GRONINGEN – Is het winnen van de Grote Prijs van Nederland een garantie voor een raketstart voor je loopbaan als artiest? Wie het lijstje winnaars nog eens door kijkt komt bij de bands veel formaties van de categorie … “ooh jaa, wat zou daar mee gebeurd zijn”, tegen. In de categorie singer songwriters is het slagingspercentage hoger. Het winnen van deze prestigieuze prijs is dus geen garantie voor blijvend langdurig succes, maar met De Zweefclub kreeg deze muzikale competitie wel een heel sterke band die victorie mocht kraaien in 2025. Ruben Nosaehi, Margot Roubos, Thomas du Gardijn, Jaron de Wilde, Krijn Moons, Hugo Ariëns en Madelief Lammers kwamen met deze winst onder andere onder de aandacht bij de programmeurs van Noorderzon die de uitstekende beslissing namen om De Zweefclub te inviteren zich te melden in het Noorderplantsoen in Groningen voor een heerlijke show.
In de lesbankjes van het conservatorium in Utrecht werd De Zweefclub verwekt. Aanvankelijk als viermansformatie, maar dat groeide uit tot een zevenmansband. Het gestelde doel was om als punkformatie de muzikale hemelen te bestormen, maar dat lukte niet en dus kwam daar een stijl uit die wordt omschreven als softpunk, knutselpop of nederwave. Die groei in aantal was noodzakelijk. Het kwartet oerleden merkte dat het niet eenvoudig was, zeg maar onmogelijk, om de sound van de opnames met vier mensen op het podium te herproduceren. Een backingtrack was, zeer terecht, dikke bonuspunten voor De Zweefclub, geen optie en dus shanghaaide de band uit de vriendenkring op het conservatorium nog een aantal leden. Dit jaar is het jaar om de eerste oogst binnen te halen. Het debuutalbum ‘Stomme Raket’ verscheen en direct Noorderzon van de bucketlist afvinken. Het kon minder, zou een Groninger zeggen.
Aanvankelijk lijkt het een acrobatiek act te worden. Drummer Jaron de Wilde haalt gymnastische toeren uit om niet alleen na de soundcheck achter zijn drumstel weg te komen en niet veel later toont hij dezelfde halsbrekende toeren om terug te geraken voor de show. De rest van heeft het iets eenvoudigere route. ‘Zin in Ruzie’ wordt ingezet, vrolijk uptempo en met humor gebracht, maar met een boodschap. Een kenmerkende song voor De Zweefclub, waarna de band zich introduceert via ‘Hallo, wij zijn De Zweefclub’. In een mooi tempo denderde het aanvankelijk door. Een positieve noot in het tweestemmige ‘Ik vind je goed’ om het openingsblok af te sluiten met het rustig van start gaande ‘Identiteit’ dat zich ontpopt als catchy oorwurm. Nu en dan, wel met erg voorgeprogrammeerde teksten, wordt er toelichting gegeven door één van de bandleden. Zo wordt ‘Cowboy’ geïntroduceerd door Krijn Moons met de mededeling dat meerdere liedjes over paarden gingen. Een lekker vlot nummer met de zingende zaag van Madelief Lammers dat prima klinkt. Zangeres Margot Roubos duidt dan ‘Moody Luchten’ met een verhaal over lieveheersbeestjes. Het nummer is mooier dan het verhaaltje dat overgaat in het lied en dan lekker stevig overtuigd. Na de introductie van Ruben Nosaehi voor ‘Vet Relaxt’ die zo in de cursus ‘Hoe maak ik mijzelf onsympathiek’ als basis voorbeeld gegeven kan worden, om dan gevolgd te worden door een heerlijke song, kun je alleen maar aanraden de scripts voor de aankondigingen de prullenbak in te gooien en dan maar lekker concentreren op de prachtige songs, zoals dit nummer. De gezochte humor in die introducties werkt niet, terwijl de nummers juist regelmatig hilarisch zijn en sterk worden omdat met een grap een diepere laag van een serieuze zaak wordt bloot gelegd. In dit geval dat veel mensen vrienden die in de problemen komen, eigenlijk de rug toe keren. Lekker intens was ‘Je bent niet dom’ met een prima drum en viool intro en een mooie zware baslijn, een nummer over ons allemaal. Hierna brak een wat fellere en meer uptempo fase aan met drie heerlijke songs met ‘Als je dorst hebt’, ‘Postmoderne Meisjes’ en vooral het geweldige ‘Schuifelen’ dat de ongemakkelijkheid van schoolfeesten en pubertijd tot leven wekte. Het uur was daarmee al weer bijna voorbij. Je merkt aan eigenlijk elk liedje dat de band songwriting uitstekend in de vingers heeft. ‘Gratis Paard’ was prima in elkaar gestoken met een fijne opbouw en de uitsmijter, met wel een prima korte introductie van violiste Madelief Lammers. ‘Stomme Raket’ over zaken die niet lief zijn, was fenomenaal, met sterke zang van Margot Roubos en Ruben Nosaehi, die vocaal en met hun energie op het podium overtuigden. De Zweefclub zweefde naar grote hoogten met hun prachtige liedjes. Hopelijk een blijvertje in de Nederlandse popscene.