MOARRE – De zon lichtte de witte kerktoren van de St. Johanneskerk in Moarre uit boven een groot veld zonnebloemen. Het leek Van Gogh in Frankrijk, maar in de kerk wachtte Immen met haar dromerige Fryske liedjes op een dag die voor het eerst eigenlijk weer aangaf dat Augustus vordert en de herfst al weer voorzichtig om het hoekje gluurt. Zover is het nog niet, maar nu en dan teisterde, of moeten we na de droogte van de zomer zeggen, zegende de regen het Friese land tussen overvloedige gulle zonneschijn. In de kerk is het rustig. Een kunstenaar is druk aan het werk en trekt een enkele toeschouwer. Daarachter is soundcheck gaande van Immen. Het duo Clasine Haringsma en Thijs Kuijken werkt zorgvuldig aan de perfecte sound voor dit optreden. Er wordt geluisterd, dan stapt de één, dan de ander de kerk in om het maar het precies in orde te krijgen. Uiteindelijk wordt er maar een vroege bezoeker gevraagd hoe het klinkt. De man is tevreden. “Ook de balans?” Zeker, het duo heeft het precies goed en met een goed gevoel verlaten ze het podium als de kerk langzaam volloopt.
Clasine Haringsma, geboren in een miniem gehuchtje bij Grou, is al jaren bezig met haar muziek. De omslag kwam toen ze haar Friese roots achter zich liet en zich vestigde in Utrecht. Frysk is de taal die voor haar intiem voelt, nabij en waar ze zich heel persoonlijk in kan uitdrukken en dat zal in den vreemde het gevoel van thuis hebben opgeroepen. Nu en dan maakt ze een uitstapje naar het Engels, dan zijn de onderwerpen vaak wat algemener. Immen is al jaren een vaste waarde, des te vreemder was dat er eigenlijk nog nooit een album van haar was verschenen. Dat album liet op zich wachten, omdat niet alleen Haringsma zich nu en dan liet afleiden door andere passies, maar vooral omdat het punt nog niet was bereikt dat ze Immen daar klaar voor vond. In 2025 verscheen dan eindelijk haar debuutalbum ‘Nimmen’. Een album dat ze prompt vergat mee te nemen naar Moarre, maar wat, als het mogelijk was, ze persoonlijk kwam bezorgen. De Friezin om utens was tijdelijk in de provincie neer gestreken. Dit optreden, maar ook de schrijfsessies waar ze momenteel in zit, staan in het teken van de Tsjerketour. In 2027 trekt Immen langs een tiental prachtige kerkjes om haar folk of slowcore werk te laten horen in de voetsporen van onder andere Mayte en Esther de Jong. De begeleiding deze dag was in handen van de Fries zingende, uit Brabant afkomstige, maar eveneens in Utrecht wonende Thijs Kuijken, die zelf ook regelmatig op het podium staat als de intrigerende singer songwriter I Am Oak.
Alsof ze de dag had aangevoeld begon het optreden met ‘Hjerst’. Solo werd het dromerige en ongehaaste nummer over de herfst ingezet. Een nummer dat aanvoelt over weer naar binnen keren, het afsluiten van de zomer en sluiten van de luiken, maar eigenlijk een metafoor is waarbij het vallen van de bladeren gaat over het loslaten van zorgen. Een mooie opening, helemaal toen de toetsen van Kuijken bijvielen en er mooie harmonieën te beluisteren waren. In dit kader bleef het doorgaan. ‘Rein’ pikte het tempo wat op, een nummer over regen en een zwaar gemoed, was net wat steviger en weer was er die prachtige samenzang van twee stemmen die elkaar vonden in de klankkast, die elke oude kerk nou eenmaal is, en daar ook mooi gebruik van maakten. Nu en dan pakte Immen er een nummer uit om wat verder uit te diepen in haar rustige aankondigingen. Ze mag daar nog best wat zekerder van zijn, want ze kan met een paar woorden prima een lied neerzetten. ‘Sinne’ gaat over iemand willen helpen, die soms die hulp niet accepteert of niet realiseert dat er ondersteuning nodig is. In je gedachten kun je dan altijd nog spreekwoordelijke zonnestralen sturen. In het begin van ‘Sinne’ was het wat zoekende, het mocht echt wel wat brutaler, zelfs naar de ingetogen Immen normen, maar op het moment dat het daadwerkelijk gebeurde werd het onmiddellijk prachtig. Haar zang werd met die gevonden overtuiging fantastisch en deze track heeft een zeer fraai outro, waarbij het langzaam wegsterft. De kerkklokken van de St Johannreskerk lieten zich horen halverwege het Engelse intermezzo tijdens ‘Wave’. Nummers die net even anders aanvoelen, maar niet minder mooi zijn. ‘Wave’ was vlot en beide op het podium hadden eigen zanglijnen die mooi elkaar los lieten en dan weer bijeenkwamen. ‘Clay’ viel dan weer juist op door prima spel op toetsen en gitaar. Hoogtepunt van het optreden was ‘Sweve’. Iedereen kent wel dat verlangen om als een vogel te zweven. Een nieuw nummer, waarin de dromerigheid wordt los gelaten, vaak contrasteren sound en onderwerp mooi met elkaar, en hierin zong Immen wat nadrukkelijker en met meer kracht. Eigenlijk was het hele einde van het optreden prachtig, want ook ‘Fryske Sad Song’, ondanks nadrukkelijk gebruik van een backing track, was heerlijk weemoedig en er werd afgesloten met ‘Ghalid’ een dromerige gevoelige, iets meer uptempo song over haar pony, waarvan het gemis nog voelbaar was. Immen maakte reclame voor de reeks optredens van de Tsjerketour, waar ze vast en zeker ook in een kerk in de buurt staat ergens in Friesland en met nieuw materiaal, het vast en zeker weer prachtig wordt.