GRONINGEN – Op onnavolgbare wijze kwam het gesprek tussen de leadzanger van Welly Elliott Michael Lewis Hall en het publiek tijdens Vicefest op de Groninger lekkernij de eierbal. In De Oosterpoort in Groningen werd uiteraard de eierbal geserveerd en twee tellen later werd vanuit het publiek de zanger de eierbal, “a Scottisch egg, but better”, aangereikt. Zingen en eten is niet altijd de aan te raden combinatie, maar het smaakte ogenschijnlijk prima en Hall liet ook de rest van de band even een hapje proeven. Een rust moment in een super energieke show van deze formatie uit Southampton met een Nederlands tintje. Op keys speelt Hanna Witkamp in de formatie. Na haar afstuderen aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten ging ze studeren aan het BIMM om zich verder te bekwamen in de muziek, maar ook de wereld er om heen. Ze speelde in een band als Tin Man, werkte als sound engineer en promoter en is nu naast muzikant bij Welly ook werkzaam in de muziek als Events & Marketing assistent. Een leuke Nederlandse touch in deze typisch Britse band met zijn aanstekelijke vol gas indie rock en pop, die verder bestaat uit bassist Jacob Whitear en de gitaristen Matt Gleeson en Joe Holden-Brown,
In 2021 deed Welly voor het eerst van zich spreken en werd een single op de markt gebracht. Een jaar laten stond de band al op Glastonbury, zonder dat er nog veel was uitgebracht. Wat personele wisselingen resulteerden in de huidige line-up. Welly debuteerde met een live-plaat, ‘Welly: Live in a Village Hall’, welke begin 2023 werd uitgebracht. Veel nadruk is er bij de band op live spelen en kwam tot uitdrukking op dit album. Voor een studio album was het wachten tot 2025. Vanaf 2024 werd met een aantal singles al de aandacht gevestigd op ‘Big In The Suburbs’. Het album werd uitstekend ontvangen. Welly is, nog, niet in Nederland een grote naam, maar het is een voortreffelijke live band die heerlijk Vicefest plat speelde.
Je hebt maar één kans om een eerste indruk te maken en Welly greep op Vicefest die kans. Energiek denderde de band van start met ‘First Impressions’ dat vlot was en steeds uitbundiger en eigenlijk direct het publiek meenam in die uitbundigheid, terwijl het ook nog gewoon een prima song was. ‘Soak up the Culture’ volgde en dat was net iets robuuster, met prima zang van Elliott Hall en expressief baswerk van Jacob Whitear. Via dat nummer kwam het gesprek op de eierbal. “All Dressed up for Nothing’ was een prachtig rustpunt in de set, in Welly termen is dat overigens betrekkelijk, met in dit nummer een hoofdrol voor Hanna Witkamp en dat gaf nadien toch de mogelijk om de inmiddels aangesleepte eierbal te proeven. Dat gaf weer voldoende power om mee te springen met de band in het heerlijk ‘Skinny Boy’. Welly is een band die je helpt te ontladen. Lekker je meeneemt en je de zorgen even op zij laat leggen en voor je het weet sta je te springen of te dansen op de catchy deuntjes. Het publiek was totaal in de ban van Hall en kompanen die een uurtje escapisme boden. Even klonk Edith Piaf door Vicefest als inleiding voor ‘Shopping’. In veel nummers heeft Welly de nodige observeringen over de maatschappij, bijvoorbeeld in deze song die over onze drang gaat om problemen weg te consumeren, maar ook de klagers aanspreekt die wel al het negatieve kunnen aanstippen, maar niet zelf de handen uit de mouwen steken om het te verbeteren. Inhoudelijk werden de aankondigingen nooit, maar in de chaos op het podium en de interacties met het publiek was daar ook eigenlijk nauwelijks plaats voor. Op het podium een wonderbaarlijke choreografie, waar de band tijdens bijvoorbeeld het felle ‘Do It Again’ volledig uit zijn bol ging en onderlinge botsingen welhaast onvermijdelijk leken, maar toch feilloos de nummers werden gespeeld. De show ging via ‘Leicester Square’, waarbij eerste werd geïnformeerd welk plein in Groningen het meest naargeestig was. Een prachtige song over de leegheid van de pleinen in steden die hun functie hebben verloren en alleen nog dienen om toeristen in de gelegenheid te stellen om hun geld uit te geven. Lekkere typische Britpop en er was nog energie voor springerige afsluiting, waarbij de band nog een keer er vol inkletste bij ‘Me and your Mates’ dat super lekker en catchy was. Heerlijk bandje, dat plezier en uitstekende songs weet te verbinden met scherpe observaties.