GRONINGEN – Courtney Marie Andrews, Brown Horse of Alela Diana. De opsteller van het schema geeft soms blijk van een persvers genoegen om je te dwingen tot onmogelijke keuzen. Alela Diana was het advies van de Art Division van Take Root die al even gezellig met haar hadden gekletst, de melancholische countryrock van Brown Horse stelde een doorgewinterde Take Root ganger hier tegenover was waar hij zich op verheugde. Een samensteller van de Euro Americana Chart maakte echter een uitstekende pitch om naar het optreden van Courtney Marie Andrews te gaan. In 2017 was ze één van de absolute hoogtepunten van Noorderzon in Groningen en dus viel de keuze op de kleine zaal van De Oosterpoort in Groningen, waar Andrews klaar stond om op een prachtige wijze de editie 2025 van het Roots festival opgang te helpen. Keuzestress, maar fout kiezen kon eigenlijk ook niet.
Het geeft wel aan dat Courtney Marie Andrews al enige tijd tot de opperste echelons van de Americana behoort. Het optreden op Noorderzon stond in het teken van de promotie van haar doorbraakalbum ‘Honest Life’. Dat was niet haar debuutalbum, want Andrews was al enige jaren actief. In 2008 debuteerde ze met het album ‘Urban Myths’ dat een jaar later werd later werd gevolgd door ‘Painter’s Hands and a Seventh Son’ en nog een aantal albums. In die jaren werkte ze samen met de band Jimmy Eat World en speelde in de formatie mee op toer en later werd ze lid van de band van Damian Jurado. Een gewaardeerd lid van de Americana gemeenschap. In een periode in België waarin ze samen werkte met Milow werden de contouren zichtbaar van ‘Honest Life’. Het was een enorm succes met veel waarderende woorden in de muziekpers en dat succes werd gecontinueerd met ‘May Your Kindness Remain’. Dit album bereikte onder andere de eerste plek in de Euro Americana Charts en voor haar volgende album ‘Old Flowers’ werd Andrews genomineerd voor een Grammy. ‘Loose Future’ uit 2022 is haar laatste album dat is uitgebracht. Haar huidige optreden is om de geesten alvast rijp te maken voor haar nieuwe album ‘Valentine’ dat in januari van 2026 gaat verschijnen en waarmee ze ook in Nederland zal toeren, maar helaas dan het Noorden niet aan zal doen.
Het was een vroeg verjaarscadeautje voor Courtney Marie Andrews. Op de kalender was te lezen dat ze bijna jarig was, maar in Groningen was al iedereen massaal op haar feestje gekomen. Niet dat het werd gevierd met feestmuziek, hoewel de prachtige klanken van deze artiest je vast en zeker blij maken. ‘Not the End’ was het toepasselijke begin. Een nummer dat mooi klein en dromerig werd gebracht, maar toch ook veel ingehouden kracht had. Op Noorderzon was de zangeres met haar volledige band, nu als duo. Jerry Bernhardt is haar begeleider op gitaar en piano. Door de duo opstelling ligt het kleine al snel voor de hand en past wonderwel deze middag. Een mooi geleidelijk begin en met ‘Burlap String’ gaat het tempo iets omhoog en komt ook voor het eerst de piano aan bod. Een mooi opgaande lijn, want het intense ‘Break the Spell’ is dan prachtig en de eerste van veel songs die fenomenaal mooi zijn met ook nu prachtig piano spel en die fraaie weemoedigheid, waarbij haar stem diep in je ziel reikt. Die stem ging nog een octaaf de hoogte in voor het nieuwe ‘Cons & Clowns’ en had grote zeggingskracht in het gevoelige meer ingetogen ‘Pendulum Swing’ dat langzaam uitgroeide tot hoogtepunt. De piano, waarachter zowel Andrews als Bernhardt plaatsnamen had weer een hoofdrol in ‘Punchline’. Het meest imponerende en fenomenale mooie gedeelte van het optreden werd ingezet met ‘Eleven Red Horses’. Solo gebracht en indringend gezongen en de pracht van dit nummer werd geëvenaard door ‘Irene’. Deze song is geschreven voor een vriendin, aldus de regelmatig rustig haar liedjes inhoudelijk of anderzijds toelichtende zangeres. Het was in alles te merken dat dit onderwerp heel persoonlijk was in dit lied met een fijne progressie dat zeer oprecht werd gebracht. De pracht ging door in de sad song ‘You Left Me Standing In The Rain’. Een lied waarin de emotie weer heel fraai werd getroffen en waarvoor Bernhardt zijn gitaar verruilde voor de piano. Het tempo voor het slot kwam er in met ‘It Must Be Someone Else’s Fault’. Ze schitterde nog een keer als zangeres in ‘Near You’ en eindigde aan een ‘Table for One’. Het was de juiste keus en Courtney Marie Andrews betoverde haar publiek met die magische stem en die prachtige liedjes die uit haar pen vloeien.