GRONINGEN – Met regelmaat duikt Garrett T. Capps op in Groningen en dat is eigenlijk altijd goed nieuws. De Texaan biedt namelijk lekkere, vermakelijke en stiekem ook heel goede Americana gebracht in een cosmic jasje. De artiest werd al eerder die dag in de stad gespot. Het lukt hem niet met zijn vaak opvallende kledij onopgemerkt te blijven en met wat bandgenoten slenterde hij door de stad, wellicht nog wat inkopen te doen voor onderweg. In Vera had hij ook weer een prachtig pak aan en zijn kenmerkende bril en hoed. Even was Vera een dependance van San Antone in Texas en verwelkomde de zaal San Antonio’s cosmic country gonzo honky tonk weirdo freak voor een lekkere show, all Capps, waarbij je onmiddellijk trek krijgt in enchiladas. San Antonio blijft met mensen als George Strait, Christopher Cross. Megan Thee Stallion, Steve Earle en Flaco Jiminez invloedrijke en uitstekende artiesten voortbrengen. Een rijtje waarin hopelijk Garrett T. Capps ook in één adem door wordt bijgevoegd.
Garrett T. Capps draagt de liefde voor zijn thuisstad altijd voor op de tong. In prachtige Americana en countryrock weet hij op geheel eigenwijze als een muzikale ambassadeur de naam van San Antonio over de hele wereld te brengen. Momenteel is hij op pad met zijn meest recente album ‘I Still Love San Antone’, waarin hij wederom zijn soms rauwe Americana mixt met retroklanken. Psychedelische invloeden en een lekkere dosis humor. Capps, al langer actief, bracht zijn eerste album uit in 2016 met ‘Y Los Lonely Hipsters’ met daarop ‘Born in San Antone’. In totaal bracht hij zeven albums uit, waarbij ‘I Love San Antone’ zijn grote doorbraak album is, hoewel ook daarvoor al door Europa en de Verenigde Staten trok als veelgevraagd artiest. In 2025 volgde ‘Life is Strange’ om nogmaals zijn ongebreidelde liefde voor zijn geboortestad te verkondigen met ‘I Still Love San Antone’ dat eerder dit jaar verscheen. Ondertussen werden ook met de band Nasa Country albums uitgebracht, zoals bijvoorbeeld ‘Everyone is Everyone’. Een betere gelegenheid is er niet om de man met zijn band wederom te verwelkomen in Groningen. In de band onder Jeff Johnstone op bas, Carolina Chauffe op zang, Lindsey Verrill op onder andere banjo en zang, Jonathan Horne op gitaar en Jeff Olsen op drums.
Er werd onmiddellijk de toon gezet. ‘Life is Strange’ werd stevig ingezet met dominerende drums en sfeer zettende gitaren die echt wat toevoegden in dit mooie nummer en dat werd lekker gevolgd door het uptempo lekkere en swingende ‘I’m Afraid to go Outside’, waarna Vera overtuigd was dat het deze avond weer een geslaagde avond zou zijn in de traditie van Capps. De band vloog er prima in met ‘Rip out the Darkness’ om de vliegende start van de show nog een nummer uit te bouwen. Er was ruimte voor nieuw werk. Capps vertelde dat ‘Sweetest Thought’ een nieuwe song was over het focussen op de liefde en mooie dingen in het leven in een wereld waarin veel nare zaken gebeuren. Bij de mooie dingen van het leven mag ook zeker deze song worden gerekend die uitgroeide tot een prachtig hoogtepunt. Het zijn vaak serieuze rauwe onderwerpen die Capps met een cosmische visie en een vrolijk Viva brengt. Dat komt terug in zijn nummers. Je kunt er heerlijk in de Viva kant meegaan, maar ook juist je laten boeien door de boodschappen die hij heeft. Nu en dan laat hij daar iets over los, maar een optreden is ook heel veel plezier maken. Carolina Chauffe en Lindsey Verrill droegen met sterke harmonieën er aan bij dat het nieuwe ‘Everything is’ ook uitgroeide tot een fantastisch nummer, met sterk gitaarspel van Jonathan Horne. Verrill en Chauffe spelen samen met bassist Jeff Johnstone ook in Little Mazarn die het voorprogramma verzorgde. Er zijn zaken die Capps aan het hart gaan. ‘Sorry Shamu’ is een aanklacht tegen het gebruik van dieren in shows en een verontschuldiging aan de orka Shamu die gevangen werd gehouden in het plaatselijke dolfinarium. Niet te lang in het ernstige blijven hangen, want ‘Viva Metal’ was lekker uitgelaten en een ode aan de heavy metal muziek uit San Antonio, waarna het weer prachtig werd met het sferische en mooi opgebouwde ‘De Za Vala’ en met een mooie fiddle van Capps en fijn gitaar spel van Chauffe in ‘Endless Hole’ dat ook die heerlijk gevoeligheid bevatte in wat een soort rustpunt was voor de eindsprint werd ingezet. Dit ingetogener deel werd afgesloten met ‘Alone with You’, waarna nog even flink werd gerockt het uptempo ‘People are Beautiful’. Heel even was de band van het podium, maar al snel bracht de ovatie ze terug voor het schitterende lijflied van Capps ‘Born in San Antone’ dat met een fijne gedrevenheid van de ritme sectie met Jeff Johnstone en Jeff Olsen werd opgestuwd. Het werd afgesloten met speelse terechtwijzing met publieksparticipatie van de plaatselijke supermarkt in ‘S.O.S. HEB’ met Carson McHone als speciale gast op tamboerijn. Weer een echte Capps voor in de boeken.