GRONINGEN – Wie La Perra Blanco letterlijk vertaalt komt uit bij de witte vrouwtjeshond of ook omschreven met een iets minder complimenteuze term. La Perra Blanco is ook de naam van de Spaanse rockabillyband rond zangeres en gitariste Alba Blanco Sánchez uit Cadiz. Op Rhythm & Blues Night in De Oosterpoort in Groningen was weinig informatie te krijgen over de situatie van honden in Cadiz. De stad is echter wel de havenstad die Spanje het meest met het Noord-Amerikaanse continent heeft verbonden in de loop der eeuwen, vanaf het vertrek van Columbus uit de haven tot de thuishaven van de Zilvervloten en als plek waar veel schepen meren met goederen uit de VS en zaken die van Spanje vice versa gaan. Het is dus ook de plek met veel uitwisseling met de Amerikaanse cultuur. Cadiz is als havenstad aan de Atlantische kust ook de streek waar veel stormen op de kust beuken. Nog dit voorjaar was de situatie in de regio Cadiz penible. Een aantal van die elementen kwamen samen. Rockabilly en stormachtig zijn twee tags die je absoluut op het heerlijke energieke optreden van La Perra Blanco in De Oosterpoort kunt plakken.
De reis van La Perra Blanco begint in 2016 . Alba Blanco, virtuoos gitarist, songwriter en zanger, verzamelt onder andere Guillermo González del Campo op contrabas en Jesús López Benitez op drums en al snel krijgt de band de reputatie van geweldige live act als één van de meest gewilde opkomende rock-‘n-roll artiesten van dat moment. Het is de verwezenlijking van de diepe liefde die Blanco heeft voor het genre. De band groeit in de jaren in omvang. De laatste jaren zijn de Andalusiërs ook regelmatig in Nederland te gast, waar ze evenzeer indruk maken. Op platengebied debuteert de band in 2019 met het eerste studioalbum ‘Won’t You Come On’. Als de wereld om pandemische redenen even tot stil stand komt blijft het even rustig, maar in 2024 met ‘Get It Out’ en heeft heel recent, begin dit jaar, met ‘Lovers and Fears’ laat La Perra Blanco zich ook op dit terrein weer gelden.
Het gaspedaal gaat bij de Spanjaarden onmiddellijk helemaal naar de vloer als het vijftal, ook onder andere Nelo Alfonso op toetsen is te zien op het podium, ‘Rainin Love’ inzet als begin tune. Het nummer pakt met zijn gedrevenheid en intensiteit de zaal en laat de bezoekers van Rhythm & Blues Night’ niet meer los. Een mooie graadmeter op het festival, waar ook altijd een alternatief is en soms zelf meer dan één en mensen vaak van optreden naar optreden trekken om maar niets te missen, echter niets missen was ook het devies bij deze Spaanse rockers. Erg mooi was ‘Three in the Morning’, er werd nog meer energie in gestopt dan in de opening en dat werd benadrukt door hoge kicks van de zangeres die inmiddels het zichtbaar naar haar zin had en er een gigantisch feest van wilde maken. Toch zijn het ook serieuze en zelfs ernstige onderwerpen die aan de orde komen. Blanco vertelde over ‘Treat Me (Like a Man Should Do)’ dat het ging over weggaan uit een giftige relatie. Mooi opgebouwd met sterk gitaar werk en fijn uptempo met de nodige emotie als ze vraagt waarom ze niet behandelt wordt zoals een man een vrouw zou moeten behandelen. Zware onderwerpen die het speelplezier er niet minder om maakten, want dat spatte eraf bij ‘Number One Fool’ met een hoofdrol voor bassist Guillermo González en wederom dat heerlijke gitaarwerk van de naamgeefster. De setlist verdween daarna het publiek in, want Blanco sloeg een andere weg in en met succes, want ‘Super Sad Lover’ was een hoogtepunt met vooral imponerende saxofoonpartijen. Liefdesperikelen blijven een onuitputbare bron van liedjes. Blanco vertelde over ‘Goodbye Baby’ dat het ging over het einde van een relatie, zoals ze nu en dan niet alleen met allerhande vertellingen kwam, maar ook mooi inhoudelijk een aantal liedjes cachet gaf. Lekker was het rustig beginnende en mooi opgebouwde ‘La Furia’ met donkere tonen van haar gitaar, voor het tempo omhoog ging en er scherpere kantjes kwamen in dit instrumentale vehicle om vooral de gitaar nog eens lekker te etaleren. Tijdens ‘Barracuda’ verdween de zangeres ineens van het toneel. De band speelde ongestoord door en niet veel later klonk de gitaar van hoogte en verscheen ze op het balkon tussen de mensen. Afgesloten werd er met twee prachtige nummers. ‘I Feel Fine’ was mooi uptempo met fijne zang voor het tempo nog meer de hoogte in ging en er een mooie gejaagdheid ontstond die het nummer urgentie gaf, maar ook een mooie meeklapper was om aan te geven dat we met zijn alleen een fantastisch uurtje hadden doorgebracht met La Perra Blanco.