GRONINGEN – Een dochter trakteert haar vader voor zijn verjaardag. Kaartjes voor Julianna Riolino in Vera. Mooie plekken vlak voor aan bij het podium en pal voor het einde van de show als papa druk staat te filmen duikt de zangeres onverwacht vlak voor hem op en zingt in de camera. Wat wil je nog meer voor je verjaardag. De Canadese is geen onbekende in Vera in Groningen. Julianna Riolino was reeds eerder te gast in de Groningen popclub, Twee jaar geleden bijvoorbeeld was ze ook in Vera. Riolino maakt deel uit van de band van Daniel Romano. De laatste keer dat hij in Vera optrad, verzorgde Riolino niet alleen haar rol in zijn band, maar stond ook als voorprogramma op de planken in Groningen. Dat was een optreden dat smaakte naar meer, ook door een begeleidingsband met daarin Daniel Romano en Carson McHone ( die zelf na de zomer ook in Vera staat ). Dat meer kwam er. Nu onder eigen vlag en met eigen band. Op haar sociale media plaatste Riolino al een foto, met het onderschrift: “Op naar Groningen” en even later een filmpje op het dak van Vera. Het werd een zeer prettig weerzien.
De connectie met Daniel Romano werd al aangestipt. Al een flink aantal jaren maakt Riolino deel uit van de band van de Canadees, maar langzamerhand begint ze ook steeds meer stapjes op haar eigen pad te zetten. Dat begon met haar solo EP ‘J.R.’ in 2019 en dat werd gevolgd door haar eerste album ‘All Blue’ in 2022. De periode voor ‘All Blue’ is belangrijk voor dat album en voor de hele richting die de muzikale loopbaan van Riolino neemt. In die periode helpt ze bij het restaureren van de glas-in-lood ramen van St. Michael’s Cathedral in Toronto. Het werk geeft haar een nieuwe kijk op het leven, waarin ze beseft dat we allemaal ons best doen, met meer of minder succes, om er wat van te maken in ons bestaan en daarbij ook fouten maken, maar dat het gaat om persoonlijke groei. Deze visie neemt ze mee in haar muziek. Dit komt ook terug op haar tweede album ‘Echo’s in the Dust’. De plaat verscheen in 2025 en wordt dit jaar ook als extra luxe versie uitgebracht. In haar muziek speelt Americana een belangrijke rol. Daar ligt haar inspiratie. Ze combineert dat echter vrijelijk met tal van andere invloeden. Met succes, want het album is ontvangende met lovende kritieken en toont een artiest die steeds meer en meer haar eigen weg weet te vinden en het publiek mag mee op die reis via haar prachtige liedjes op het podium of op de plaat.
Buiten in de Oosterstraat voor Vera begint het langzaam te schemeren als Julianna Riolino met haar band met onder andere Matthew Kuester op bas op het podium alvast een voorschot neemt en ‘Full Moon’ inzet. Een felle drum en scherp gitaarspel dienen om direct de vaart er in te krijgen in een prima uptempo openingssong die haar publiek onmiddellijk bij de les roept. Kan het mooier, zeker weten, want ‘Hark’ dat naadloos overloopt in ‘On a Bluebird’s wing’ is prachtig. Het begint rustiger en met veel melancholie in ‘Hark’, mede dankzij de pedal steel, waarbij de zang van de frontvrouw uitstekend tot zijn recht komt. In haar zang is ze gedreven en straalt oprechtheid uit. Je wilt haar onmiddellijk geloven, Dat neemt het tempo toe en stroomt de band ‘On a Bluebird’s wing’ in dat een stuk robuuster is, maar even sterk. Die zeggingskracht blijft in ‘Like a Rembrandt’. Een verhalende song vol nostalgie. Een liedje over dat we zaken vaak als vaststaand beschouwen, maar dat gegeven staat persoonlijke ontwikkeling in de weg. In haar aankondiging tilt de zangeres nu en dan een tip van de sluier op over de betekenis van een liedje, maar vaker zoekt ze de verbinding met het publiek door de mensen zaken te laten herhalen die ze voorzegt en dat doet Vera graag. ‘Running’ ligt in betekenis dichtbij ‘Like A Rembrandt’, ook dit is een song over het overwinnen van hindernissen om te kunnen groeien en je ontwikkelen. Een lied dat steeds mooier wordt door die gedreven zang en prima werk van de ritme sectie. Even een stap terug voor ‘Smile’ dat rustiger en gevoeliger is en dan weer overgaat het vlottere ‘If I Knew Now’ . Het hele concert is mooi, maar naar het einde wordt het prachtig. Het rustige ‘Archangel’ glijdt als een ijsberg rustig door tot het overgaat in ‘Long Feeling’ dat een stuk steviger is. ‘Queen of Spades’ wordt aangekondigd als het meest country nummer van de set en inderdaad, Riolino roept de country zangeressen in haar op die haar jeugd muzikaal kleurden en laat deze track druipen van melancholie tot het overgaat in het even mooie meer rockende en aanstekelijke ‘Lone Ranger’. Dan heeft ze nog twee bangers voor de afsluiting met ‘It’s a shakedown’ en vooral het fenomenale ‘Seed’, waarin ze nogmaals terugkijkt op de dingen, zoals bijvoorbeeld een relatie, die haar tegenhielden of haar voor vanzelfsprekend beschouwden. Een prachtig optreden, dat eigenlijk een toegift verdiende. Een Veraan staat nog hoopvol voor het podium als de DJ alweer draait en het zaallicht aangaat. “Er staan nog twee toegiften op de setlist”, stamelt hij. Julianna Riolino schiet al langs het podium op weg naar de merch tafel. De toegiften houdt Vera tegoed.