GRONINGEN – Een oudere heer, colbertje aan, haast zich naar de bovenzaal van De Oosterpoort in Groningen voor het optreden van Brandee Younger tijdens Rockit. De beste man hoopt nog net op tijd te zijn voor de show, maar staat ineens klem pal achter de jazz harpiste en haar begeleiders. Charmant wordt plaats gemaakt door de Amerikanen, zodat hij toch nog de zaal in kan. Daar lijkt hij genoegen te moeten nemen met een staanplaats tegen de muur, Een kleine, doch attente, persfotograaf die op de eerste rij zit ziet het en springt onmiddellijk op om de man zijn plekje aan te bieden. Menselijkheid bestaat wel degelijk nog, zo blijkt tijdens Rockit en ineens van niet de zaal in, naar prominent op de eerste rij is gelukkig nog steeds mogelijk. De man geniet overduidelijk van het optreden en blijft zitten luisteren naar de harp klanken tot het einde. Dat doen er meer, want het optreden van Younger is prachtig.
Brandee Younger ontwikkelde al vroeg een interesse in de harp. Niet het meest voor de hand liggende instrument. Na haar studie werkte ze met mensen als John Legend, Cassie, The Roots en de legendarische Lauryn Hill. In die tijd bracht ze ook onder eigen naam al albums uit, maar haar solo doorbraak kwam eigenlijk met haar derde album ‘Wax & Wane’ dat in 2016 op de markt kwam. Een album waarop ze haar innovatieve benadering van de harp liet horen en dat uitstekend werd ontvangen. Dit succes dat ze verder wist uit te bouwen met het laaiend enthousiast begroette ‘Soul Awakening’ in 2019. Hiermee was de naam van Brandee Younger gevestigd. Het intieme pandemie album ‘Force Majeure’, het voor een grammy genomineerde ‘Somewhere Different’ uit 2021 en het in 2023 verschenen album ‘Brand New Life’ zijn platen van een artieste die in de top van haar professie staat en steeds weer weet te verrassen met haar aanpak, zonder dat dit afbreuk doet aan de kwaliteit van haar werk. Het bezoek aan Rockit is mede ter promotie van haar recent uitgekomen album ‘Gadabout Season’, dat moeiteloos in dat rijtje past.
De band kwam, naast Younger waren dat Rashaan Carter op bas en Allan Mednard op drums, op gang in een stuk van die andere jazzharp grootheid Alice Coltrane ‘Rama Rama’. Zacht harptonen klonken voor de rest van de band inviel en langzaam tempo en intensiteit opvoerden in een mooi eerbetoon aan deze voorganger die zo zeer een voorbeeld voor de Rockit artieste was en op wiens harp ze mocht spelen. Daarna was het tijd voor eigen werk met ‘Unrest deel 1 en 2’. In een mooie heldere en inhoudelijke uitleg gaf Younger handvaten mee voor begrip. In het stuk gaat het over de tijd van de pandemie en hoe langzamerhand er steeds meer onrust ontstaat in de samenleving. Het eerste deel gaf dat mooi weer, maar bleef toch te lieflijk, volgens de componiste, met alleen de harp om de steeds meer tegen over elkaar staande maatschappij weer te geven en er volgde een deel twee waarin nu met Carter en Mednard deze onrust scherper wordt aangezet. Een prachtig stuk, waarin in het begin je meegenomen wordt van de gezamenlijke angst en noodzaak om wat te doen van de pandemie, naar de periode dat er toch steeds meer de scherpe kantjes beginnen te komen als er twijfel ontstaat over de aanpak en ongeloof en als dan bas en drums bijvallen wordt het fel en schuurt het het. ‘BBL’ was daarna prachtig. Een dosis funk van de bas, scherpe klanken van de drums en een prachtige opbouw met de virtuositeit van Younger op haar instrument in een rustig uit de startblokken komende compositie die al snel schitterend werd. Zo’n mooie opbouw in de stukken zag je steeds. ‘End Means’, het nieuwe album ‘Gadabout Season’ werd nu centraal gezet, begon kalmpjes, maar won aan stevigheid en dit mooie stuk werd prima ingeleid door Carter en Mednard voor Younger haar harp hierover heen liet dansen. Een hoofdrol voor Rashaan Carter was er ook in ‘Unswept Corners’ met een fijne baslijn die het nummer een wat retro gevoel gaf en tegen de R & B aanleunde. Even speelde Younger op respectvolle wijze leentjebuur bij Stevie Wonder en bracht een hele fijne en ingetogen harpversie van diens ‘If It’s Magic’. Daarna werd een dijk van een optreden afgesloten met ‘Gadabout Season’. Een nummer over het plezier in het leven blijven zien, ook al zit het even helemaal tegen. Prachtige tempowisselingen en gebracht met een mooie speelsheid en lichtheid, juist door de harp, onderstreepte dit slotakkoord nog maar eens weer hoe belangrijk het is en hoe gezegend je bent als je een degelijk concert mag bijwonen. Het was ronduit genieten.