WINSUM – “Het hart van de storm ligt verborgen in de zolderkamer van een klein jochie met een elektrische gitaar. Waar een voorzichtig briesje uitgroeide tot het hedendaagse onweer dat men Badminton noemt”, citeren we graag de website van Goomah. Het managementbureau vertegenwoordigt ook de formatie Badminton en zelden kwamen woord en werkelijkheid zo bijeen. De nacht van Winsum was zwoel en drukkend. De voorspelling was dat het later die avond zou kunnen gaan spoken met regen en onweer, als natuurlijke reactie op snikhete dagen die het Noord-Groninger land pijnigden. De organisatie van Winsummerfest zal best eens naar de einder hebben getuurd hoe de wolken zich samenpakten en de nazaten van Jan Pelleboer hebben geraadpleegd wat ze konden verwachten. Eén ding was zeker donderen zou het, want Badminton stond voor het festival geprogrammeerd in De Hoogte Groot.
Badminton ontstond in Enschede als geesteskind van Luca de la Haye. Op een zolderkamer zocht hij naar de juiste manier om zijn muzikale verhaal van zijn jeugd tot leven te wekken. Op het moment dat hij daar de contouren van helderder kreeg, was het zaak om mensen te vinden die zijn visie tot leven konden brengen, een collega, een kroegmaat, langzaam ontstond Badminton. Lotte van Heek kwam bassen, Stein Rusken beukte de drums en Chiquino Hoogerdijk signeerde een contract als gitarist. Inmiddels bewandelt Badminton al enkele jaren een met fuzz, downbeat en distortion geplaveid pad geïnspireerd door rock en punk. Met succes, want op de vooravond van een enorm succesvolle Popronde in 2025 verscheen de EP ‘Ride the Wave’, die in thuisbasis Metropool in Enschede werd gepresenteerd. Het betaalt zich in 2026 uit, want naast Winsummerfest hebben tal van festivals een sportief Badminton hoogtepunt geboekt deze zomer, die ook al bij bijvoorbeeld The Vices in het voorprogramma stonden.
Ventilatoren proberen, te vergeefs, de temperatuur nog wat dragelijk te houden in de zaal, Badminton spreekt vooraf de show nog even door bij een hoek van het podium als de eerste fans de zaal vullen en verdwijnen dan nog heel even achter de coulissen, maar niet voor lang. Energiek begint de band met ‘Rich Gurl’, dat direct stevig er in klapt en samen met ‘You Bug Me’, dat nog robuuster is met vooral fijn drumwerk van Stein Rusken, waardoor dit mooie nummer een prima opbouw kent, laten deze nummers niets aan de verbeelding over over wat te verwachten. De drukkende hitte is geen enkele rem voor Badminton en de band bloeit juist op als het onweer naderbij sluipt. De La Haye informeert nog even vriendelijk of het publiek het er mee eens is dat er toch maar een feestje gebouwd moet worden voor ‘Freakshow’ wordt ingezet. Het is de eerste track die de aantekening hoogtepunt krijgt. Net iets rustiger, waardoor de zang net wat meer de kans krijgt zich te ontplooien en de opbouw van het nummer de tijd heeft om zich te ontvouwen, maar toch met de onmiskenbare rock vibe, die Badminton kenmerkt. Dat zet zich voort in het weer wat fellere ‘Speed’ dat zijn naam eer aan doet, maar de band slaagt er toch prima in de emotie in dit nummer tot bloei te laten komen, mede door een prima baslijn van Lotte van Heek. Inmiddels stroomt een rivier van zweet door de zaal als de jeugd van Luca de la Haye vanaf het podium wordt besproken. In zijn fijne uitnodigende introducties, zou hij nog wat meer achtergrond informatie mogen stoppen over de nummers. Het genre leent zich niet voor uitgebreide verhalen, maar nu en dan een song met een paar woorden ook wat handvaten geven, zou de binding met het publiek nog wat kunnen versterken. Na het mooie ‘Colourdeaf’ en het felle ‘Usonia’ blijkt dat het laatste deel van het concert het mooiste is. Een aantal bezoekers vlucht al voor de hitte of gaat op zoek naar een andere festival act, als de band het prachtige ‘( You can never kill my ) Radio’ inzet. Een dijk van een nummer, heerlijk punkrock met enthousiasme gebracht en met met alle overtuiging die de band in zich heeft. Dat wordt gevolgd door het even smakelijke ‘NSNA’, waarbij Stein Rusken zich wederom weet te onderscheiden, maar ook Chiquino Hoogerdijk die steeds als gitarist mede bouwt aan het fundament waarop de band staat. Een prima nummer met een mooie ruimtelijkheid in de zang van De La Haye. Het eindigt met ‘Olé’. Een sterk einde op volle kracht van Badminton, die er voor dit laatste nummer nog maar eens een paar liter zweet tegen aan gooit terwijl het onweer de dorpsgrenzen bereikt en niet lang na afloop van het optreden zou losbarsten. Wie onweer zaait zal onweer oogsten als de storm Badminton zwijgt op het podium.