AMEN – De geluidsman van Lost in Lona had regelmatig een verzoek aan zijn reisgenoten. Hou even je mond en luister, luister naar de stilte van het Drentse land. De band uit Bazel kwam net uit een drukke Duitse stad en genoot van de rust, een soort thuis noemde zangeres Lidia Beck het, in en om Amen. Op het moment dat de band aanschoof in de tuin van De Amer was het echter gedaan met de rust. Een geanimeerd gesprek tijdens het eten, terwijl verderop bij de entree een aantal nieuwe bankjes, gerestaureerd door de Amerianen, gretig in gebruik werden genomen en er al snel gespreken klonken over muziek en andere gewichtige zaken in het leven. De bankjes zijn echt een toevoeging voor het terras. Langzaam trok het gezelschap naar binnen toe. Voor de 35ste keer ging het binnen seizoen van start. Via een muziekenthousiasteling was Lost in Lona onder de aandacht gebracht bij het programmeursteam en die waren verliefd geworden op het duo. De invitatie werd verstuurd naar Bazel, als ze eens in de buurt waren…. Lost in Lona maakte graag even de omweg vanuit Duitsland om voor het eerst in Nederland op te treden, en waar kun je dan beter beginnen dan in het warme bad van De Amer. In verte lonkt echter ook Eurosonic / Noorderslag in Groningen als mogelijke herkansing voor de mensen die dit optreden hebben gemist.
Niet iedereen had de promo tekst van De Amer goed gelezen. Inmiddels is Lost in Lona van het duo Lidia Beck en gitarist en vocalist Konstantin Aebli gegroeid naar een volledige band. Silvan Schmidt op drums, Severin Bruhin op bas en heel recent Giovanni Vicari, die in twee dagen de set had geleerd, op gitaar, versterkten Lost in Lona. Een ontwikkeling die niet iedereen had meegekregen. Het gezelschap is momenteel op toer met het nieuwe album ‘The Killer’. De verwarring is ook wel begrijpelijk, want het debuut album van de band, ‘Scared Like A Mother And Her Gun’ uit 2024 was nog als duo en gevuld met delicate melancholische nummers over wat hen persoonlijk raakt. Het nieuwe album heeft die sound nog verder aangescherpt, terwijl het heel persoonlijke is gebleven. Inmiddels werkt de formatie, die sinds 2022 muziek uitbrengt, aan een opvolger tussen het toeren door.
Het eerste wat klonk op de deel in De Amer was de gitaar van Konstatin Aebli toen hij het intro van ‘Storm’ inzette. Heel klein, waarna Beck bijviel met haar zang en al snel tweestemmig het nummer werd opgebouwd. Dat kreeg meer kracht op het moment dat de rest van de band inviel en ook de zang grootser werd, mede dankzij effecten op de stem. ‘The Wrong Cards’ was van acquit af robuuster en leunde wat meer tegen de rock aan in wat en prachtig verhalend nummer bleek, met ook nu een ruim gebruik van effecten op de stem. Qua genre aanduiding, voor wat het waard is, zwerft Lost in Lona wat tussen alternatieve pop, indie rock en folk en in veel nummer komt dat wel aan bod. ‘Emili’ is zo’n song Het begint heel klein en ingetogen als duo en wordt dan steeds steviger met de band en met een sterke gitaarsolo van Giovanni Vicari in deze song over hoe gesprekken soms lang blijven na-echoën. Het laatste deel van de eerste set was prachtig. Het nieuwe ‘Now I Feel It’ overtuigde en was lekker uptempo. Nog mooier was ‘Mathilde’. Mathilde was de naam die Lidia Beck verzon als tweede naam toen iedereen in haar klas een tweede naam bleek te hebben, behalve zij. Mathilde is nog steeds een soort alter ego. Een heerlijke weemoed in dit nummer, met prachtige zang en weer die mooie opbouw. Die mooie zang werd nog eens gearceerd in ‘Killer’ dat ingetogener was, maar impressionant. Met ‘Easier’ werd een eerbetoon gebracht aan Lizzy McAlpine een zangeres die Beck zeer inspireert. Hoe beter kun je de pauze in gaan dan met lome zomerse ‘Until It’s Gone’. Na de pauze keerde de band aanvankelijk terug als duo. Beck voelde zich zo relaxt dat ze zelfs had vergeten haar gitaar te pakken en ontdekte dat halverwege ‘Pillow Song’, maar hij stond buiten bereik en dus was het een nog ingetogener, maar geweldige, uitvoering van dit lied. Iets jazzy met de hele band opende ‘Between us Two’ dat echter al snel flink rockte. Beck onthulde dat ze een periode in Nederland had gewoond en wel in Amsterdam voor haar studie. Het hoogtepunt van haar culinaire avonturen was ons Patatje Oorlog en ook woorden als knolselderij en vogelpoep waren blijven hangen en wie haar na afloop in het Nederlands aansprak kreeg in het Nederlands antwoord. De Zwitserse bleek een leuke frontvrouw, die soms wat chaotisch, maar erg charmant vertelde en mooi wisselde tussen inhoudelijk een nummer toelichten, een anekdote of het, met humor, aanprijzen van merch. De tweede set was behoorlijk korter. Het nieuwe prangende ‘Documentary’ en, weer als duo, ‘Looking For’ zorgden echter wel wel voor veel kwaliteit, waarna met het stevigere en steeds grootsere ‘Juli’ en het even krachtige ‘Lose it all’ waarin de mooi ingetogen met gevoel voor de ruimte drummende Silvan Schmidt en de uitstekend bassende Severin Bruhin hun kunde nog een konden tonen. Na een dankwoord eindigde het met een primeur. Amper een week geleden schreef de formatie ‘Weight of the ….’. Dat brachten ze als toegift en dat lijkt een blijvertje. De staande ovatie was terecht na een prachtige muzikale avond. Een seizoen kan amper beter openen.