TOULOUSE – In de dagen dat de Romeinen Gallië onderwierpen was Tolosa Tectosagum, zoals Toulouse op de bewegwijzering stond, al een voorname plek. Het was de uitvalsbasis van een Romeins legioen en in de eeuwen daarna werd de stad een steeds belangrijkere stad op economisch en cultureel terrein die al 2000 jaar zijn relevantie weet te bevestigen. Anno 2025 is de plek in de Languedoc, relatief niet eens zo heel ver van de grens met Spanje, de vierde stad van Frankrijk. Vanuit Toulouse komt Solventis naar Groningen in januari voor Eurosonic / Noorderslag. Het showcasefestival omschrijft de Franse act als volgt: “Solventis voegt de rauwheid van een elektrische gitaar en krachtige synthesizers toe aan hun folkgeluid om zo hun gevoelige, etherische muziek te creëren. Het Franse duo begon hun stempel te drukken op het Europese podium tijdens hun tournees in 2024 en 2025. Ze brachten hun nieuwste album Alcyon uit in oktober 2024 via Subsound Records en werken momenteel aan nieuw materiaal, voordat ze weer het podium opgaan om te openen voor Eihwar en Sylvaine in Frankrijk.” Voor ze dat doen maken Melody Morana en Sol of te wel Sophie Peyre uitgebreid tijd om hun muziek en deelname aan ESNS toe te lichten. Een band om alvast eens te gaan beluisteren met hun fenomenale dark folk.
“Mijn vader had een piano gekocht in een bar voordat ik geboren werd”, begint Sol het gesprek in een regenachtig Toulouse, waar de temperatuur toch nog redelijk aangenaam is. “Hij is zelf geen muzikant, maar hij probeerde het een paar jaar te leren. Ik herinner me dat ik hem liedjes van The Beatles zag oefenen. Deze piano was het eerste instrument dat ik bespeelde, ik sloeg op de toetsen toen ik een peuter was. Op mijn negende vroeg ik mijn ouders of ik pianoles mocht nemen, en ze stemden toe toen ik elf was. Daarvoor zong ik voor mezelf en mijn zusje en schreef ik gedichtjes,” beschrijft ze haar eerste muzikale stapjes. Melody Morana valt dan in met haar eerste muzikale herinneringen: “Toen ik klein was, speelde mijn oom Franse liedjes op zijn gitaar en ik vond het geweldig, zo’n mooie herinnering. Toen ik negen was, boden mijn ouders me een karaoke-speeltje aan en ik zong urenlang in mijn kamer, maar ze lachten me uit en het ontmoedigde me om mezelf serieus te nemen. Ik ontmoette Sol op mijn 21e, en toen ik zag hoe ze haar hart en ziel in haar muziek legde, besloot ik om hetzelfde te doen, maar dan op mijn eigen manier. Ik vroeg Sol om zangles en ik nam de oude gitaar van mijn moeder mee om zelf te gaan componeren. Dit leidde tot mijn soloproject Moon Before Sunrise, dat voorlopig nog geheim is; ik zing voornamelijk voor mezelf.”
