GRONINGEN – Boris Van den Eynden spreekt even de Nafissatou Thiam in hem aan als hij zijn doelgroep ontwaart. De Borokov Borokov man trekt een ferme sprint de Oosterstraat in Groningen over als hij aan de andere kant van straat bij popzaal Vera twee heren die de pensioengerechtigde leeftijd al enige jaren hebben bereikt ziet lopen. Mannen die The Beatles in hun glorietijd zagen, meezongen met The Mama’s and The Papa’s, hallucineerden met The Doors en rockten met The Stones, kortom die er bij waren toen popmuziek werd geboren en opgeroeide. Borokov Borokov heeft nog enkele plekken op de gastenlijst over en in felle jas gehuld biedt Boris Van Den Eynden het duo aan om het concert te komen volgen. Beide Groningers staan even in dubio, nemen geen enkel risico, maar kiezen niet voor België en slaan de uitnodiging vriendelijk af. De vriendelijke geste wordt gewaardeerd, maar ja andere verplichtingen. Jammer, want daarmee loopt het duo toch een intrigerend optreden mis, waarbij de heupen nog eens flink losgegooid hadden kunnen worden.
Borokov Borokov is het project van Boris Van den Eynden en Noah Melis. Zo rond 2016 komt, dan nog een kwartet, Borokov Borokov boven drijven met hun debuutalbum ‘Eerlijk Delen’. De weirdcore synthpop van de Antwerpenaren maakt indruk, en sindsdien verschijnt een gestage stroom van albums. Als kwartet in de eerste jaren komen ‘Wachtmuziek’, ‘Enkel duetten’ en de EP ‘Los bollen’ op de markt. Daarna, terwijl het leden aantal van de band terugliep, groeide het aantal platen met onder meer ‘De Verkeerde Fout’ uit 2022. Op dit album werkte Borokov Borokov samen met Huub Prins, alias Elias Elgersma. Elgersma is ook bekend van bands als Yuko Yuko, The Homesick en verzorgde met Gonzo Bimbo in Vera het voorprogramma. Hierna volgde ‘Potatato’ en nu toert de formatie met het recent verschenen ‘World War Too’ dat in februari van dit jaar in de schappen lag van de platenzaak. Een plaat waarop collabs zijn met onder andere Personal Trainer. Emma Hessels en de prachtige Belgische Troubadour Porcelain ID, maar ook met Lézard, die met Borokov Borokov meegekomen was naar het Noorden voor een eigen show.
De show is voorbij, Boris Van den Eynden en Noah Melis zijn neergeploft achter de merchtafel als Van den Eynden een muziek journalist ontwaard. “Wees mild man, wees mild”, klinkt zijn smeekbede. Het blijkt dat niet al de knoppen, schuifjes, schuifjes en schakelaartjes en zelf de hendels en toetsen, niet direct zijn aanwijzingen volgden. Kortom er was wat technisch malheur in de indrukwekkende muzikale installatie met synts en aanverwante electro die op het podium staat opgesteld. De zorgen van de Borokov Borokov linkerhelft, zijn nergens voor het nodig. Het publiek heeft zich volop vermaakt, danste een uur lang uitbundig mee en slechts een sonische wetenschapper die een doorwrocht onderzoek heeft gedaan naar het oeuvre van de band, zal wellicht gemerkt hebben dat er iets niet in de haak was, hoewel de oplettende observant de bezorgde blikken tussen het duo zijn opgevallen. Het is echter feest in Vera dat begint met ‘Killing, Dying, Hurting Crying’, de track van het laatste album dat samen met Lézard is opgenomen. Helaas is de uitvoering zonder de Belgische collega’s. Een lekkere vlotte opening met een enorme intensiteit, die op de plaat als afsluiting dient, maar nu een overdonderend begin, onderstreept door de staatsgevaarlijke kekke dansmoves van Van den Eynden. Prachtig is ‘Slippery’ even vlot, wellicht nog net wat scherper en mooi pulserend. De vocalen zijn opgenomen, hoewel de band hier ook regelmatig zijn eigen aanvullingen op heeft in dit lang uitgetrokken nummer, wat erg goed beklijft met zijn uptempo beats wat de show in de hoogste versnelling brengt. De show gaat verder in ‘Day One’, even wat ingetogener en voor het gevoel wat donkerder en melancholischer, wat weer een andere kant van het duo toont, met de stem van Emma Hessels. De muzikale alchemie van Borokov Borokov brengt rauwe electro en synthpop, met als ingrediënten in de mysterieuze verlichte machines rock, punk, disco en nog wat toevoegingen, waarbij de band elk genre of wat voor aanduiding dan ook rustig laat voor wat het is en gewoon een eigen weg kiest. Dan volgt het heerlijke ‘Pomelo’ dat komt van ‘Potatato’ en een fraaie ruimtelijkheid heeft en mooi aanzwelt. Nu en dan schieten nummers in elkaar over, terwijl op het podium twee hardwerkende Antwerpenaren zich meer dan 100 procent inzetten in bijvoorbeeld ‘The Gist’ met een mooie baslijn. Aankondigingen zijn verwaarloosbaar als het publiek, verder danst op nummers als het verwrongen ‘The Grauwe Panter’, het stuwende en sexy ‘The Gist’ en ‘Alice’ met mooie percussie elementen. Met ‘De Hefteling’ gaat het dan richting de uitgang. Terwijl Van den Eynden nu en dan het publiek induik of juist het podium optrekt of monitoren boven zijn hoofd torst, blijft Noah Melis onverstoorbaar zijn machine bedienen en de beats produceren. Even wat meer rust en een jaren 80 soul gevoel in ‘De Hefteling’. Opvallend is dat twee van de mooiste tracks van het laatste album ontbreken deze avond. Het prachtige ‘Behind the Line’ met Porcelain ID en ‘Gone as we name it’ met Intergalactic Lovers zangeres Lara Chedraoui blijven op de plank, wat wellicht met de technische dingentjes te maken heeft. Via ‘Wassermelone’ en klinkt de stem van Chedraoui dan toch in het afsluitende ‘Alles’. Een avondje dansen dat niet is afgelopen. Een dubbele toegift met ‘Paddo’ en het in vet Vlaams ‘Godverdome’ en dan is het goed rusten met deze band die zich enorm gul toonde.