EMMEN – Er is alle reden voor Mila en Mira om, nu de Popronde de laatste steden aandoet, met enige tevredenheid terug te kijken en lessen te trekken uit het avontuur dat het in 18 steden op het podium brengt. Er werden veel goedkeurende luisterende blikken, aldus de band, geturfd. De voorlaatste stop voor deze indiepop met folk invloeden formatie is De Drie Paardjes in Emmen, en vanuit andere Popronde plekken sijpelen goede berichten door over Mila & Mira. Het café vult zich als het kwintet zich klaar maakt voor de showcase die ze op het punt staan te gaan geven. Naamgevers van het duo zijn Mira Besselink en Mila Grenoe.
“Wij zijn Mila & Mira en zijn op zoek naar gemotiveerde muzikanten voor onze indie-pop band”, was de oproep zo halverwege 2022 op de sociale media. Beide dames hadden elkaar leren kennen op een muziekopleiding en klikten muzikaal en persoonlijk dermate dat samen muziek maken een heel goed idee leek en nu was het tijd om de zaak nog serieuzer aan te pakken. In november van dat jaar werd de eerste show gespeeld in Willemeen in Arnhem. Langzaam groeide de formatie met veel regionale optredens in en om Gelderland. Pas in 2025 kwamen ze voor het eerst echt naar het Noorden voor een show op de Pinguin Showcases tijdens Eurosonic / Noorderslag waarna via de Popronde ook Groningen en Leeuwarden werden aangedaan en nu dus Emmen. Uiteindelijk resulteerde dat in het uitbrengen van de EP ‘Autopilot’ in 2025 met liedjes die “liedjes normaliseren wat vaak ongezegd blijft: rafelige gedachten, kleine schaamtes en momenten die te kwetsbaar zijn om uit te spreken. ‘Autopilot’ geeft het gevoel dat je door de sleur van het dagelijks leven op de automatische piloot leeft – het is een herinnering om in het nu te leven.” Na afloop van de Popronde duikt het stel weer de studio in om nieuw werk op te nemen, wat moet resulteren in een nieuwe EP.
Het bleef nog even schuifelen in De Drie Paardjes, maar de formatie opende alvast met ‘Lonely Part of Me’. Een rustig begin, met wisselende leadzang, dat een kalme opbouw leek te hebben, maar ineens een stuk robuuster werd. Een intrigerende opening die gevolgd werd dor het vlottere ‘Cry over Us’ met vooral fel gitaarspel. Een sterke opening die werd bekroond met het eerste hoogtepunt ‘Green Eyes’, dat weer ingetogener was en een prachtige intensiteit had die je bekroop, alsof je gebiologeerd in die groene ogen keek en meer wilde weten. Dat niveau hield de band vast in ‘Layers’ dat dan weer steviger was en steeds uitbundiger. Een handige Popronde aanpak, door zo rond het midden van de showcase de mooiste nummers te spelen om op het moment dat de laatkomers en de vroeg naar een andere act vertrekkers toch je van je beste kant te laten zien. Het ging niet ten koste van de set opbouw in geheel, want ook die was prima en de setlistschrijver had hierin prima keuzes gemaakt. ‘As Long as it Pleases’ contrasteerde goed met ‘Green Eyes’ was weer klein en ingetogen, maar was wat rommelig, net of de concentratie na dat prima begin even wat minder was. Even maar, want ‘Life of the Party’ was daarna weer erg mooi. Het was ook één van de weinige nummers die een inhoudelijke aankondiging kreeg, een nummer over de emoties later op de avond. De aankondigingen waren verder prima, maar pas in de tweede helft van het optreden ging het duo een heel enkele keer wat dieper in op een song. Donkerder, maar toch met een fijne vibe volgde ‘Sad & Horny’, dat wat vlotter was en waarin vooral de zang mooi tot zijn recht kwam. ‘Soften the Blow’ was steviger en intenser. In liedvorm via ‘Ready to go Now’, een liedje over iemand loslaten, was er de spreekwoordelijke aankondiging dat het einde van de showcase naderde. Mooi hield de band de toeschouwers nog even vast in ‘Autopilot’ met de invitatie om mee te zingen in dit mooie uptempo en aanzwellende liedje. Een prima showcase, waarbij de geruchten vooraf waar bleken. Een lekker aansprekende band, jong, maar die prima in elkaar zit en op weg naar hopelijk meer en meer.