaar elke keer op hypen en het gewoon doen, staan we nu heel comfortabel op het podium! De show in Emmen staat voor de deur. Showcase festivals vragen ook een zakelijk doel. “We proberen sowieso om mensen uit de industrie te leren kennen. We wilden graag met een boeker samen gaan werken; inmiddels zijn we met een paar partijen in gesprek. Ons tweede doel was op ESNS 2026 spelen, wat wederom gelukt is! Dus daar zijn we heel blij mee.” Groningen is wat dat betreft geen onbekend terrein, want naast dat Crybabies via de Popronde onlangs in Vera stonde was de band ook in Groningen voor Penguin Showcases tijdens ESNS. “De Penguin Showcases waren heel leuk, maar we merkten dat we toen nog wel een beetje pril waren, omdat de plannen voor de EP, Popronde en ESNS 2026 toen pas op tafel werden gelegd. We kregen in ieder geval al wel een voorproefje van wat ESNS te bieden heeft en we hebben het mooie Groningen ontdekt.”
Max Knops gebruikt dan de afsluiter om de show in Emmen nog even op de kaart te zetten. “Kom als je wil huilen van het lachen en als je wil lachen van het huilen. Het is een emotionele rollercoaster, met cunty looks, rauwe vocalen, melancholische grungy gitaren, een iconische drummer die altijd haar alles geeft, vliegende cymbals, en natuurlijk tranen!” Een wervende afsluiting. Crybabies staat op 20 november in het Atlas Theater in Emmen voor de Popronde.