Serieus knikt Sol als ze naar haar bandgenote luistert. Dan gaat ze verder: “Na mijn studie geschiedenis in mijn twintiger jaren zette ik mezelf onder druk om een ”serieuze” baan te zoeken, en begon ik me voor te bereiden op de examens om maatschappelijk werker te worden. Op de dag van het examen voelde ik me erg down, ook al was ik geslaagd. Ik realiseerde me dat ik dit echt niet wilde, en dat ik de leeftijdsgrens had bereikt om naar het conservatorium te gaan om operazang te studeren. Ik had geen techniek, had nog nooit één zangles gevolgd en had maar 6 maanden voor de toelatingsexamens, maar ik oefende hard en had het geluk dat ik werd toegelaten! Na 2 jaar werd ik door de docent uit de klas gezet, omdat hij zei dat ik er niet bij hoorde. Het was een zware tijd voor me, maar het had me een voorsprong gegeven en ik componeerde al mijn eigen muziek. Ik besloot mijn geluk te beproeven en zelf een eerste EP op te nemen. Ik was zo blij dat ik deze beslissing nam, ook al was het financieel gezien riskant. Ik kan nog niet zeggen of het haalbaar is, ik heb goede en moeilijke tijden meegemaakt tijdens het nastreven van deze droom. Ik heb geen spijt van deze keuze en ik voel me erg gelukkig dat ik op dit pad ben.” Melody dacht dan weer eerst een heel andere kunstzinnige kant op te gaan. “Ik geloofde helemaal niet dat ik muzikant kon worden. Ik wilde echter altijd al kunstenaar worden. Ik heb een diploma in fotografie en kunst en literatuur en ik heb altijd een belangrijke boodschap via kunst willen overbrengen. Sols muziek draagt er een uit: hoop en liefde. Ik wil echt dat muziek een haalbare carrière voor ons wordt en ik werk er hard voor. Ik heb vertrouwen in Solventis en ik weet dat dit project ertoe doet.”
Solventis begon als solo project legt het duo uit als we in de historie duiken van de band. “Ik was in het begin van Solventis alleen, daarna werd ik een paar jaar begeleid door drie muzikanten. Melody is er al vanaf het begin bij als fotograaf. In 2023, na een jaar van creatieve blokkade, besloot ik om weer voor mezelf te beginnen, omdat de “folk”-formule niet meer bij mijn muziek paste. Ik wilde de Jazzmaster Noventa die ik een jaar had gekocht, gebruiken. Hij stond op mijn kamer omdat ik te bang was om erop te spelen en iets anders te maken. Ik wilde een geluid dat impact zou maken en tegelijkertijd qua transport binnen een praktische formule zou blijven. Een duo was hiervoor de perfecte vorm. Melody was in die tijd begonnen met het componeren van muziek voor zichzelf, dus ik vroeg haar of ze met me mee wilde. Ze weigerde eerst omdat ze dacht dat ze niet goed genoeg zou zijn, maar we hebben er serieus over gesproken en ik heb geprobeerd haar gerust te stellen, en ze stemde toe. Ik ben erg blij dat we samen spelen, we zijn al tien jaar goede vriendinnen en ik vind het heerlijk om samen harmonieën te zingen en haar gevoelens op het podium te zien uiten.” Dan neemt haar bandgenote het over om haar visie hierop te geven. “Zoals Sol al zei, volgde ik Solventis toen als fotograaf. Ik was altijd dol op de manier waarop ze componeert en optreedt. Toen ze me vroeg om bij Solventis te komen, weigerde ik eerst omdat ik dacht dat ik de taak niet aankon. Ik ben erg blij dat ik nu zie dat ik het mis had. Ik moest er gewoon veel werk in steken, en dat doe ik nog steeds, en het was de kans absoluut waard. Ik heb me enorm ontwikkeld als muzikant en als persoon sinds ik in de band zit, en ik kan Sol niet genoeg bedanken voor deze kans. Het betekent zoveel voor mij om het podium en een groot deel van mijn leven met haar te delen.”
Dat was de geschiedenis van de band qua bezetting, maar hoe is dat muzikaal gegaan? “Ik schreef mijn eerste composities achter de piano”, vertelt oprichtster Sol. “Nadat ik het ouderlijk huis had verlaten, leerde ik een beetje gitaar spelen om mezelf te begeleiden, omdat het veel handiger was om mee te nemen. Ik heb altijd Keltische en Ierse melodieën gezongen, dat heeft mijn muziek enorm beïnvloed. Mijn liedjes waren toen heel rauw, een catharsis. Dat zijn ze nog steeds, maar ze hebben zich ontwikkeld door mijn helende reis. Mijn muziek en mijn geestelijke gezondheid zijn nauw met elkaar verbonden en het heeft veel bijgedragen aan mijn welzijn. Zonder muziek zou ik niet zijn waar ik nu ben.” Melody was erbij vanaf het eerste begin hoewel haar rol veranderde. “Eerst als fotograaf en later als lid van de groep heb ik de evolutie van Solventis meegemaakt. De liedjes hebben altijd warmte, zelfbewustzijn en diepgang uitgestraald, maar de manier waarop ik dat nu uitdruk is heel anders dan in het begin; ik vind het subtieler en impactvoller. De ontdekking dat ik mijn gevoelens en pijn op het podium kon uiten en dat het publiek ze zou verwelkomen, was een ware revolutie voor me. Ik voelde me geaccepteerd en legitiem. Nu kan ik meer uiten, mijn ware gevoelens en mijn ware zelf.”
