A MEN – Kaia Kater, de lof over haar muziek is gezongen tot op het hoogste niveau. Voor haar laatste album stonden artiesten als Aoife O’Donovan, Allison Russell en Taj Mahal te dringen om met haar te mogen werken. Een artieste die al op prachtige festivals stond en wie een optreden van haar bij woont wordt vast en zeker gegrepen door haar onopgesmukte, maar prachtige verhalen in liedvorm waarmee ze haar shows vult. Het grote publiek heeft haar nog niet ontdekt, maar met de aanduiding ‘de nieuwe Joni Mitchell’, die vaak wordt meegegeven, is dat vast en zeker een kwestie van tijd. De artieste uit Montreal in Canada heeft daarnaast een boeiend verhaal om te vertellen. Een buitenkans om haar te gaan zien in De Amer in Amen, waar juist goede muziek en mooie verhalen, zo hoog worden gewaardeerd. Bijna kwam er toch nog een kink in de kabel. Haar banjo had de reis niet overleeft van Canada naar Brussel. Een noodkreet op de sociale media zorgde ervoor dat in de Belgische hoofdstad toch een reparateur werd gevonden die de banjo toer klaar kreeg en dus, na een reis van 7 uur uit Stuttgart, waren Kater en bassist Andrew Ryan neer gestreken in een Bed and Breakfast op het Drentse platteland, even weg van de drukte, met als buurman een paard en vogels die zongen voor het raam. Een half uurtje voor de aanvang van de show zit Kaia Kater totaal onopvallend in een hoekje van de gelagkamer te breien. Niemand van de mensen die binnenkomen heeft door dat daar het middelpunt van de avond zit.
Al heel jong waren de voortekenen te zien. Als meisje van 12 leerde Kater in Montreal de banjo spelen. Om haar kunde te vervolmaken en zich ook breder te oriënteren op de folk uit de Appalachia ging Kaia Kater banjo studeren aan het Davis & Elkins College in Elkins, West Virginia in de Verenigde Staten. Ze bracht een eerste EP geïnspireerd door Drake uit, maar kwam echt op haar huidige traject terecht met de EP ‘Old Soul’ uit 2012 en dat werd al snel gevolgd door haar album ‘Sorrow Bound’. De doorbraak kwam met ‘Nine Pin’ uit 2016, een album met gloedvolle recensies in vooraanstaande bladen, wat weer resulteerde in veel optredens en fijne festival plaatsen in Noord-Amerika, maar ook in Europa. Haar mooiste album is ‘Grenades’. Het is het album waarop ze het leven van haar vader Deno Hurst vertelt in liedvorm. Haar vader vluchtte uit Grenada naar Canada na de Amerikaanse inval op het eiland. Met niets kwam hij de vliegtuig trap af en liep zijn nieuwe thuisland in. Een verhaal waaruit blijkt dat immigratie eigenlijk ook een successtory is, want inmiddels is haar vader een succesvol Canadees staatsburger. Met dit album kwam ze onder andere voor een fenomenale show naar Vera in Groningen. Tijdens de pandemie zat Kater opgesloten in een naargeestige flat in New York, maar op het moment dat de wereld weer open ging verscheen haar album ‘Strange Medicine’ waarmee ze wederom Groningen, nu het Der AA Theater, aandeed en nu komt ze met dit album naar Amen. Een nieuw album wordt al druk aan gewerkt en verwacht mag worden dat ze in 2026 terugkomt, hopelijk dan ook weer in De Amer.
Het beeld van de breiende vrouw in een onopvallend hoekje is wel heel kenmerkend. Op de planken van De Amer is er geen plek voor muzikale spierbalen of glamour. Het zijn diep menselijke verhalen waarmee Kater je meeneemt in haar leven met steun van Andrew Ryan. Het optreden opent klein met ‘Nine Pin’. Mooi verhalend, fijn gezongen met banjo en bas. De kracht zit hem in kalmte, waarbij je merkt dat Kater veel te vertellen heeft. Eerste komt wat ouder werk langs, met een eerste hoogtepunt ‘Meridian Ground’, deels tweestemmig gezongen en met veel gevoel gebracht, Het lied is één van de belangrijkste nummers van ‘Grenades’ en heeft een beetje meer tempo en dat is ook van toepassing op het eveneens prachtige opgebouwde ‘Canyonland’. En eerste kennismaking die beklijfde in De Amer, waar de Canadese debuteerde. In haar liedjes staan menselijke verhalen centraal, in haar aankondigen is dat niet anders. ‘The Internet’ gaat over de tijd dat ze klem zat in haar appartement in New York tijdens de lockdown voor de pandemie, vertelde ze en de tijd vooral doorbracht met optredens via sociale media. Op het moment dat ze klaar zat voor zo’n optreden stootte ze een glas drinken om op haar laptop, die er prompt de brui aan gaf , wat weer terug kwam in dit liedje en in ‘Maker Taker’ is het onderwerp de strijd om je eigen pad te volgen als creatieveling in een bedaarde song. Haar geboortestad ‘Montreal’ eerde Kater met ‘In Montreal’. De pauze kwam na de prima traditional ‘Little Pink’ over een afgeslagen huwelijks aanzoek. In haar muziek verwerkt Kater de folk, maar ook jazz en haar Caribische invloeden. Het zijn prachtige liedjes, na de pauze ging het verder met het fantastische ‘Saint Elizabeth’. Intrigerend en krachtig en de mooie zang van Kater werd hierbij beantwoord door Ryan met een eigen zanglijn. Je merkt aan alles dat het duo perfect op elkaar is ingespeeld op het podium. Dat podium gebruikte de artieste ook om een vriend en het best bewaarde geheim van Canada Corin Raymond in het zonnetje te zeten door diens ‘The Law and the Lonesome’ te coveren. Een mooi spook verhaal dat erg aansprak met ‘Often As The Autumn’ en via het mooi ‘Mechanics of the Mind’ kwam het gesprek op Sidney Poitier. Iemand die zich niets aantrok van zijn huidskleur en het racisme waarmee hij bij tijden werd bejegend, maar een pad baande in Hollywood en in de culturele sector in het algemeen. Prachtig werd hij geëerd met ‘Sidney’ dat op het nieuwe album moet komen. Daarna was het afgelopen met ‘History in Motion’ waarin haar zang nog eens prachtig voor de dag kwam en ook zo’n fijne progressie in het nummer. Een toegift volgde met ‘Trouble in Mind’. In beide sets had een nummertje extra niet misstaan, maar kwaliteit gaat over kwantiteit. Hopelijk komt ze volgende keer terug met volledige band om al die nieuwe liedjes weer in een enthousiaste Amer te komen spelen.