GRONINGEN – Wie het nieuws volgt ziet enorme rijen op Amerikaanse vliegvelden. De Verenigde Staten ligt ernstig met zichzelf overhoop en er lijkt vooral veel lelijks uit het land te komen op het moment. Om 11:00 uur landde het bewijs dat dat niet geheel waar is op Schiphol. Kyshona Armstrong zette voor de derde keer in zo’n anderhalf jaar tijd voet op Nederlandse bodem. Verzamelde haar reisgerei en nam een uurtje in de wachtkamer plaats om te wachten op Raevennan Husbandes. Haar gitarist kwam vanuit Londen om met Kyshona op toer te gaan. Met zijn tweeën reisden ze verder naar Beilen waar gastheren Marieke en Arnold van huisconcertenserie Slow Turning het duo gastvrij opving. Direct constateerden zij dat na een zware reis het geen verstandig idee was om ook nog naar de Lutherse Kerk in Groningen te rijden en dan ’s nachts weer terug voor een concert. Met zijn vieren werd dus de reis verder gezet. Met succes, want de eerste bezoekers zagen in een donkere Haddingestraat nog net de artieste terug komen na een maaltijd in de stad bij het podium. “Dat was haar toch?” Inderdaad alle ingrediënten waren aanwezig voor een prachtig optreden onder de vleugels van Spot.
Kyshona kwam in Nederland onder de aandacht toen het Groninger Americana festival Take Root haar contracteerde in 2024 en haar een mooie plek in de line up gaf en daarna werden ook andere Nederlandse podia aangedaan, bijvoorbeeld De Amer in Amen. Dat was het gevolg van het uitkomen van de schitterende plaat ‘Legacy’ wat niet alleen een heel intieme familiegeschiedenis is, maar tegelijkertijd ook prachtige waarheden en universeel van toepassing zijnde zaken benoemd. De loopbaan van Kyshona Armstrong begon in de kerk. Wie haar zangstem hoort zal dat onmiddellijk herkennen, echter wordt toch op het verkeerde been gezet. Armstrong was namelijk het onopvallende timide meisje achter de piano en vond pas later haar stem. Haar debuutalbum ‘Go’ verscheen in 2014 en hierna bracht ze ‘The Ride 2.0’ uit in 2017 en ‘Listen’ in 2020. Het titelnummer van dat laatste album werd een lijflied voor velen die streden tegen discriminatie. Daarna bracht ze haar eigen familie geschiedenis tot leven op ‘Legacy’, waarvan inmiddels ook een live versie met alle verhalen is uitgebracht, met haar heerlijke combinatie van soul, gospel, blues en Americana. De eerste keer in Nederland was Ellen Angelico haar uitstekende begeleider, maar nu liet ze zich vergezellen door de even vakbekwame Rae Husbandes die haar eigen muziek uitbrengt, maar ook vaak speelt in diens van anderen zoals Julian Taylor, The Levellers, Paul Liddel, The Unthanks, Lisa Hannigan en de Moulettes.
De geanimeerde gesprekken in de Lutherse Kerk vielen stil op het moment dat het licht dimde en Kyshona uit de coulissen op het podium verscheen. Het zou geen entertainment worden, gaf ze als bijsluiter mee aan haar publiek, maar veel meer een gesprek, een uitwisseling van emoties, waarbij ook van het publiek het nodige werd verwacht. Dat begon met ‘On The Line’. Kyshona zette solo in, voor Husbandes bijviel. Een mooie opening, waarbij onmiddellijk de zang zeer aansprak. Die prachtige zangstem speelde ook een hoofdrol ”The Echo’. Een heerlijke song, waarin ze haar familiebanden neerzette en dat mede gaat over de kracht en doorzettingsvermogen van haar voorouders en hoe dat door zal echoën door de generaties. Een thema dat vaker voorkomt dat en mooi prominent werd gebracht in dit heerlijke nummer. In haar leven spelen naast haar nog niet zo heel lang gelden overleden moeder Bettye nog tal van andere krachtige vrouwen een rol. In haar prilste jeugd waren zelfs haar overovergrootmoeder, die 115 werd en haar op 105 jarige leeftijd overleden overgroot moeder nog aanwezig. Deze vrouw met prachtig haar lag in bed ‘Waitin on the Lawd’ op haar laatste kwetsbare dagen en is gevoelig gevangen in dit nummer met een wat donkerder randje en haar beide grootmoeders werden belicht in de aankondiging voor ‘Whispers’ dat ook zo fraai was, met niet de enige keer zeer sterk gitaarspel van Rae Husbandes die ook als tweede stem echt wat bijdroeg aan het geheel. Hoewel Kyshona nu woont en werkt vanuit Nashville. Tennessee, komt ze uit South Carolina. Daar vertrok ze al snel om via Georgia en New York er uiteindelijk, wijzer en beter als mens, terug te keren en dat bezong de zangeres heerlijk in ‘Carolina’. Via het kalme ”Night Time Animal’ eindigde de eerste set bij ‘Elephants’ krachtig en soms destructief, maar ook gevoelig en zorgzaam, een omschrijving die ook op haar voorouders van toepassing is. Elk liedjes was voorzien van een prachtig verhaal waarbij regelmatig inderdaad dat gesprek met de zaal werd aangegaan. In haar zang wisselt ze gevoeligheid en robuustheid af, maar weet het steeds bomvol emotie te stoppen. Na de pauze werd vrolijk doorgegaan op het ingeslagen pad met een uitstekende set opbouw en steeds meer en vaker publieksparticipatie. Even leek een onwillige gitaar roet in het eten te gooien en begon ze akoestisch, maar halverwege ‘Fear’ functioneerde ineens alles weer. Na het rustige, maar intense ‘Out Loud’ en de oproep om te luisteren in ‘Listen’ schitterde het duo weer fenomenaal in de positieve vibe van ‘Covered’, een eerbetoon aan overbuurvrouw en oppas Miss Ann, waarvan ze heel veel had geleerd aan wijze lessen en om ook haar eigen stem te krijgen en zich te kunnen uiten, maar ook om een goed mens te zijn met oog voor anderen. Het laatste deel van het optreden waren louter fantastische songs met het uptempo ‘Marching On’ en het steeds urgenter wordende ‘More in Common’ over dat het belangrijk is te zien dat we meer overeenkomsten hebben dan zaken die ons scheiden. Het eindigde met ‘Same Blood’ waarna het publiek massaal op stond voor een dik verdiende staande ovatie en Kyshona nog solo een toegift gaf. Dit zijn van die concerten die je bijblijven, dit was menselijk, warm, helend maar vooral prachtig.