Sol vertelt dan hoe ze de liedjes schrijft als de druppen op het raam tikken en buiten een bui langs schuift. “Meestal komen de nummers naar me toe. Als ik het proces probeer te forceren, werkt het niet. Soms komen de woorden eerst, soms de melodie, maar meestal komen ze verweven naar me toe. Het voelt als een canvas in mijn hoofd, ik volg kleuren en texturen, en als er iets niet klopt, “voel” ik het en verander ik de details zodat de boodschap, de sfeer van de nummers, zijn vorm krijgt. Ik ben geen erg goede componist, mijn muziek is vooral emotioneel. Sinds ‘Alcyon’,
werk ik, wanneer ik de albums in de studio opneem, samen met mijn vriend Florent Soler aan de arrangementen. Hij heeft een heel ander perspectief dan het mijne, waardoor de muziek vorm krijgt tot wat je kunt horen. Ik heb Melody gevraagd of ze samen met mij wilde componeren voor het volgende album. Ze heeft er nu nog geen zin in, maar ze zal wel wat koren zingen op de plaat.”
De bui is over en een zonnetje zet de pracht van de aloude stad Toulouse in de schijnwerpers. Een legioenstad, maar ook een belangrijke culturele stad, waar de eerste Franse universiteit buiten Parijs werd opgericht en die ook tot op de dag van vandaag een enorme rol heeft, onder andere in de muziek. “De muziekscene in Toulouse is enorm en we worden omringd door zeer goede artiesten, zoals het vrouwentrio Madam, het zeer getalenteerde kwartet Bruit of het pagan powerduo Eihwar. De dark folkscene, waarin we ons ontwikkelen, is intiemer, maar heeft zeer goede projecten voortgebracht, zoals Lisieux, Wegferend, Ilum Sîn en Gofannon. We hebben ook elk jaar een festival, Échos & Merveilles, dat duizenden mensen van over de hele wereld trekt en waar zeer goede artiesten uit de metal- en paganscene geprogrammeerd staan , zoals bijvoorbeeld Wardruna, Eivør, Kalandra…”, lacht Sol. “Het enige jammere aan de stad is het gebrek aan podia voor bands van onze omvang: je speelt óf in een bar, óf in een heel grote zaal met hoge huurprijzen, en niets daartussenin, wat het organiseren van concerten lastig kan maken.” Serieus vult Melody onder instemmend knikken aan: “We hebben de kans om omringd te zijn door fantastische artiesten, Toulouse is een cultuurstad en het is opwindend om daar te wonen.”
Dan komen we terug op Solventis. Sol geeft nog een gebruiksaanwijzing voor een nog beter begrip. “Mijn muziek kan helder en hoopvol aanvoelen, dat komt doordat ik heel gebroken ben geweest op een heel jonge leeftijd. Het is een boodschap van hoop voor iedereen die het moeilijk heeft. Ik herinner me de dag dat ik begreep dat ik kon genezen, het was zo’n vreugde, zo’n opluchting. Ik wil dat dit deel uitmaakt van mijn muziek, om het aan de wereld aan te bieden, aan iedereen die het nodig heeft, op mijn eigen kleine manier,” brengt ze met passie naar voren. “Ik componeer de muziek voor Solventis niet, maar ik kan wel over mezelf spreken als de uitvoerder”, neemt Melody het over. “Als ik op het podium sta, komen de afgewezen delen van mezelf naar boven. Ik kan barrières doorbreken die al eeuwen in me geworteld zijn, vooral als ik schreeuw. Op een dag na een concert vertelde iemand me dat mijn schreeuw symbool stond voor al mijn innerlijke schreeuwen, de schreeuwen die we niet durven te uiten. Ik was ontroerd dat het hem raakte. Het feit dat ik anderen kan helpen door mezelf te uiten, raakt me diep. Ik vind het ongelooflijk dat mensen zich begrepen voelen als ik zing, en dat ik me door hen begrepen voel. Er zit iets mystieks in.”
