GRONINGEN – Op de dag dat het tot de wereld doordrong dat de Queen of Country Dolly Parton was overleden stond ook op Noorderzon de country centraal. Op het podium De Kraken, gesitueerd boven de vijver in het Noorderplantsoen in Groningen, was Thijs Vrolijk geprogrammeerd met zijn country en bluegrass. Het was sjiek geweest als Vrolijk het overlijden van Parton had benoemd, maar als er iemand begrip gehad zou hebben dat iemand keihard moet werken om de huur te kunnen betalen en het met de mantel der liefde had bedekt, zou het Parton wel geweest zijn. Een behoorlijk bevolkt podium luisterde dus naar Vrolijk die even wat opstart strubbelingen had, maar al snel zijn groove vond en er een fraai optreden van maakte.
Thijs Vrolijk werd bekend als de ene helft van het duo Way Up North. Zelf maakt hij echter ook sterke in de folk, bluegrass en country gewortelde Americana. “Poëtische Americana met banjo, bezieling en eigenzinnige invloeden”, benoemde Noorderzon het, hoewel Vrolijk de banjo had thuis gelaten en zijn gitaar had ingepakt. Dat resulteerde eerder dit jaar in het album ‘A House on Memory Lane’, waarbij vrolijk de hulp heeft ingeroepen van vele artiesten uit de Nederlandse Americana, voornamelijk uit het noorden, maar ook van verder weg. Een zeer geslaagd debuut album. Vrolijk raakte al jong geboeid door de sound van de banjo, zo belangrijk in veel Americana nummers. Een echte verhalen verteller, in de traditie van de oude folk- en country artiesten. Voor wie even dacht dat het Vrolijk, die staat immers bekend om zijn lange haren, niet was op het podium, de artiest is tegenwoordig een stuk korter geknipt, maar toonde het afgeknipte haar als bewijs, hoewel zijn liedjes al onmiskenbaar zijn.
Het was er even inkomen voor Vrolijk. In het openingsnummer ‘Just So I Won’t Go to Hell’ zocht hij even naar de consistentie in zijn zang, maar op het moment dat hij het zo halverwege vond werd dit verder prima opgebouwde nummer gelijk ook lekker. Er was nagedacht over de setlist om ieder nummer zijn eigen identiteit te geven en elke song mooi te kaderen. ‘Bessed Man’s Delight’ was trager en met het mooie nieuwere ‘Dreams’ werd het tempo er weer ingebracht. De uitzondering hierop was de combinatie ‘Why’ en ‘Breeze’, die door Vrolijk als één song werden gebracht omdat ze zich er voor leenden om in elkaar verweven te worden. Die overgang was mooi bij deze sad songs en met de rust die hij de artiest in nu in zijn stem had was duidelijk te horen dat hier veel kwaliteit schuilt. Dat niet alleen in de tragere nummers, want ook in het meer uptempo ‘I Will Save My Tears For When You’ve Gone’ kwam dat prima tot zijn recht evenals zijn gitaarspel. De emotie werd mooi geraakt in het gevoelige ‘Run’ en de country kant van de zaak kwam helemaal naar voren in ‘Old Enough To Love’. Thijs Vrolijk kondigde al in het begin van de set aan dat hij weinig zou praten. De liedjes namen 52 minuten in beslag, terwijl Noorderzon hem 60 had toebedeeld. Soms is het dan beter om een liedje minder te spelen. Nu bleven de aankondigingen toch eigenlijk grotendeels beperkt tot het aanprijzen, ook belangrijk, van zijn nieuwe plaat en een enkele anekdote. Dat was jammer, want het nu en dan ook inhoudelijk wat mee een liedje toelichten geeft ook verdieping en meer herkenning bij het publiek. Pracht was ‘Too Proud to Love’. Een liedje met een wat vrolijker kantje en deze nieuwe song is lekker vlot. Veel van de nieuwe liedjes deze middag behoorden tot de mooiste van de set, wat veelbelovend is voor wat komen gaat. Ook in gevoel kregen de songs die kadering, want ‘Winds of Change’ was weer weidser en gevoeliger. Het trage ‘Gone’ kende zelfs zijn debuut en was zeer veelbelovend als het helemaal op zijn plek valt. Het mooiste nummer deze set was ‘Do You Even Want Me Anymore’. Zang en spel vielen prachtig samen in deze uptempo song. E laatste twee liedjes kregen dan wel die inhoudelijke toelichting en dat bleek Vrolijk ook goed te beheersen. Een vriend werd depressief van alles wat er in de wereld gebeurde, maar in ‘The End’ vertelt Vrolijk hem dat het prima is om ook gewoon te genieten en niet constant al die ellende mee te dragen. ‘I Saw The Light ( a few Months ago) waar hij mee eindigde is een bewerking en geheel eigen interpretatie van een song van het gelijknamige nummer van Hank Williams Sr. Een prachtig einde aan een show die steeds beter werd op Noorderzon.