Loading...
Interviews 2026Popronde

De Zweefclub: “Die saus, die smeren we dan over de kranten, terwijl we kibbeling eten”

UTRECHT – Het is geen blank canvas wat De Zweefclub komt invullen tijdens de Popronde in Groningen. De voornamelijk Utrechtse, aangevuld met een enkele Amsterdammer, band was bijvoorbeeld al te zien op Noorderzon voor een vermakelijk en chaotisch, maar ook prachtig optreden in het Noorderplantsoen. Daarna presenteerde het gezelschap zich tijdens Eurosonic / Noorderslag begin dit jaar in Groningen, recent op Simmerdeis in Drachten en wie nog een encore wil kan op 21 november terecht op het festival Explore The North in Leeuwarden. Eerst is de aandacht echter bij het Popronde optreden in Chaplin’s Pub op 8 oktober en daar staat De Zweefclub om zich opnieuw voor te stellen aan Groningen. De organisatie van de Popronde heeft al wat voorwerk gedaan en weet over de band te vertellen: “De Zweefclub maakt knutselpop: luid en lief, strak en geknutseld. Onvoorspelbare muziek vol humor, new wave- en punk-invloeden, met een zachte ondertoon. De liedjes gaan over: vliegeren, diepzeeduiken, polkadansen, modderworstelen en uitslapen. Na de winst van de Grote Prijs Van Nederland en een volle zaal op Noorderslag, zijn ze klaar voor eeuwige roem.” Een interview met deze club is dan ook geen sinecure. Een chaotisch gesprek met meningen en opmerkingen uit elke richting waarbij niet meer is te achterhalen wie wat vertelde.

Aan tafel of opgesteld her en der in de ruimte zijn de zeven De Zweefcluppers Ruben Nosaehi, Margot Roubos, Thomas du Gardijn, Jaron de Wilde, Krijn Moons, Hugo Ariëns en Madelief Lammers aanwezig. Aanvankelijk begonnen als viertal groeide de band gestaag. In 2022 werd een eerste EP uitgebracht en in de prijzenkast van de band staat trots de Grote Prijs van Nederland die de formatie in 2025 won en in dat jaar verscheen ook het eerste album ‘Stomme Raket’. Tijd voor nog een stap, maar dan via de Popronde. “Onze motivatie om ons aan te melden voor de Popronde is dat de Popronde een fantastische mogelijkheid biedt om als bandje naam te maken, ervaring op te doen en te groeien. Als je veel geboekt wordt, kun je heel veel spelen overal in Nederland. Dat is onze motivatie: we willen zoveel mogelijk mensen laten kennismaken met onze muziek. En het selectieproces, tsja, daar krijg je niet zoveel mee van mee. Het is gewoon een soort black box en je hoopt maar dat je erbij zit of niet en dan hoor je dat. Dus er is niet heel veel aan te ervaren.” Dan klinkt uit de andere hoek van de kamer. “Wel kunnen we zeggen dat we erg blij zijn dat we ‘nu pas’ geselecteerd werden. We hebben ons de vorige drie jaar ook aangemeld en toen zaten we er telkens niet bij, en dit jaar, de vierde poging, eindelijk wel. We waren dat eerste jaar best teleurgesteld dat toen ons aanmelden en dat het toen niet doorging, maar achteraf gezien waren we er toen ook nog helemaal niet klaar voor. Sterker nog, we waren vorig jaar óók teleurgesteld, want toen dachten we er ook klaar voor te zijn. En achteraf denken we nee, nú zijn we er pas echt klaar voor. We hebben die Grote Prijs op zak, we hebben Noorderslag gespeeld, we zijn comfortabeler dan ooit op het podium, we hebben echt een mooi divers repertoire, we zijn goed op elkaar ingespeeld dus nu is het juiste moment om lekker veel live te spelen.”