Het album ‘Alcyon’ dat in 2024 werd uitgebracht is een absolute aanrader. De wortels in het Keltische zijn nog hoorbaar, maar gaan zoveel verder in een geheel eigen wereld van klank en expressie. “’Alcyon’ heeft me in staat gesteld mijn identiteit als artiest terug te vinden, mezelf de bevoegdheid te geven om gedurfder te zijn, meer bevestigd in mijn keuzes, mijn boodschap. Om trouwer te zijn aan mezelf, en daarmee aan de wereld. Met deze release en het duo op het podium, wilde ik meer kunnen spelen, op grotere podia en festivals, en gelukkig is dat gelukt, dankzij onze boeker en onze voormalige producer. We zijn daar dankbaar voor..” ‘Alcyon’ is als album de opvolger van ‘Of Dusk and Dawns’. Sol schetst dat ze het voor haar laatste album geheel anders heeft aangepakt. “Absoluut. Met ‘Of Dusk and Dawns’ werkte ik samen met de drie andere muzikanten die toen in de band zaten, en maakte ik ruimte voor hen in mijn muziek. Met Alcyon trok ik me terug in mezelf, dat was noodzakelijk om het te kunnen maken.”.
“Ik ben er altijd verbaasd over geweest dat de nummers die live worden uitgevoerd zo anders aanvoelen dan wanneer we ze repeteren of voor onszelf spelen”, vervolgt Sol dan, terwijl Melody al een poos stil luistert. “Het voelt alsof het hun doel is om gehoord te worden, om voor iemand te worden gezongen. Ik voel me erg meegesleept door het publiek wanneer we spelen, ook al ben ik een beetje verlegen op het podium en vind ik het niet makkelijk om met een publiek te praten.” Dan stapt Melody weer in. “Ook al ben ik introvert en vind ik het moeilijk om me zo bloot te geven, het is ook een zeer bevredigend gevoel om op het podium diepe emoties te delen met Sol en de mensen die naar ons luisteren. Het is een echt moment van verbondenheid dat me eraan herinnert waarom ik hier ben en waarom ik dit doe.”
Eurosonic/Noorderslag is een showcasefestival komen we dan bij de aanleiding vn het bezoek. Sol veretelt over wat ze voor doelen voor ogen hebben met de reis naar Groningen in januari: “We hopen nieuwe mensen, festivalorganisatoren en boekers te ontmoeten. We hopen dat de band groeit en vaker door Europa kan toeren.” verheugt klinkt het dan van de andere kant: “We zijn zo blij met de kans om op ESNS te spelen en mensen uit de scene te ontmoeten!”
“Dat is een lastige vraag!”, constateert Sol als we vragen waarom mensen in het programma van ESNS absoluut de show van Solventis moeten aankruisen om te gaan zien. “Ik zou zeggen: als je diep gevoelens wilt ervaren, kom dan kijken! Wat we spelen is vrij hybride, vocale harmonieën gecombineerd met ongewone screams, elektrische en akoestische gitaren en krachtige synthesizers. Het is Aurora of Florence and the Machine gemixt met wat Chelsea Wolfe of Alcest!” Melody vult dan aan tot slot. “Zoals Sol al zei, kom vooral als je met ons een moment wilt delen waarop onze emoties tot uiting komen in muziek.” Dat kan op Eurosonic / Noorderslag.