GRONINGEN – Er is altijd een twijfelaar in het publiek. De man verkondigde na het het optreden van Little Mazarn in Vera in Groningen dat hij het mooi vond, maar om nu een hele plaat op te zetten. Dat lieten omstanders zich niet vertellen. Dat was prachtig om dat te doen. Gewoon intensief en ongestoord luisteren naar deze Texanen was een ervaring die aan te raden was. Little Mazarn is het project van Carolina Chauffe op zang en knopjes, Jeff Johnston op de zingende zaag en het harmonium en Lindsey Verrill op cello, zang en banjo. Eigenlijk leent de experimentele folk met invloeden van Americana van Little Mazarn zich ook daar uitstekend voor. Het is prachtig op het podium, maar ook in een rustige kamer, luie stoel en je laten meevoeren door de inventieve muziek van deze band. Het is muziek die wat van de luisteraar vraagt, maar ooh zo veel moois terug geeft.
Groningen is geen onbekende stad voor Lindsey Verrill. Ooit stond ze met een andere band op Take Root. Haar eigen project Little Mazarn was echter nog nooit in de Martinistad te bewonderen op een podium. Little Mazarn bestaat uit drie zeer ervaren muzikanten uit Austin. Lindsey Verrill stond met haar cello, banjo en zang vele grote namen, zoals Patty Griffin bij en maakt nu ook deel uit van de band van Garrett T. Capps. Jeff Johnston is een virtuoos op de zingende zaag en ook veel gevraagd bijvoorbeeld als begeleider van Bill Callahan en Carolina Chauffe maakt ook zelf onder de naam Hemlock fantastische muziek en bracht recent de EP ‘Orange Streek Glow’ uit en zou best ook onder eigen vlag nog eens naar Nederland mogen komen. Het trio toert momenteel met het derde studioalbum ‘Mustang Island’. Voor dit album is de inspiratie rouw. Rouw, weemoed en verdriet zijn belangrijke menselijke emoties, aldus de band. Die thema’s worden onderzocht op het nieuwste album.
Een donkere cello neemt traag een aanvang als met ‘The Golden Hour’ een intens uurtje Little Mazarn een aanvang neemt in Vera. De prachtige stem van Verrill voegt zich bij haar cellospel voor ook de rest van de band zich aansluit. Een karakteristieke opening en het begin van nog veel meer moois, maar muziek die aandacht vraagt en inspanning van de luisteraar. Het trage ‘Lightning in the Water’ is erg intens en in de zang wordt het ijler, als Verrill en Carolina Chauffe hun stemmen laten samenvloeien. Het titelnummer van het laatste album ‘Mustang Island’ is heel erg fijn. Rustig gaat het van start, maar bouwt mooi op met de zingende zaag en pikt het tempo een beetje op, terwijl het toch een soort eenzaamheid blijft vertolken. Het nummer laat de emoties als golven stuk slaan op de kust en dat wordt in dit nummer mooi vertolkt. Op het podium geeft Lindsey Verrill weinig achtergrond bij haar nummers, maar blijkt wel, bij gelegenheid een prima prater en frontvrouw. Ineens duikt dan een man op het podium op. Hij pakt een viool. Geen aankondiging, maar iedereen herkent Garrett T. Capps die zijn snaartje bijdraagt aan het prachtige, beetje spookachtige, ‘Halloween Walk’ dat de emotie volledig pakt en het nummer imponeert. Dat doet ook ‘The Cloud and the Snail’ dat traag en gevoelig is, met prima synths van Chauffe en mooie samenzang in dit nummer over de verschillende perspectieven van de fragiliteit van de slak en het weidse perspectieve van de wolk als Little Mazern het nummer gebruikt om de redenen van het leven en de impact daarvan te verwoorden. Voor ‘Lonesome Dove’ legt Verrill haar cello weg en pakt de banjo en ook dit kleine nummer is zo mooi met die prachtige kwetsbaarheid, mede door de accenten die Jeff Johnstone op de zingende zaag toevoegt. Dan komt het einde in zicht met het nieuwe ‘Freebleeding at Schlitterbahn’ en het prachtig gekozen ‘Vermont’. Dit laatste nummer, want nog één keer al dat moois dat Little Mazarn te bieden heeft samenbrengt gaat over nostalgie naar die mooie plaatsen, als Vermont of Vera, die je achterlaat met een bitterzoet gevoel en waar je eigenlijk ook direct weer naar terug verlangt. Gelukkig zijn er dan albums, die je in alle rust mee kunnen voeren naar de wereld van dit trio en de diepe emoties die ze beroeren voor ze terug zijn in Vera.