UTRECHT – Snuffelen in andermans dagboek, dat mag natuurlijk niet. Dat zijn privé gedachten, maar wie de omschrijving leest van Coos in haar bio van de Popronde wordt toch uitgenodigd dat te doen. “Coos schrijft ongefilterde indie folk/pop nummers met teksten rechtstreeks uit haar dagboek”, stelt de site van het rondreizende showcasefestival namelijk om te vervolgen met: “De band heeft een chemie gebaseerd op diepe vriendschap en speelt vol euforie met zesstemmige vocalen. Coos haar emoties sturen de muziek, de liedjes variëren van klein en intiem tot groots en intens.” Wie nog verder spit en ook de socials van Coos doorneemt ziet dat op bijna 50 procent van de foto’s ze haar dagboekje met een spreuk omhoog houdt. Coos, de artiestennaam van Coos Veldpaus, is één van de acts die ook in Emmen bij de Popronde aanwezig is op 21 november. Wie wil weten wat Coos de dag erna over dit optreden in haar dagboekje zal noteren, moet aanwezig zijn bij in De Drie Paardjes in Emmen.
Het is crunch-time tijdens de Popronde. Als de zwoele nazomeravonden plaats hebben gemaakt voor winterjassen, sjaals en vrieskou, dan weet je dat de deelnemers hengelen naar die laatste toekomstige fans, die laatste eerste goede indruk op podia en festivals en die laatste mooie recensie in de pers. Dat telt ook voor Coos. De frontvrouw kijkt toch al met voldoening terug als ze haar dagboek opent in Utrecht in de vroege ochtend, als een bevroren nacht plaatsmaakt voor een vrolijk schijnende zon en de bandbus voor de reis naar Emmen elk moment kan komen voorrijden. “Nu we aan het eind van de popronde zijn merk ik dat we elkaar als band erg goed kunnen aanvoelen. Ik kan bij alle bandleden voorspellen op welk moment in een nummer ze naar me toe zullen draaien, wanneer iemand er minder lekker in zit, of wanneer iemand juist heel goed gaat. Ik merk zelf dat op het podium staan meer is gaan voelen als een conversatie met het publiek. Ik bereid mijn praatjes niet voor maar reageer meer op wat er gebeurt in de zaal. Ik ben meer in het moment op het podium”, lacht ze. Het is wel een leerproces geweest dat nog steeds doorgaat. ”We hebben een aantal nummers toegevoegd en we zijn nog wat gaan schuiven met de setlist. Popronde is de perfecte plek om nieuwe nummers of setlisten uit te proberen. Je merkt direct of iets aanslaat en als het niet aanslaat, probeer je het de volgende dag gewoon weer.” Dat was zo, onderstreept Coos, ook het doel om juist ook die laatste stap te zetten. “Ik had het jaar hiervoor veel muziekwedstrijden gedaan. We hadden veel gespeeld met de band. Ik voelde dat ik klaar was voor een level up. Voor het selectieproces heb ik hard gewerkt aan een duidelijke motivatie en jaarplan, zodat ook de Popronde zou geloven dat ik er klaar voor was en toen ik hoorde dat we waren geselecteerd was ik super ziek. Wij werden als een van de laatste acts opgenoemd om 1 uur ’s nachts. Ik voelde me ineens niet meer zo ziek toen mijn naam genoemd werd. Ik was zo blij.”
