De mega aanstekelijke groovy Indie-Soul van Oh He Dead uit Washington D.C verdient het om ook in Europa gehoord te worden. Met het derde album ‘Ugly’ valt de band op in de Verenigde Staten. Terecht, want het is prachtig. Het is de opvolger, en in zekere zin tegenhanger, van het tweede album ‘Pretty’. Was ‘Pretty’ upbeat, vrolijk en heerlijk, ‘Ugly’ gaat dieper in de emotie, omarmt de duisternis en praat over sterfelijkheid, onzekerheid en je zelf ontdekken en ontwikkelen. Het is een bijzonder volwassen album dat niet de meest eenvoudige en voor de hand liggende onderwerpen met ernst en aandacht behandeld, zonder op de prachtige muziek in te leveren bij die complexe emoties. Een album dat wat te vertellen heeft, maar ook gewoon te luisteren een genot is.
Oh He Dead ontstond toen zangeres C.J. Johnson en Andy Valenti samen folk begonnen te spelen. Niet veel later volgde versterking met Alex Salser op gitaar en drummer Adam Ashforth en tegenwoordig completeren Piano Whitman op keys en John Daise op bas de band. 2018 was het jaar dat de band debuteerde met een eerste EP ‘Blood in the Water’ en net een jaar later in 2019 was er dan het debuut album ‘Oh He Dead’. De band is één van de formaties die erg te kampen heeft gehad met de pandemie. Het momentum van Oh He Dead, op gang gebracht door de enthousiaste ontvangst van het debuutalbum kwam geheel tot stilstand met de rest van de wereld op medische gronden. De band uit Washington D.C. liet het daarbij niet zitten. Inmiddels een prachtige gritty, groovy indie soul band kwam het na de gedwongen pauze sterk uit de startblokken met ‘Pretty’ en bouwde een geweldige reputatie op als live band. Voor de opvolger van ‘Pretty’ werd een iets andere aanpak gezocht. ‘Pretty’was gepolijster en meer invloeden van pop. ‘Ugly’ is rauwer, meer akoestisch en duikt diep in de emotie.
Eigenlijk blijkt dat rauwe en emotionele direct. Het is groovy, het rockt en het zijn fantastische songs. ‘John’s Song’ klinkt alsof je met C.J. Johnson op de bank zit en ze vertelt waarom ze hem liet gaan. Klein, intiem, maar toch krachtig en de zang, hier haast gesproken, is nu al fantastisch. Het nummer is een mooi aanloopje in het album. Dan barst ”Tell Me’ los. Een nummer waarbij Oh He Dead assistentie heeft gehad van The Honeynut Horns die zich laten gelden met prachtige accenten en met de stem van Johnson in een andere rol, veel krachtiger zonder de kwetsbaarheid te verliezen. Het is een album dat grossiert in hele fijne songs, mooie arrangementen en prachtige melodieën, in bijvoorbeeld ‘Is It My Love’, maar het is absoluut waard om ook de teksten scherp in het gehoor te blijven houden. Het fantastische relaxte ‘Is It My Love’ gaat over de emoties van een nieuwe liefde en het humeurige ‘Two Days’ gaat over liefde op het eerste gezicht en dat je dat niet kunt verklaren. Het zijn niet alleen de gebruikelijke liefdesverhalen. Naast de scherpe kanten en de pijn die er mee gepaard gaat ‘Strange Love’ over de liefde die een prostituee voelt voor haar klanten in één van de allermooiste songs van het album. Het lekker uptempo, speelse en warme nummer geeft een heel andere blik op menselijke veranderingen. Minstens net zo mooi is ‘Moonshine’ met prachtig gitaarspel en een voortreffelijke ritmesectie duikt dit nummer in de twijfel die je kunt voelen. Een nummer dat voelt alsof je er zelf bij bent. Het rustigere ‘Artemis’ is een rustpunt, waarbij Johnsons stem je weer bedwelmt. Dan komen we in de slotfase. Een onbeantwoorde liefde is het onderwerp voor ‘The Foreigner’. Een nummer mooi in de emotie, die voelbaar wordt, juist omdat het kalm wordt opgebouwd met berusting in het verdriet, voordat ongepolijst en rauw tot uitbarsting komt. Fenomenaal mooi!. ‘Every Last Trail’ laat zien dat somberheid ook een mooie emotie is om liedjes mee te maken en dat wordt dit diep emotionele album vol mt prachtige liedjes en geweldige zang afgesloten met ‘Cover Me’ waarin nog tal van zaken aan de orde worden gesteld. Wat een heerlijk album, wat een heerlijke band.