GRONINGEN – Hoe actueel wil je een band hebben. Slechts enkele dagen na de moord op Renee Good vertrok Humbird uit Minneapolis voor een lang naar uitgekeken Europese toer. Terwijl vrienden en familie de ijzige kou trotseerden om te protesteren tegen het beleid van de Federale overheid en de aanwezigheid van ICE in hun stad en om hun buren en vrienden te beschermen, reisden Siri Undlin, Nate LeBrun en Pat Keen naar Europa waar ze op afstand de ontwikkelingen volgden. Kennisnamen van de moord op Alex Pretti en eigenlijk ook gewoon op de straat naast hun vrienden wilden staan. Het was een terechte rode draad in het optreden van de band in Spot / Der AA Theater in Groningen, waar toch vooral de prachtige muziek van Humbird op de voorgrond stond. Een contradictie tussen het warme bad dat de Groningers voor de band hadden en het ijskoude karakter van de Amerikaanse politiek
Humbird stond voor de eerste keer in de stad Groningen. De formatie rondom Siri Undlin bracht in 2019, na een eerdere EP, de debuutplaat ‘Pharmakon’ uit. Alternatieve experimentele folk die prachtig werd verweven tot liedjes die indruk maken. In 2021 werd hier een vervolg aan gegeven met ‘Still Life’ en momenteel toert de band met de albums ‘Astrovan’ en het album ‘Right On’ waarvan helaas alweer de laatste CD in Groningen over de toonbank ging. Het is een album dat onzekerheid en twijfel viert. Emoties waar je niet bang voor hoeft te zijn en die zich op de plaat in tal verschijningsvormen uiten. Boosheid, schurende liefdesliedjes en politiek gedreven songs die de huidige maatschappij ter discussie zetten, zoals natuur verloren laten gaan voor de winst van grote bedrijven. In Groningen, het gezelschap doet ook nog Clouso in Meppel aan, stonden de liedjes van dit laatste album centraal.
Het eerste wat klonk op het podium was de bas van Pat Keen, met daarover heen de stem van Siri Undlin als ‘Pharmakon’, op de setlist liefkozend omschreven als ‘Pharmy’, wordt ingezet en even later ook de gitaar van de zangeres en de percussie van drummer Nate LeBrun zich erbij voegen in een mooie uptempo opening. Direct is het heel mooi en het rustige edoch robuuste ‘Cornfields and Roadkill’ groeit dan al direct uit tot een eerste hoogtepunt, waarbij de zangeres laat zien dat ze niet alleen een stem heeft die de emotie ook goed weet te vangen, maar ook als gitarist haar mannetje staat. Dat wordt nog eens onderstreept in ‘Plum Sky’ dat een mooie opbouw heeft en steeds steviger en steeds intenser wordt. In ‘Right On’ dat hierop volgde werd het wederom erg mooi, met prima percussie van LeBrun welke het nummer kracht meegaf. Een nummer over het feit dat af en toe het bij het verkeerde end hebben, ook een bron van wijsheid kan zijn. Niet alle maar een aantal nummers werd voorzien van een prima introductie. Voor ‘Child of Violence’, een nummer dat eigenlijk door ziekte niet helemaal binnen het vocale bereik van Siri Undlin lag en daardoor weinig aan bod gekomen was deze toer, werd na een kort overleg op het podium spontaan ingevoegd. Een nummer over kwaad zijn, een song welke belangrijk was, want ze was zo boos, vertelde de artieste die haar aankondiging besloot met een zeer welgemeend “Fuck Trump, Fuck ICE”. Die oprechte boosheid tilde dit nummer naar grote hoogten met die krachtige emotie. Mooi en gevoelig was daarna ‘Quickest Way’. Een backing track is een handig hulpmiddel, maar moet niet de overhand krijgen. Dat was op het randje bij ‘Ghost on the Porch’ waar uit de synths een haast Oosters ritme werd gefabriceerd, maar gelukkig woog de zang en het mooie spel in dit uptempo nummer zwaarder. Prachtig was ‘How Many’ een liedje geschreven in het vliegtuig naar Europa met de dood van Renee Good, niet ver van waar Undlin woont, nog vers in het geheugen. Bijna klaar omschreef de zangeres deze song, maar je proefde de emotie. Soms was het ook wat luchtiger. Haar vriend die voor het eerst Starlink zag voorbij komen en dacht dat de aliens gearriveerd waren, vormde de inspiratie voor ‘Hey Big Dipper’ en ‘Moonlight & Tobacco’ vormde een rustpunt in deze mix van oude en soms heel erg nieuwe liedjes, net als ‘Make Believe’. De traditionele folksong ‘Bury me on the lone Prairie’ is met wat tekst ombuigingen tot een liefdesverklaring geworden voor de prairie die soms zo onbewoonbaar lijkt en hard is voor iedereen die er leeft, maar ook zoveel schoonheid heeft te bieden. In deze soundscape wordt het landschap waarin Siri Undlin is geboren tot leven gebracht. Het eindige kalm met ‘Song for the Seeds’, maar het applaus was ovationeel. Als toegift een slaapliedje, maar dan als ode aan de ochtend. Een geweldig optreden, met een band die prachtig op elkaar is ingespeeld en met de actualiteit als prangende extra factor was dit fantastisch mooi.