GRONINGEN – Zondag 28 mei 2023 is een datum die in ieder geval bij de programmeurs van Vera in Groningen en bij de leden van de band Wednesday uit Asheville, NC in de Verenigde staten nog helder op het netvlies staat. Deze dag debuteerde de band in Vera en smakelijk werden nog de verhalen verteld over toen. Er was een connectie gelegd, een ijzersterke keten gesmeed en dat heeft vast en zeker geholpen om Wednesday terug te krijgen naar Groningen nu de band toch op het doorbreken staat en Vera verreweg de kleinste zaal in omvang, niet in naam, is deze tour van de Amerikanen. Dat werd ook vanaf het podium bevestigd. De lof van de Groninger zaal werd gezongen en als je op tour te maken krijgt met een vulkaanuitbarsting en een gitaar die zoek raakt, dan is het prettig toeven voor een lief publiek in de bekende omgeving van de Groninger popzaal aan de Oosterstraat bijna onder de schaduw van de Martinitoren. Het werd een prachtige omhelzing van vrienden.
Wednesday was aanvankelijk een project van Karly Hartzman. Al snel werden, toen nog als duo, een album uitgebracht met het in 2018 verschenen ‘Yep Definetly’. Na wat personele wisselingen verscheen in 2020 ‘I was Trying to describe You to Someone’ al snel gevolgd door ‘Twin Plagues’ een jaar later en het cover album ‘Mowing the Leaves Instead of Piling ‘em Up’ dat in 2022 verscheen. De weg naar de hogere echelons van de muziek werd ingezet met eveneens in 2022 op de markt verschenen album ‘Rat Saw God’. Met elk album groeide de reputatie van Wednesday, maar ook nu waren er weer personele wisselingen. Het album waarmee nu wordt opgetreden is ‘Bleeds’. Het verscheen eind 2025. Op het album komen de invloeden van country, shoegaze en alternatieve rock duidelijk naar voren. Een uitgesproken album, welke toont waarom in Vera zo werd uitgekeken naar de terug keer van de band naar Groningen. Gelukkig ontsnapte de band op tijd van Sicilië om de Oosterstraat te bereiken.
Ralph Stanley and the Clinch Mountain Boys met ‘Gloryland’, klinkt uit de speakers als Wednesday het podium oploopt. Het geeft aan hoe verweven en schatplichtig de band is aan aloude country. De oploopsong ging over in ‘Reality TV Argument Bleeds’, scherp aangezet, en het felle ‘Not Shocked’, Naast zangeres en gitarist Karly Hatzman bestaat de band uit Alan Miller op drums, op pedalsteel en toetsen Xandy Chelmis, op bas Ethan Baechtold en gitaar MJ Lenderman. Echt op gang kwam het optreden met het prachtige ‘Fate is…’, een liedje over donkere gedachten en wachtend onheil dat werd gebracht met een prachtige urgentie en energie, waarbij de zang van Hatzman voorop werd geplaats en overtuigde. Dat hoge niveau werd doorgetrokken in ‘Wound Up Here (By Holdin On)’ dat kalmer van start ging, maar mooi was opgebouwd met een prima spanningsboog. Daarna kletse de band er weer flink in met ‘Hot Rotten Grass Smell’ en ‘Candy Breath’, waarin de baslijn van Xandy Chelmis extra cachet gaf in dit nummer waarbij je je tot eigen schaamte weer laat verleiden door de zoete woorden van een verkeerde geliefde. Prima songs, maar prachtig werd het weer met het grotendeels tweestemmig met Lenderman gezongen ‘One More Last One’ en het meer ingetogen ‘Far Away’ een slim gekozen Martha Wainwright cover die wat ingetogenheid bracht en daarmee na een meer rockende eerste helft in de tweede helft van het optreden ook de deur openzette voor een meer country sound in prachtige songs in het middendeel als het uptempo ‘Phish Pepsi’ en voortreffelijk opgebouwde ‘Quarry’, waarin niet alleen de zang van Katzman prachtig was, maar ook heerlijk accenten kwamen van de pedal steel van Xandy Chelmis. Even verder op scoorde ook ‘Twin Plagues’ hoge ogen met een stevige felheid met hoofdrollen voor de gitaar van MJ Lenderman en de drums van Alan Miller. Een fantastisch concert kreeg een prachtig laatste deel vol bangers. Hatzman was een, ondanks lippenstift met een eigen leven op haar gezicht, een prima spreekstalmeester, die mooie anekdotes had, zich niet onthield van politieke stellingname met een “Free Palestine, Fuck ICE”, maar nog best wel eens liedje iets meer inhoudelijk mag toelichten. Schitterend, misschien wel het mooiste liedje van de avond was ‘Elderberry Wine’. Dit nummer gaat er over hoe je zaken goed moet aanpakken in het leven om van de giftige vlierbes een zoete wijn te maken. Een prachtige metafoor, zoals er steeds spitsvondigheden in de teksten voorkwamen. Via de krachtige banger ‘Bullies’ en het heerlijke ‘Bull Believer’ eindigde het met ‘Wasp’. Hatzman verontschuldigde zich, geen toegift, ze moest zuinig zijn op haar stem. Na een vulkaan, een vermiste gitaar zou stemverlies weer nieuwe ellende betekenen, dus dat was haar zeker vergeven.