Eindelijk dus en dus heeft De Zweefclub zich gedegen op het avontuur voorbereidt. “We hebben eind augustus, vlak voor de aftrap van de Popronde, een schrijfweek gehad om een handvol nummers af te maken. Dit deden we zodat we tijdens de Popronde deze nummers in onze set konden verwerken zodat we ze goed in de vingers krijgen en ook goed kunnen beoordelen hoe goed ze werken of niet. Dit in voorbereiding op verdere releases. Bovendien vergroot het de poel van nummers waar we live uit kunnen kiezen. Zo kunnen we betere bogen maken. Omdat er minder schaarste is in bijvoorbeeld energieke tracks. Voorheen was het vaak nog een beetje sprokkelen. En nu, ja, nu is dat niet meer zo. Dus dat is heel fijn.” Het levert bevestigende knikken op. “Ook hebben we ook twee sessies gehad waarin we zoveel mogelijk ons live geluid probeerden goed te krijgen onafhankelijk van waar we zouden spelen. Dit gaat over volume-kwesties en mix-kwesties die we proberen van tevoren al te hebben opgeslagen in bijvoorbeeld onze pedalen. Het is een technisch verhaal, maar dat geeft een hoop zelfvertrouwen op het podium, als je weet dat je goed klinkt. Je komt namelijk niet altijd op een plek te staan in de Popronde waar je een fantastisch speaker hebt en uren tijd hebt om te soundchecken. Dus dat wetende hebben we ons voorbereid op slechte speakers en veel haast. En dat we zoveel mogelijk ons eigen geluid al in orde hebben. En dat we niet afhankelijk zijn van het schuiven van een technicus ter plaatse.”

De Zweefclub komt eigenlijk in elke Popronde stad graag spelen. “Daar hebben we echt geen voorkeur in. O, Uden. Uden. Is daar de popronde? Ja. Oké, Uden. Waarom? Uden is Brabant. Uden, daar is heel veel Brabantse gezelligheid. En onze toetsenist The Thunder komt daar vandaan. Uit Son en Bruegel komt hij. Dat ligt in de buurt van Uden. Ja, oké. Nou ja, hij wil sowieso veel meer in Brabant spelen.” Dan valt een ander in met veel enthousiasme. “O, Den Haag moeten we ook spelen, want dat is gewoon… Ja, want dat is Den Haag, ja. Ja, en Amsterdam, natuurlijk. En Amsterdam, daar is het eindfeest, daar hopen we ook te mogen spelen.”

Even een stap terug naar de eerste beginselen, toen de Zweefclub nog niets aan de horizon was waar te nemen. “Nou ja, goed, we zijn met z’n zevenen. Dus dat is voor ons allemaal verschillend. Dat lijkt me ook wel heftig om ons voor ons allemaal te vertellen. Ik denk, velen van ons werden denk ik wel redelijk gestimuleerd van huis uit”, klinkt het aarzelend. “Ja, oké, daar kunnen we wel van uitgaan. Eh, Ja, we houden gewoon van muziek. Wat moeten we er meer over zeggen? We just love it. We just love doing it. Dat is… Het is niet eens een keuze. We kunnen ook niks anders, hè. Wij zijn stupid, we zijn lelijk. we zijn slap. We hebben geen seksueel uithoudingsvermogen. Dus ja, wat moet je anders? And we love it. We love music.” Het gesprek golft heen en weer en steeds komt er een vervolg: “Ja, we houden gewoon van muziek maken. Dat is nummer één. Het is wel belangrijk dat er mensen naar ons luisteren, dat we een publiek hebben. Maar we snappen eigenlijk niet waarom we dat belangrijk vinden. Als we zien dat mensen genieten van wat wij hebben gemaakt, dan geeft dat gewoon een heel bijzonder gevoel. Zeker nu we merken dat er eigenlijk bij elke show wel wat fans zijn. En mensen die wij niet kennen die onze teksten meezingen. Dat is geweldig. Dus misschien gaat het om verbinding? Misschien ego? We weten het niet.” Binnen de band wordt echter ook wel verder gekeken. “Het argument daartegen is dat het verrekte moeilijk is om op een punt te komen dat het überhaupt rendabel wordt. Zeker met zeven mensen. En we steken er veel energie in. Dat is puur uit liefde. Dat moet je hebben. Je kan het niet doen als je er niet van houdt.”

