AMEN – De bewering dat het uitverkocht zou zijn is pertinent niet waar. Er bleef in de kleine zaal van De Amer in Amen precies één stoel leeg bij een magisch intiem concert van Mirja Klippel. Dat betekende dat zeker één iemand de buitenkans heeft verprutst om kennis te maken met deze in Denemarken woonachtige Finse folk en Americana zangeres. De bezoeken aan Nederland van Klippel zijn schaars en dat is jammer want haar muziek is fantastisch. Halverwege haar optreden voor een muisstil aan haar lippen hangend publiek kwam er nog een gast opdagen. Door het raam genoot de maan mee van de dichterlijke liedjes die in De Amer klonken. De maan had nog een druk programma die nacht anders had hij zeker die ene lege stoel alsnog invulling gegeven. Een compliment voor het programmeursteam van De Amer die dergelijk talent naar het Drentse platteland weten te halen voor mooie concerten van artiesten die misschien nog niet die bekendheid in Nederland hebben die ze verdienen, maar zoveel kwaliteit te bieden hebben. In de Drentse nacht klonk de verstilling nog lang door.
Helemaal de ontdekkers van Mirja Klippel is De Amer niet. Zo’n tien jaar geleden stond Klippel en haar begeleider gitarist Alex Jønsson via Wishful Music al in huiskamer in Groningen. Ze refereerde daar aan omdat er mensen in de zaal waren die dat concert hadden bijgewoond en sindsdien elke muzikale kalender hadden uitgepluisd om te kijken wanneer ze terug kwam. Dat was indertijd ter promotie van haar EP ‘Lift Your Lion’. Een EP die met enthousiaste kritieken werd onthaald en haar de prestigieuze Danish Music Award in de categorie Folk opleverde als ‘Songwriter of the Year’. Het was duidelijk dat hier iets heel moois aan het ontstaan was. Dat werd verder onderstreept met het bejubelde album ‘River of Silver’ dat in 2018 verscheen. In 2021 verscheen het tweede studio album ‘Slow Coming Alive’, dat een beeld laat zien van een volwassen songwriter en een pracht van een zangeres die in haar liedjes vaak heel persoonlijke onderwerpen bezingt, soms met de door haar zo geliefde natuur als achtergrond. Alex Jønsson is op zijn beurt niet zomaar een gitarist. Naast Klippel is hij ook actief in bands als I Think You’re Awesome en Bagland en brengt hij ook onder eigen naam albums uit. In Denemarken wordt hij hoog geprezen als jazz gitarist met een heel eigen originele aanpak. Zijn kast staat vol met nominaties voor Jazz awards. Het laatste album dat hij uitbracht was het vorig jaar verschenen album ‘Heartland’ met I Think You’re Awesome.
De kok van De Amer had ratatouille gemaakt voor Mirja Klippel en Alex Jønsson en terwijl het duo het zich liet smaken druppelden de eerste gasten de kleine zaal binnen en zochten een plek nabij het podium. Wat opviel was dat er geen microfoon te bekennen was. Het enigste dat deze avond versterkt zou zijn was de elektrische gitaar van Jønsson. Zo dicht mogelijk bij het podium nam iedereen plaats en even later verscheen het duo en zette ‘No Hunter’ in. Heel klein en onmiddellijk erg mooi, was dit een mooie kennismaking met de fijne stem en de waldzither, een van oorsprong Duits snaarinstrument, en het inventieve gitaarspel. Het was het begin van heel veel moois op dit eerste concert van een Europese tour. In ‘Sapiens’ werden nog meer facetten onthuld. De delicate samenzang van beide in dit iets meer uptempo was aansprekend, helemaal omdat nog wat extra robuustheid gaf en het nummer werd gelardeerd door mooie gitaaraccenten. Het was onmiddellijk al mooi, maar hierna werd het magisch. In ‘Pearls’, heel intiem en heel gevoelig over angsten zong Kippel prachtig en met een mooie opbouw waarin het steeds vlotter werd was dit een nummer om je aan over te geven. Juist het onversterkte versterkte de luisterervaring, want iedereen spitste nog extra de oren, om maar niks te missen van deze intrigerende tekst. Het is een nummer van haar laatste album, en erna komt op de plaat het titelnummer ‘Slow Coming Alive’. Die volgorde werd ook aangehouden op het podium in de kleine zaal. Dit nummer evenaarde of zelfs overtrof ‘Pearls’ in schoonheid. Traag en intens is dit een song over jezelf vinden. Elk nummer gaat over haar eigen ervaringen, maar veel vrouwen en zelfs veel mensen zullen zich herkennen in dit thema hoe je van afwachten veel meer je eigen lot in handen kunt nemen. Voor nog een titelnummer ‘River of Silver’ legde Klippel de waldzither aan de kant voor haar gitaar. Een nummer met een prachtig contrast waarbij het ruimtelijke gitaarspel van Jønsson openheid schept. De pauze kwam met ‘Low Tide’ nog zo’n klein nummer over de west kust van Denemarken dat erg mooi wordt uitgebouwd en mooi sensibel was. Na de pauze begon het rustig met weer die mooie zang in ‘Chains’ en het 2 stemmige ‘Jar’ een melancholische happy song. ‘Black Horse Wisdom’ en het op een gedicht geïnspireerde ‘Watching My Friend Pretend her Heart is no Breathing’ werden weer twee hoogtepunten achtereen. Een aantal liedjes kregen een uitgebreidere aankondiging waarin Klippel wat van haar inspiratie vertelde vaak aangevuld door Jønsson. ‘The Beer’ was er één van. Dit slotnummer kwam tot haar in een droom over een beer. De droom eindigt als ze in een donkere kamer terecht komt op de vlucht voor de beer. In het donker ziet ze dan ineens twee beren ogen haar aankijken. Erg mooi en met steeds meer zeggingskracht. Na het dankwoord twee liedjes als toegift. Een nieuw nummer, The Worsed Love’ dat op een toekomstig album moet komen en waarin het publiek meezong en in het Fins ‘Pinta’ waarbij opvalt hoe anders een artiest kan zijn tussen zingen in het Engels en zingen in je moedertaal, want dit was een stuk brutaler. Wat fijn is het toch dat je dit soort fantastische muziek kan beluisteren gewoon in een boerderij in een klein dorpje in Drenthe. Volgende keer verdient Mirja Klippel een stampvolle grote zaal in De Amer voor haar melancholische America en Scandinavische folk.