GRONINGEN – De deuren van Vera in Groningen zwaaien uitnodigend open. De kassa medewerkers zitten nog even te keuvelen met de eerste bezoekers als een skater langs komt en door de deur naar binnen tuurt. Twee tellen later staat hij in de deuropening, skatebord onder de arm. Of het gratis is, informeert hij verwijzende naar posters, waarmee waarschijnlijk de presentatie van het boek over de posters van Vera wordt bedoeld later deze week. Nee, dat is niet nu. Wat is er dan… “Vio..” maar als een tekenfilm figuur verdwijnt hij op zijn skatebord al aan de horizon een stofwolkje achterlatend. Duidelijk allergies voor de viool. Gelukkig is een grote groep Groningers dat niet en een mooi gevulde zaal voor een avond van het Groninger platenlabel Minorie. De viool is van de Française Roxane Métayer, die in Brussel woont. Voor de show staat ze met een Vera medewerker nog haar ontbijtwensen, gewoon brood om 09.00 uur, te bespreken, maar als het showtijd is duikt ze op uit de coulissen voor een prachtige intrigerende show.
Roxane Métayer is een muzikante die welhaast een koortsige bedrijvigheid platen uitbrengt de laatste tijd. Haar meest recente album is ‘Chênes’, dat eerder dit jaar op de markt kwam. Centraal op deze plaat staat het thema dat eigenlijk in het hele werk van Métayer naar voren komt. Onze relatie met de natuur om ons heen. Ze geeft een stem op dit album aan het woud, de bomen of zelfs de aanplant in de steden. Ze laat insecten spreken met haar werk. Het is een viering van de natuur en eigenlijk van het leven zelf. Naast haar muziek brengt ze dit thema ook tot leven als kunstenaar. Als muzikant werkt ze vaak samen met anderen. Soms andere muzikanten, soms ook dansers. In 2023 verschenen twee albums ‘Adage Vestige’ en eerder dat jaar ‘Perlée de sève’. Vooral met ‘Perlée de sève’ kreeg ze veel waardering voor haar experimentele folk, waarin ze gebruik maakt van opgenomen geluiden, drones en elektronica. De Française om utens begon al jong viool te spelen en verhuisde naar België om haar vioolstudie te vervolgen. Haar eerste solo lp ‘Éclipse des Ocelles’ verscheen in 2021.
In Vera een ongebruikelijke opstelling. De stoelen staan spiraalvormig opgesteld. Je ziet toeschouwers aarzelen, wat nou de juiste plek is om te gaan zitten. Als iedereen dan toch een stoel gekozen heeft verschijnt de violiste voor een korte uitleg. De stukken die deze avond in Vera op het programma staan zijn recent gecomponeerd tijdens een residentie in Japan. Met een gebruik van veldopnames zijn het Japanse insecten en geluiden, waaraan Roxane Métayer haar spel toevoegt. Het zijn nieuwe, nog naamloze, stukken, die de Brusselse ten berde brengt in Groningen. Als de uitleg is afgerond start een band met krekels en andere insecten. Métayer loopt tussen het publiek en laat mooi en klein haar spel samenvloeien met de band. Een tweede stuk, ze loopt naar een andere plek en nu volgt een fantastisch mooi stuk, waarbij het geweldig wordt opgebouwd en ook stemgeluid, van de band, klinkt. Al snel zijn ook twee opmerkingen te maken. Door zo stevig op opnames te leunen en alleen de viool live te spelen neemt de opname het op een aantal momenten toch teveel over. Een ander puntje is dat door zich de zaal te begeven de artieste vaak in het donker staat. Een goede volgspot had haar op de juiste momenten nog wat uit kunnen lichten, maar alle lof voor de opstelling, waardoor je als publiek midden in het gebeuren komt te zitten, juist ook door vier boxen op elke hoek één, waardoor geluiden steeds van verschillende kanten komen en het soms een, subtiele, maar duidelijke, fysieke ervaring wordt. Het derde stuk was iets meer uptempo en erg mooi. Op de band golven, waarop de artieste anticipeerde, steeds ook een andere positie in of net buiten de spiraal kiezende. Zo kwamen er vaker niet alleen insecten geluide langs, maar ook beukende golven, stevige winden en donder, aangevuld met zang, maar soms werd het ook heel klein. Voor het één na laatste stuk scharrelde ze een fluitje uit een zak en werd het mooi en luchtiger, na juist een wat zwaarder en donkerder stuk. Een ouder stel sloop de zaal uit, maar voor de rest bleef iedereen muisstil zitten en luisteren. Het mooiste was voor het laatst bewaard. Een heerlijke compositie vol melancholie, een waaiende wind en een prachtige, steeds robuustere opbouw. Roxane Métayer overtuigde, maar gaat nog verder met haar experimentele folky stukken aan het werk. Een ervaring waarbij de skater misschien wel had gezegd, zo’n viool is zo slecht nog niet.