“Je moet over de Zweefclub weten dat we allemaal best wel nerdy zijn”, komt het gesprek dan op de muziek zelf. “We zijn behoorlijk specifiek in al onze keuzes. Songwriting, de tekst, akkoorden, melodieën. En sounds inderdaad. Het is gewoon helemaal heel secuur… Op elk niveau willen we het gewoon precies goed hebben. Maar hoe hebben we onze sound gevonden? Door onze smaak te volgen. Ja, maar… We zijn het ook nog aan het vinden. Het is een proces wat doorgaat. Ik denk niet dat je als artiest zo zeer op zoek bent naar je sound en dat je ‘m dan op een gegeven moment gevonden hebt. Je bent altijd op zoek naar nieuwe sounds ook. En een nieuw geluid. Een nieuw gevoel. Of nieuwe uitdrukkingen van een oud gevoel. Ja, zoals we nu klinken, dat gaat sowieso niet zijn hoe we over tien jaar klinken. Hopelijk zit er een rode draad in. En dat noemen ze dan je sound. Maar dat vind ik… Niet iets wat je dan ‘vindt’ en vasthoudt, maar eerder iets wat je achteraf kan zeggen over een bepaalde periode. Inderdaad, “je sound gevonden”, dat maakt het heel statisch ofzo. Kijk, als je je sound hebt gevonden en je kan het duiden in iets heel specifieks, dan heb je het eigenlijk al te veel platgeslagen.” Dan kijkt de band zorgelijk en informeert: “Is dit een te vaag antwoord? Oké, het is eigenlijk heel specifiek. We hebben gewoon één hele dure EQ. Een Masselec EQ. En de truc is gewoon dat we alle knoppen op de Masselec op maximaal zettem. Dus we alleen maar boosten, boosten, boosten. En dat doen we op elk instrument. En dan krijg je ons sound. Je hebt dus wel die EQ van 15.000 euro nodig. Maar dan heb je ook wat.”

“Wij hebben een uniek creatief proces omdat we met zijn zevenen proberen de liedjes te schrijven” gaat het dan vrolijk verder over songwriting als iedereen wat aanvult. “Er is in elk geval aan ideeën geen gebrek. Binnen het liedjesschrijven merken we dat sommige bandleden zich wat meer toeleggen op de tekst, en anderen misschien op de texturen, en weer een ander op de harmonische ontwikkeling. Maar het uitgangspunt is dat je er enthousiast van wordt, dat het iets raakt, dat het ‘cool’ is. Een liedje schrijven is niets anders dan je afvragen: wat vind ik cool of mooi? Een tekst kan iets zijn wat je zelf per ongeluk tegen een vriend zegt op een willekeurig moment. Er zit geen methode achter behalve het volgen waar je je toe aangetrokken voelt.” Dat wordt dan met wat voorbeelden nader uitgelegd. “Artiesten die zo’n beetje dezelfde smaak lijken te hebben als wij zijn: Eefje de Visser, The Strokes, Radiohead, Big Thief, Spinvis, Elmer, Interpol, B52s. Maar we kunnen evengoed geïnspireerd worden door het etiket van een fles druivensap of een aflevering Bert en Ernie. Of, als we er echt niet uitkomen, dan gaan we de stad in. We bestellen kibbeling. Met remouladesaus. En… Dan hopen we… Dan nemen we een stapel kranten mee. Allemaal oude kranten. En dan die saus, die smeren we dan over die kranten, terwijl we kibbeling eten. En dan zul je merken dat het meeste wordt afgedekt. Maar bepaalde woorden… Daar zit dan geen saus overheen. En die gebruiken we dan. Alles wat nog leesbaar is. De minst vette woorden. Inderdaad, de minst. En daardoor krijg je dus een soort van… Een tekst met heel weinig… Heel weinig vet. Heel kernachtig.”

