GRONINGEN – Libby Lux paradeerde op de rand van het podium. Ineens boog ze zich voorover en tikte een man in het publiek zacht, als een soort zegening, twee keer op het hoofd. Tik tik, lachte hem toe en stapte weer terug. Een intiem moment in een uitbundige show van de Bridge City Sinners in De Oosterpoort in Groningen. Met hun versie van folk werd er een enorm feest van gemaakt in de kleine zaal. Zo’n moment van het letterlijk het tot nul reduceren van de afstand tussen band en publiek hoort daar helemaal bij. De Bridge City Sinners zijn bijna aan het einde gekomen van een maand lange en zeer intensieve tour door Europa. Lux verzucht aan het einde van haar Latijn te zijn, maar beloofde toch om zich nog een keer voor meer dan honderd procent te geven, voor de Groningers. Die belofte werd waar gemaakt. Er werd een heerlijk feest gebouwd, waarbij ook plaats was voor intieme, gevoelige momenten. Een memorabele avond in De Oosterpoort waarbij de Amerikanen de Groningers charmeerden en met hen feesten.
Vocalist en banjolele/ukulele bespeelster Libby Lux, dobroist en gitarist Michael Sinner, bassist Scott Michaud, violist Lucas Biespiel en mandoline /banjo speler Clyde McGee begonnen op de straten Portland, Oregon. Nog een stap eerder was het Libby Lux die toen ze als tiener werd verlaten door een muzikant vol wraakgevoelens zelf ook muziek maakte. In haar hart punk, was dat toch niet wat zich tijdens haar muziek naar buiten kwam. Muzikaal zijn de Bridge City Sinners moeilijk in een hokje te duwen. In opstelling een traditionele stringband combineren ze folk en roots, zoals bluegrass, muziek met retro, punkfacetten en metal en eigenlijk alles wat ze maar kunnen gebruiken met een lekkere eigenzinnige DIY inslag. De band bracht in 2016 een eerste album uit met ‘Bridge City Sinners’. In de jaren daarna brengt de band op een eigen record label met regelmaat albums uit. ‘Here’s to the Devil’ in 2019 en in 2021 ‘Unholy Hymms’. De huidige toer is ter promotie van de heruitgave in een extra deluxe editie van het uit 2024 stammende ‘The Age of Doubt’ dat later deze maand in een nieuwe opzet verschijnt.
Op dat album staat ‘Port Street Strut’ en dat was de song waarmee in De Oosterpoort de show werd geopend. Lekker instrumentaal en de gelegenheid voor Libby Lux om zich bij haar bandgenoten te voegen en direct verder te gaan in ‘Midnight to Vice’. Direct fijne zang en veel reuring op het podium. Iets rustiger volgde ‘Heavy’ , donker, maar met mooie demarrages gaat dit hoe het leven zwaar kan wegen. Violist Lucas Biespiel had mooie accenten in dit nummer om aanvankelijk de zwaarte te onderstrepen en daarna de vaart er in te houden. Erg mooi was ‘Doubt’. Lux introduceerde dit nummer als dat het ging over een “Bad day”. In het nummer met nu en dan metal zang waarschuwt de band tegen het teveel meegaan met een slechte dag en zaken als zelf-haat. Het is verleidelijk om mee te gaan in de feestelijke nummers, maar veel songs hebben ook een zeer scherp actueel maatschappelijk randje. Muzikaal is het erg lekker. Het heerlijke beetje gypsy ‘Run for the Sun’ overtuigt net als, aan de andere kant van het spectrum het meer melancholische en zwaardere meezing nummer ‘Rock Bottom’ over zuipen. Daarna vloog de band er weer energiek in met ‘The Devil’s Swing’ om daarna met ‘Song of the Siren’ weer een serieuzere noot aan te slaan. Wat nog ontbrak volgens de band was een pit. Het publiek was al helemaal in de wereld van Bridge City Sinners, maar de pit had nog wat hulp nodig. Met enige aanwijzingen ontstond tijdens het catchy ‘Virgin Sacrifice’ deze pit. In Libby Lux heeft de band een sterke frontvrouw en een flexibele zangeres. Een ondeugende glimlach zweeft constant over haar gezicht, hoewel ze in de serieuzere nummers ook die zwaarte uitstraalt. Ze geeft de rest van de band alle ruimte om ook hun momenten te pakken. Haar aankondigingen zijn prima, kort, inhoudelijk of juist erop gericht om het publiek te betrekken. Daarbij is ze ook niet bang om zich uit te spreken, bijvoorbeeld voor ‘Shame’. Een prachtige urgente song over de situatie in de Verenigde Staten of ‘Death’s Door’ een mooi opgebouwd lied over dat iedereen doodgaat, met prachtige gevoelige momenten. Voor ‘The Crawl’ werden de blazerssectie van Joanna Rose & The Dreamboats geleend, wat een fenomenale aanvulling was. Diep in de tweede helft van een magnifieke show, regen de hoogtepunten zich aan één. Het uptempo ‘Spears ’n Blades’ en het lekker robuuste ‘Crazy’ combineerde prachtig al die stijlen die de band in zich bergt. Libby Lux onthulde erg moe te zijn, waar niets van was te merken, want ze ging er volop in, in het robuuste ‘Crazy’ om daarna te eindigen met een soort duet tussen viool en zang in ‘Devil Like You’ een song voor lovers als besluit. Al snel was het gezelschap terug voor een toegift met het fijn opgebouwde ‘Kreaturtes’ en daarna met de hele band van Joanna Rose & The Dreamboats met onder andere ook Miss Myra Burnette op gitaar voor een prachtige uitvoering van ‘Break The Chain’. Een heerlijke avond met prachtige muziek. Bridge City Sinners stonden als een huis.