GRONINGEN – Het is een dik kwartiertje voor de Lutherse kerk in Groningen zijn deuren zal openen. Uit de richting van de Vismarkt komt een groot gezelschap al geanimeerd keuvelend aanlopen door een duistere Haddingestraat. Het is gezellig. Als ze vlakbij zijn is te herkennen dat het een aantal SPOT medewerkers met de Isbells zijn. Een kleine doorgang naast de kerk is de flessenhals waardoor de groep verdwijnt en even later de gastvrouw van Spot uit opduikt. Het kan een minuutje later worden, want de band zet nog even een allerlaatste puntje op een i. Geen probleem, helemaal omdat de zaal toch op de gepubliceerde tijd open gaat en rustig iedereen een plekje kan zoeken voor het optreden van deze Belgen, met een Nederlandse uitzondering.
De Isbells zijn al sinds jaar en dag een gevestigde waarde in de Belgische muziekwereld. De band is ontstaan toen singer-songwriter Gaëtan Vandewoude na jaren in andere bands te hebben gespeeld, eindelijk zijn eigen formatie opzette. In 2009 werd een eerste album uitgebracht ‘Isbells’. Een album dat prima werd ontvang en onmiddellijk de naam van de Isbells vestigde. Zonder haast verschenen daarna met steeds tussenpozen van enkele jaren albums. In 2012 was dat ‘Stoalin’ en in 2015 ‘Billy’. Na het album ‘Sosei’ dat in 2019 verscheen bleef het langer stil op dit gebied bi de Isbells. Gelukkig is er dit jaar een nieuwe plaat met ‘And the Noise Settles’. Wederom een laaiend enthousiaste ontvangst voor deze intieme liedjes van de band die het Vlaamse Leuven als uitvalsbasis heeft. Helaas heeft Gaëtan Vandewoude vergeten de merch in te laden voor de reis naar de bovenburen werd ingezet. Dat is jammer. Op deze plaat weet ook nu de Isbells te overtuigen met heel persoonlijke nummers waarbij Vandewoude alle deuren van zijn ziel wagenwijd openzet en uitnodigend iedereen binnen wuift. Muzikaal heeft hij eigenlijk geen genre uitgesloten en wipt de band van folk, naar soul en elke andere muziekstroming die de band maar denkt nodig te hebben om de oprechte teksten van Vandewoude zo goed mogelijk voor het voetlicht te brengen. De platen had de frontman dan wellicht niet in de auto gezet, hij had wel de deur open gehouden voor de Nederlandse, in België woonachtige, multi instrumentalist en ook een prachtige artiest onder eigen naam Chantal Acda, recent nog te bewonderen in Vera, en eveneens op vele instrumenten actief zijn broer Christophe Vandewoude. Het werd een heel intiem, maar prachtig optreden.
De opening met ‘Hold You’ kwam wat minder uit de verf. Gaëtan Vandewoude zocht, dichtbij het publiek, een plekje op om dit warme rustige nummer te brengen, dat zo wel volop zijn potentie lied zien, maar het was juist een stap te ver naar voren, waardoor de techniek niet helemaal optimaal was. Proefondervindelijk is een effectieve leermethode en in het vervolg hield de zanger hier rekening mee. Het werd eigenlijk direct heel persoonlijk. Het overlijden van een goede vriend was de inspiratie voor ‘Away You Go’, een nummer waarbij Christophe achter de drums en Gaëtan Vandewoude achter de toetsen plaats nam en in ‘A Little Bit Longer’ gaat over je kinderen zien opgroeien en de slaaproutine die veranderd als ze van kind tiener worden en het eigenlijk een eerste stap is naar je losmaken van je ouders die eigenlijk die kindertijd nog wel even willen rekken. Met een muzikale hoofdrol voor Acda op de xylofoon werd dit een heel gevoelig en persoonlijk nummer en stond je even in de slaapkamer naast die vader. Het is ook de kracht van de nummers. Het zijn onderwerpen waarbij veel mensen zich vereenzelvigen. Bijna iedereen heeft wel iemand die ons te vroeg ontvallen is of een kind dat de weg van de wieg naar de brommer te snel voor je gevoel aflegt. Muzikaal was het ook pracht. Aan alles is te merken dat het drietal prima op elkaar ingespeeld is, zoals bijvoorbeeld in het schitterende “Turtles and Birds’. Daarbuiten was het nu en dan rommelig, ook het gebruik van verschillende speellijsten waardoor er nu en dan wat onduidelijk was welk nummer moest worden ingezet en door het steeds wisselen van instrumenten waarbij Gaëten Vandewoude zijn broer vroeg of hij niet zo mooi op een ander instrument speelde in dit nummer. Het werd steeds charmant en met de nodige speelsheid opgelost, met nu en dan wat pessekweire. De nummers werden prima en inhoudelijk met daarin al de nodige sensibiliteit aangekondigd. Even freneijre met een ingetogen en solo gespeeld nummer over eenzaamheid in ‘Brown Paper Bag’ wat de opmaat naar het prachtige Big Fat & Giant’ was, een duet tussen Acda en Vandewoude waarna het taffelende ‘Four Things For Sure’ weer plaatsmaakte voor het sterke ‘What Would You Do?’ Impressionant was daarna een nummer met als aanleiding de medische situatie van zijn dochter. Dat kwam gelukkig allemaal goed, maar was in een heel fijne song aanleiding voor een beschouwing over sterfelijkheid. Via ‘Billy’ eindigde de show met het rustige ‘Elation’ en, zo verklapte Vandewoude’, direct het toegift en daarna is het ook klaar met ‘Night’. Gelukkig geen pinnekedinnen in het publiek en gul werd een mooie avond beloond met een staande ovatie alsof ze wilden zeggen: D’As in gien pan gecheite hé brie!