GRONINGEN – Halverwege het optreden van The Buttshakers tijdens Rhythm & Blues Night in De Oosterpoort in Groningen buigt frontvrouw Ciara Thompson zich voorover naar haar publiek. Zacht peilt ze of er wel genoeg gezweet wordt, of de bipsen wel genoeg geschud worden, door over het voorhoofd van iemand op de eerste rij te strijken, want het is zichtbaar dat haar publiek enorm meegaat in de show, maar resultaten moeten ook voelbaar zijn en het zweet op het voorhoofd van de man is daarbij de graadmeter. Nog niet helemaal constateert de zangeres. Het energielevel gaat nog verder omhoog en uiteindelijk is iedereen in de ban van The Buttshakers die zich in de foyer opwerpen als één van de vroege smaakmakers van het festival dat weer een sterke line-up had. De bezoekers gingen met de heupen los na afloop richting een volgend optreden.
De formatie uit het Franse Lyon is een absoluut feestje in een soms sombere wereld. Het eind 2025 verschenen album ‘Lessons in Love’ is een heldere keuze voor liefde als belangrijkste kracht in het universum. Het is een klare afwijzing van al die andere donkere krachten in deze wereld. De combinatie van soul, blues, funk en Afrikaanse invloeden is prachtig en op dit laatste album wordt weer duidelijker de soulkant gekozen. De band is geformeerd rondom de Amerikaanse zangeres Ciara Thompson, niet te verwarren met de Ierse zangeres met dezelfde naam die als CMAT furore maakt. Thompson streek in Frankrijk neer en bracht ook albums uit als onderdeel van de punk formatie Malaïse. The Buttshakers stammen uit 2007 en brengen sinds die tijd ook met regelmaat albums en EP’s uit. Met sterke platen als ‘Wicked Woman’ uit 2013 en ‘Night Shift’ uit 2016 werd een hele fijne fundatie gelegd, waarop met albums als ‘Sweet Rewards’ uit 2018, ‘Arcadia’ uit 2021 en ‘Cold World’ uit 2024 verder werd gebouwd. Naast een mooie platencollectie is het vooral de live reputatie van The Buttshakers die maakt dat je een optreden van hen niet mag missen, want het zijn stuk voor stuk feestjes. Naast de energieke en uitgesproken frontvrouw met haar heerlijke warme stem bestaat de band uit Cédric Gerfaud op drums, gitarist Riad Klai, bassist Théo Fardele en de blazerssectie met Thibaut Fontana op saxofoon en Franck Boyron op trombone.
In de foyer maakte The Buttshakers onmiddellijk bekend dat ze met ‘Good Intensions’ kwamen. Een lekkere catchy funkende opening, waarin in dit uptempo nummer de blazers een belangrijke rol speelden en het publiek kennis kon maken met die fijne stem van Thompson. Een lekkere aftrap, maar het werd onmiddellijk nog mooier in het vlotte ‘Hear Me’ met een uitblinkende Riad Klai op gitaar, waarna met het swingende ‘Pass By You’ het openingssegment werd afgerond. Na een korte verwelkoming door Thompson, werd dat ook muzikaal tot uitdrukking gebracht een rustige fase met een mooie gitaarsolo van Riad Klai. Fel volgde ‘Not in My Name’ Het is een nummer dat de relatie van de zangeres met haar geboorteland weer geeft, waar ze uitermate kritisch op is en als Amerikaanse om utens een mooie ander gezichtspunt kan innemen. In haar introductie verwees ze naar George Floyd en sprak haar hoop uit dat liefde uiteindelijk alles overwint. Een impressionant nummer gebracht met overtuiging en onderstreept door een sterke trombone solo en prima drumwerk. Speciaal voor de dames in het publiek speelde de band de meeklapper ‘Wicked Woman’ om daarna weer iets het tempo te temperen in ‘Anymore’, dat toch prachtig was. Veel nummers kregen een bondige, maar mooie aankondiging. ‘Lessons in Love’ gaat over hoe we groeien en ook leren van liefdes die minder goed uitpakken en we wijzer verder gaan en het intense en fenomenaal mooie ‘Gotta Believe’ over het geloof in liefde als gids in het leven. Het werd een heerlijke en prima opgebouwde show, waarbij de band steeds meer het publiek betrok en deze niet alleen met al het aanbod lekker bleef staan maar mee participeerde in bijvoorbeeld het catchy, maar rustigere meezingnummer ‘Better Days’ en even later deel uit maakte van de ritme sectie door me te klappen in ‘Sure As Sin’. De show was er opgericht om ieder nummer zijn eigen plek te laten behouden, maar ook steeds die connectie met de toeschouwers te versterken. Een heerlijke band die absoluut overtuigde en net wat tijd te kort kwam om de hele setlist af te spelen, maar met ‘Dirty Hands’ toch een schitterende afsluiter had. Een band om alleen al voor naar Rhythm & Blues Night te komen en de avond was nog niet eens begonnen.