LEEUWARDEN – Even zocht Lars Kroon een moment voor zichzelf. Op de rand van het podium nam hij zijn gitaar en sloot de buitenwereld af. Zijn handen streelden de snaren en mentaal en muzikaal leek hij zich gereed te maken voor de eervolle taak om op het prestigieuze Troubadour Treffen in de Prinsentuin in Leeuwarden de openingsact te zijn. Vele grote namen stonden al op dit festival. Armand, Anneke van Giersbergen, Jeangu MacRooy en Lucas Hamming maar ook plaatselijke helden als Esther de Jong, Amarens de Boer en Else Lena om maar een minimale greep uit de alumni van dit festival te doen. Een festival dat absoluut meer ondersteuning verdiend tegenwoordig, want ook nu bleek het een publiekstrekker en genoten de toeschouwers van het aanbod in de muziekkoepel, maar trok het ook bezoekers van ver buiten de Friese hoofdstad. Lars Kroon was één van die namen die het volk trok. Fans, mensen die halverwege de show zich niet langer bedwingen om te vertellen dat ze laatste dagen thuis weer intensief naar hem hadden geluisterd.
De loopbaan van Lars Kroon kent vele kronkels. Aanvankelijk speelde hij in bekende formaties als Go Back to the Zoo en St. Tropez. Het eerste eigen project was Lars and the Magic Mountain. Onder die noemer werd het album ‘Everything Looks Good From Here’ uit gebracht. De Corona periode zetten hier een streep door, maar Kroon vond zichzelf opnieuw uit als Toverberg en produceerde de albums ‘Happy Life’, ‘Tranen in de wind’ en meest recent ‘De rusteloze materie’. Belangrijke wijziging was dat de zanger van het Engels naar het Nederlands switchte. In 2023 kende Toverberg een enorm succesvolle Popronde en was hij één van de meest gevraagde acts. Nu staat hij gewoon onder eigen naam op het podium, hoewel het eigenlijk nog vooral veel Toverberg materiaal is wat hij bracht op Troubadour Treffen.
Hoe kun je beter een optreden openen dan door te ‘Dromen’. ‘Dromen’ was ook een song die kenmerkend was voor de rest van de show. De zanger, solo met zijn gitaar, die met zijn nummers tot de essentie probeert door te dringen en eigenlijk alle franje daarbij overboord heeft gezet. Het zijn bespiegelingen over het mens zijn. De mens die droomt, die wakker is, de lief heeft, maar ook tekortschiet. Het bestaan in al zijn mooie en lelijke facetten, zoals de prachtige blauwe antieke brommer die een toeschouwer prominent aan de ene kant van het podium parkeert. Daarop aangesproken door een Troubadour Treffen medewerker, begrijpt hij de situatie. Keert zich om en parkeert hem, terwijl de medewerker het hoofdschuddend aankijkt en het er maar bij laat, aan de andere kant, waar het het hele festival als rekwisiet dat in de weg staat, bekoort met zijn oude charme. Qua stijl kom je als man met gitaar al snel in de folk en de Americana en daarvan zijn ook zeker elementen te beluisteren. Dromen worden weggeblazen in een orkaan, met ‘Oog van de Orkaan’ werd het net weer wat energieker en bewees Lars Kroon ook een zeer vaardige gitarist te zijn. De eerste keer dat de zanger echt het woord nam en inhoudelijk een uitleg gaf over een nummer was bij ‘Dood Paard’. Het nummer is een gedicht van Gerrit Achterberg, een dichter die de Neerlandicus in Lars Kroon aanspreekt, maar dan gecombineerd met de geest van ‘Paard in de Gang’ van André van Duin. Een schitterende, soms wat bozig overkomende, song, die stevig, welhaast rockend, ten berde werd gebracht. Voor wie nog niet wakker was na de regendruppels die heel soms, kort, even het festival kwamen zegenen. Met ‘Brugwachter’ werd het even weer iets ingetogener. Cancelen, één van de te pas, maar nog vaker te onpas gebruikte woorden die deze tijd kenmerken, is het onderwerp van ‘Het Hek is van de Dam’. Een prachtig impressionant nummer, dat steeds urgenter wordt en ook steeds fraaier. Mooie tegenhanger is dan ‘Beest’, het recent als single uitgebrachte lied voelt lieflijk en kenmerkt zich door fraai gitaarspel en in deze geest is ‘Tranen in de Winter’ vrolijk. Het is ook één van de nummers met een fraaie tekst die het luisteren waard is en om goed te herkauwen over wat nou is gezongen en wat dat te betekenen heeft. Als Kroon ‘Spaar’ inzet, wordt het ineens reuze druk voor het podium. Zou de fanclubbus met vertraging zijn gearriveerd? Nee, het is een wandeltocht en Kroon is zo vriendelijk om het wandeltempo lekker aan te geven met een stevige doorstap nummer met heerlijk felle accenten. Ingetogen sluit Kroon af met ‘Wakker’. Een mooi optreden, een echte troubadour. Even later is hij te zien in de omgeving, hij kijkt bij de vijver, loopt een rondje, gooit de gitaar achter op zijn rug en terwijl de tweede act op het podium zijn best doet verdwijnt Lars Kroon in de verte in de Prinsentuin. Wellicht haast hij zich om de wandeltocht nog in te halen, terwijl het publiek mag na denken over zijn liedjes en teksten. Wellicht is hij ook gewoon een troubadour op weg naar een nieuw publiek om te vermaken.