Het is een zonnige herfstdag in Utrecht. De zomer lijkt dichtbij en de korte broek deelt de stad met de winterjas. Mensen genieten van het de temperatuur. Is Utrecht ook een stad die de band inspireert of juist Amsterdam. “Vooral Utrecht”, klinkt het ferm. “De meeste van ons wonen in Utrecht. Zes van de zeven. We vinden onszelf een Utrechts bandje. We zijn best wel… Linkse, anarchistische mensen. Relatief zachtaardig, maatschappelijk bewust, dat hoort wel bij Utrecht. Utrecht heeft wel een soort van schattige indie bandjes-vibe. Zijn wij een schattige indie bandje? Ja, wij hopen het niet helemaal. Wij hopen niet helemaal een schattig indie-bandje te zijn. Maar we zijn wel een vrij schattig indie-bandje.”

Het album ‘Stomme Raket’ ligt op tafel. We informeren naar de plaat en wat die heeft te vertellen. “Maar…”, valt het even stil. “Ja, wat willen we zeggen met ‘Stomme Raket’? Kijk, wij willen niet een verhaal vertellen. Onze muziek brengt wel iets tot uitdrukking, maar dat is niet zozeer een verhaal of een narratief of een statement. Eigenlijk hebben wij niks te zeggen. We hebben niks te vertellen. Wij willen gewoon… dat je naar ons luistert en dat je dingen voelt. Dat is alles. In de politiek, dat is waar heel vaak iets verteld wordt. Of in essays. Essays, daar kun je over vragen: “wat bedoel je ermee en wat wil je zeggen?”. Muziek is een radicaal ander medium voor ons. Er zijn wel heel veel mensen die muziek maken om iets te zeggen… Ja, dat vinden wij dan ook stomme muziek.” Dat vergt nog iets meer duiding. “Wij kunnen wel iets voelen of associaties hebben als wij muziek luisteren. Maar we willen eigenlijk liever niet het idee hebben dat we precies weten waar het over gaat. En zelfs als we precies weet waar het over gaat… dan is dat alsnog niet een treffende beschrijving van wat een nummer betekent voor ons.”

Langzaam is de cirkel bijna rond. De Popronde gaat over optreden, veel optreden met zijn voor en nadelen. “Opbouwen is stom”, klinkt het hartgrondig. “Opbouwen is moeilijk en stressvol. Maar meestal als we op het podium staan en de show is begonnen dan genieten we gewoon van elkaar. Het is leuk om je muziek te delen met een publiek. We hebben daar ook niet hele spannende dingen over te zeggen. Maar misschien wel… we vinden het allerleukste om mensen te verrassen. Om aan hun ogen te zien dat er ergens een deurtje opengaat. ‘Het leuke’ en ‘het moeilijke’ gaan samen bij optreden. Het is altijd spannend of het gaat aanslaan of niet. Dat is ook… een soort leuke uitdaging. Hoe het gaat werken. Of het wel gaat werken. Of het overkomt. Of niet. Er kan een hele hoop fout gaan. En dat maakt het ook leuk. Ja, die spanning. Het is inderdaad de razors edge.”

Voor de Popronde is ook een duidelijk doel geformuleerd. “We willen graag een boeker. Daar zijn we naar op zoek.” Hoe gaan ze boekers en het overige publiek overtuigen op hun showcase. “Het is gewoon leuker dan de rest. We zijn goede muzikanten. Allemaal. Maar we hebben ook hele… eigenzinnige muziek. Je hebt dit nog nooit eerder gehoord. Al die andere bandjes klinken als andere dingen. Wij klinken als niemand anders. Ja, dat is wel echt zo. Al die bandjes klinken als een Nederlandse versie van iets dat al bestaat. En wij zijn gewoon anders. En alsnog heel leuk. Gewoon net als Rivella,” zwaait het zevental het bezoek uit. Aan de bar van Chaplin’s Pub is er vast Rivella te krijgen, naast andere drankjes als De Zweefclub daar op het podium staat tijdens in Groningen op 8 oktober en wie nog niet genoeg heeft kan daarna ook op Explore The North terecht in Leeuwarden.