Een droom die uitkomt voor iemand die altijd wat kunstzinnigs voor ogen had, maar toch niet verwacht had dat ze een aanstormende popster zou worden. “Ik heb altijd al gehouden van creatief bezig zijn, maar dat ik muziek zou gaan maken was niet iets wat ik als kind al wist. Ik wist wel altijd al dat ik verhalen wilde vertellen. Hoe was me alleen nog onduidelijk. Ik zong vaak stiekem thuis en schreef als kind al veel mijn gedachtes op. Toen ik erachter kwam dat ik dat kon combineren ging er een wereld voor mij open.” Een eerste stap, maar hoe realiseer je dat dan. “Op de middelbare school heb ik een documentaire gekeken over Laurel Canyon. Een docu over artiesten zoals The Mamma’s and The Pappa’s, Joni Mitchel, Crosby Stills en Nash die allemaal bij elkaar in een soort community in de bergen bij Los Angeles in de Verenigde Staten woonden in de jaren 70. De verbinding met elkaar, het tourende leven en het alsmaar schrijven was en een levensstijl die ik ontzettend ambieerde. Vanaf dat moment heb ik geen moment getwijfeld over dat dit is wat ik wil en hoor te doen.”
“Ik zou mijn muziek omschrijven als intieme muziek waarin ik rauwheid en zachtheid tegen over elkaar zet”, komen we dan op de muziek van Coos. “Eerlijkheid staat centraal in mijn muziek. Ik denk dat je als luisteraar direct doorhebt of iets authentiek is of niet. Dat vind ik het allerbelangrijkste. Dat ik muziek maakt die naar de kern van mij gaat. Ik denk dat je daar ook de meeste verbinding met anderen vindt. Ik verzamel vaak eerst tekst ideeën. Die ideeën komen meestal vanzelf op mij af gedurende dag. Die ideeën komen voort uit dingen waar ik over nadenk in mijn eigen leven. Als ik me geïnspireerd voel ga ik zitten met mijn gitaar en bedenk ik de gitaarpartij. Daaroverheen probeer ik mijn tekst idee over te zingen. Soms gaat dat vanzelf en soms is het een leuke puzzel. Als dat is gelukt is er een nieuw liedje geboren.”
Die ontwikkeling wordt gestimuleerd door de omgeving die ze treft in Utrecht. Een stad die ook stimuleert en inspireert. “Ik ben heel blij dat ik in een creatieve stad als Utrecht ben opgegroeid. Er is hier veel aandacht voor jongeren die kunst willen gaan doen. Ik kreeg daardoor veel leuke en leerzame kansen door wedstrijden en kleine festivalletjes. Ik ontmoette ook veel mensen die hetzelfde leuk vonden als ik. Dat is heel veel waard als je als tiener jezelf een beetje uit probeert te vinden.”
In 2023 verscheen de debuut EP van Coos ‘Turning Pages’ en een jaar later verscheen de EP ‘Not That Deep’. Dit najaar verschijnt ook veel nieuwe muziek van de Utrechtse met haar band, mooi getimed in de loop van de Popronde. De single ‘Every Word’ is net uit en ‘The Next Time We Meet’ verschijnt 21 november. Coos vertelt graag wat over deze liedjes. “Every Word en The Next Time We Meet behandelen beide het thema van liefdesverdriet. Deze twee singles voelen heel kwetsbaar, maar daardoor ook volwassen. We hebben ze opgenomen met producer Lars Broekhuijse. Dat proces was superleuk. Lars werkt heel erg snel waardoor er veel ruimte was voor creativiteit. Ik hoefde me niet bezig te houden met het technische deel en kon daardoor gelijk reageren op inspiratie. The Next Time We Meet komt 21 november uit. Dit is een single die gaat over het verlangen om iemand nog één laatste keer te zien.”
Ineens is er haast. Het is tijd om naar Emmen te vertrekken. Snel maakt Coos nog even reclame voor de show en vertelt waarom iedereen toch maar de winterse kou in nachtelijk Emmen moet trotseren om Coos te gaan zien in de Drie Paardjes.” Onze show gaat van klein en intiem naar groots en intens. Het is een belevenis vol euforie. Ik hoop een soort spiegel te zijn voor de emoties die een ander ervaart. We zijn een hele hechte band en ik wil dat het publiek ook die vriendschap ervaart. Met onze show wil ik je voegen bij onze warme knuffel,” klinkt het als Coos vertrekt naar Drenthe.